Cees Bosman Archief 2005 – 2008

SINTERKLAAS.

Over het algemeen ben ik niet zo’n liefhebber van mannen in jurken. Ik vind het maar raar en raak er door in verwarring; wat wil die vent nou, een man zijn of toch liever een vrouw? Ze slaan voor mij onbegrijpelijke taal uit en ze hebben ook altijd wijde en slecht zittende jurken. Bovendien weet je maar nooit wat hij allemaal voor onaangename verrassingen onder zijn jurk verborgen heeft. Neen, ik moet er niets van hebben. De enige uitzondering daarop is voor mij Sinterklaas. Al eeuwenlang een erkende en buiten iedere verdenking staande kindervriend van onbesproken gedrag. Misschien moet je vandaag de dag voor de “hulp Sinterklazen” een uitzondering maken en ze alleen accepteren indien ze door het bevoegd gezag erkend en gecertificeerd zijn, voordat je je peuter bij hen op schoot laat zitten. Ook dit jaar weer maakte de katholieke goedheiligman zijn opwachting in Haren aan boord van een rondvaartbootje. Met gevaar voor hem en zijn gevolg probeerde hij het instabiele ding te verlaten om vervolgens aan de kant in de modder vastgezogen te worden. Geteisterd door natte sneeuw en harde wind werd hij in optocht door het dorp gevoerd. Het deed mij meer denken aan middeleeuwse triomftocht, waarbij de eindelijk overwonnen vijand naar het schavot geleid werd, dan aan een waardige intocht van een heilige. Omringd door een chaotische wolk van voetgangers en fietsers kon hij geen kant meer op en was ontsnappen onmogelijk. De voorop lopende majorettes waren ronduit meelijwekkend in hun 25 jaar geleden bij Zeeman in de opruiming gekochte camping outfit. Vorig jaar nog met afschuwelijke rokjes en panty’s van 150 denier, nu in afzichtelijke trainingspakken. Ze leken wel rechtstreeks getransformeerd uit één of ander achterlijk Oostblok land. Ik begrijp niet dat een moeder haar dochter zo de straat op stuurt voor een feestelijke gelegenheid; het is bijna kindermishandeling. Als je dat leuk vindt, vraag ik me af hoe ze er zelf bij liep toen ze ging trouwen. Daarachter een muziekkorps van droevig kijkende musici in pakken die 40 jaar geleden al geen gezicht waren. Vervolgens enorm rokende en stof uitbrakende dieselmotoren van een aftandse tractor met aanhangwagen waar de kinderen makkelijk vanaf kunnen vallen en een sloop rijpe vrachtwagen volgeladen met overduidelijke nep kado’s. Je werd onpasselijk van de ondraaglijke blauwe damp en stank. En dan die in elkaar geplakte triplex trein op een aanhangwagen; wat daar nou de attractie van is ontgaat me helemaal. Je kan dan wel roepen dat het allemaal vrijwilligers zijn; maar een Zwarte Piet met een mobieltje en sprekend met een “Gooise r”, is echt niet geloofwaardig; ook niet voor een kindje van 3 jaar. Het ziet er al jaren zo overduidelijk goedkoop en armoedig uit, dat ik begin te denken dat het de afspiegeling is van het budget dat een handjevol jaarlijks afnemende en goedwillende winkeliers nog beschikbaar heeft. Over de veelgenoemde “Harense Kwaliteit”gesproken. Eigenlijk moet je net als met de onwil van deelname aan de financiering van de feestverlichting gewoon in het Harener Weekblad na afloop een advertentie plaatsen met in het linker rijtje de winkeliers die mee deden en in het rechter rijtje hen die meelopen met een ander. Kijken hoe dat uitpakt. Cees Bosman, december 2008. Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

