Anne-Marijn

Op 6 mei om 11.05 uur reed ik per auto over de Vestdijklaan in Groningen. In een flits zag ik een kat uit de bosjes de weg op rennen, ongeveer twee meter voor mijn auto. In een halve seconde stelde ik vast dat dit fout zou gaan en dat ik een kat onder zowel voor- als achterband zou voelen. Reeds op dat moment dat geluid: twee keer een bonk.  In de spiegel zag ik het dier tollen en omvallen. Ik ben direct gestopt en uitgestapt. Ik hoorde het dier kermen, het kronkelde in haar strijd tegen de dood. Ik greep mijn telefoon en belde de dierenambulance. Het luikje van emotie sloot zich automatisch, want ik zag mezelf heel zakelijk neerknielen en de kat in doodsnood observeren. Een vrouw naderde. Ik vroeg of het haar kat was en ze knikte. Een man naderde en keek net zo hulpeloos als ik toe. Toen kwam Anne-Marijn. Ik kende haar niet, schatte haar een jaar of twaalf. Ze knielde bij haar kat neer en begon ouderwets te snikken, zonder geluid. Ik zag tranen als een druppende kraan op het asfalt vallen, ritmisch bij iedere snik. Het luikje van mijn emotie opende zich weer. Terwijl we allemaal keken hoe het onvermijdelijke gebeurde, realiseerde ik me dat ik een onderdeel van een gezin had overreden. Ik had een einde gemaakt aan knuffelen op de bank, aan verse brokjes in het bakje. Aan spelen met een draadje wol, aan het spinnende geluid op de bank. Anne-Marijn zal destijds misschien heel blij zijn geweest met die kat, toen die door haar ouders in huis was gehaald. Een dame naderde op de fiets, het bleek oma te zijn. De familie was zowat compleet en ik als bestuurder voelde me een bruut. Toen blies het dier schokkend zijn laatste adem uit en ik stelde de dood vast door even zijn oogbol aan te raken. “Hij is overleden”, hoorde ik mezelf zeggen.  Ik ging over tot de orde van de dag. Hoewel… toch niet! Vanaf 6 mei 11.05 uur ben ik me namelijk opnieuw bewust van het feit dat een auto ook bij 55 km/u een dodelijke snelheid heeft. Ik prijs me ondanks Anne-Marijn’s tranen heel gelukkig dat ik haar kat heb aangereden. En niet een kind!

Hein Bloemink