Onbegrijpelijk

Iedereen heeft wel van die momenten dat hij zich ergert aan een ander of zijn er zaken die je niet begrijpt. Geen grote vraagstukken of ernstige problemen, neen, dagelijkse dingen die je ook in het dorp tegen komt. Zo is er een mevrouw aan de Meerweg die niet in haar huis rookt. Misschien heeft haar kanarie last van astma, verkleuren haar vitrages te erg of is de stank ondraaglijk. Ze staat buiten op straat filtersigaretjes te paffen. Nu is dat mens zwaar verslaafd dus ze staat vaak buiten; kan ze gelijk de buurt in de gaten houden en al roggelend proberen met iemand een praatje te maken. Maar wat doet ze als je uitgedampt is; ze laat haar peuk achter op het trottoir. Niet één, maar allemaal. En nu moet je niet denken dat ze het zelf opruimt, neen, dat moet een ander maar doen. Als je er langs loopt is het net of iemand een emmer peuken leeg gestort heeft. Is dat normaal? Een winkel aan de Kerkstraat had voor zijn verbouwing tijdelijk opslag voor zijn winkelinventaris nodig. Wat deden ze? Ze gingen naar Albert Heijn aan de overkant en “leenden” gedurende een aantal weken een flinke hoeveelheid boodschappenwagentjes. Waarschijnlijk ’s avonds laat en stiekem gedaan. Als je er langs liep kon je ze van buiten in de winkel zien staan. Maar ook na de verbouwing hebben de twee winkeldames een karretje permanent in gebruik. Ze lopen met enige regelmaat in hun door hen zelf in elkaar geflanste afzichtelijke kleding naar Aldi om boodschappen te doen en parkeren daarna het AH-karretje in de donkere gang naast hun winkel. En zo zijn er meer mensen in de buurt van AH die permanent een winkelwagentje in gebruik hebben en leggen daarmee beslag op het bedrijfsmiddel van een ander. Is dat normaal? Als je vanuit noordelijke richting de rotonde aan de Vondellaan / Molenweg nadert, ligt er altijd een enorme hoeveelheid rotzooi in de berm. Kennelijk zijn er automobilisten die bij het afnemen van hun snelheid even vlug hun auto opruimen en overtollig vuil naar buiten kwakken. Is dat normaal? Grote groepen middelbare scholieren kopen bij Albert Heijn allerhande etenswaren om dat vervolgens in de buurt op te eten. Zittend op bankjes en hangend tegen muurtjes vinden chips, koeken, filet americain, stokbrood, salades en blikjes drinken hun weg bij uitgehongerde pubers. Er wordt vaak bij gelachen en het is een vrolijke boel; maar verpakkingsmateriaal en het te veel aan gekocht voer wordt niet in de overal aanwezige afvalbakken gegooid, neen, gewoon achtergelaten op straat; zelfs op de bankjes. Is dat normaal? Ik zag laatst tussen de middag een man in de Bruna zijn van huis mee genomen boterhammen al kruimelend opeten boven de op de tafels uitgestalde boeken. Is dat normaal? Een man bij mij uit de buurt, die inmiddels gelukkig verhuisd is, stuurde elke zondagochtend zijn hond naar buiten omdat hij zelf te beroerd was met het beest te gaan wandelen. De hond ging vervolgens in onze tuin ging zitten kakken. Toen ik er eens iets van zei werd hij kwaad en begon tegen mij te keffen als zijn eigen hond. Is dat normaal? Waarom gedragen mensen zich zo? Is dat een gebrek aan opvoeding of een kwestie van mentaliteit misschien? Onverschilligheid en alleen denken aan jezelf? Of helemaal niet kunnen denken? Ik vind het gewoon asociaal gedrag. Cees Bosman, november 2008

Collecteren

Na de zomer, wanneer iedereen platzak is door vakanties, opnieuw naar school gaande kinderen en nieuw aangeschafte najaarsmode, begint het seizoen van de collectes. Minimaal één keer per week komt er wel een vriendelijk iemand, liefst tijdens de warme maaltijd of als je staat te koken, bij ons aan de deur. Vaak een keurige mevrouw die haar best doet voor de zielige medemens, onderzoek naar kwalen of in de knel geraakte minderheden. Altijd krijgt ze iets, al was het alleen al als beloning voor de moeite. De gemeente Haren verleent een vergunning aan iedereen met een zielig verhaal en het Harener Weekblad publiceert na enkele weken de met veel moeite de door een legertje vrijwilligers bijeen gebedelde karige opbrengst. Zelf collecteer ik al 20 jaar bij mij in de buurt voor het Diabetesfonds dus ik spreek uit ervaring. De opbrengst uitgerekend per uur is zeer gering en beneden het niveau van een werkende scholier. De grootte van de bussen nam toe maar de animo nam af. Altijd nam ik één van mijn elkaar opeenvolgende kinderen mee, totdat ze zichzelf te groot en te oud vonden om zoals ze zeiden als een “zwerver” met Pa langs de deuren te gaan. Met een kind werkte goed; thuis eerst wat kleingeld in de lege bus voor wat geluid en daar gingen we; je kon onderweg lol trappen, ongestraft keihard aanbellen, je sprak de buren nog eens en je kon ze samen inschalen op beleefdheid en zuinigheid. Mensen die niet thuis waren konden rekenen op een nieuw bezoekje; niemand ontkwam. Ondanks mijn bekendheid in de buurt werd in de loop der jaren de ontvangst gereserveerder en zelfs bij sommigen bijna onvriendelijk. Of dat nou kwam door graaiende fondsbestuurders, collectemoeheid, egoïsme, geld gebrek, najaarsdepressie of een te strakke onderbroek, ik weet het niet. Talloze smoezen om onvriendelijk te zijn of niet te geven heb ik in de loop der jaren gehoord: “Ik maak wel wat over, ze zijn al geweest, er zijn wel erg veel collectes, ik heb alleen groot geld (”Niet erg hoor, kan ook wel in de bus”.), ik geef nooit, geen belang bij, de acceptgiro net gepost, mijn man/vrouw geeft altijd, ik heb net kinderpostzegels gekocht…..” Zelfs ouders die hun kinderen lieten zeggen dat ze niet thuis waren. Als er niet open gedaan werd keken we brutaal door het raam of de brievenbus naar binnen; kijken of ze zich verstopt hadden. Veel gezien en gelachen; mensen achter het gordijn, volwassenen achter de bank en zelfs een oude overbuurman die in het aanrecht van zijn eigen keuken stond te plassen. Een vrouwelijke kennis van mij moest laatst collecteren bij Huize Maarwold en “Koningin Emma”. Veel mogelijkheden in één groot gebouw en weinig lopen door de regen zou je denken. Ze werd botweg en zeer onbeleefd het gebouw uitgestuurd omdat het volgens de huisregels verboden is voor collectes. Stel je eens voor: Tijdens de bewonersvergadering gaan een paar zuinigerds klagen over vrijwillige collectanten die proberen hun AOW af te romen. Er klinkt applaus in de zaal en iedereen spreekt schande over die opdringerige hebberds met hun bussen. De immer zuinig en zuur kijkende voorzitter ziet de kans van zijn leven om zich populair te maken en komt met een voorstel tot wijziging van de huisregels waarbij het verboden wordt voor collectanten. Zonder tegenstemmen wordt het voorstel aangenomen en de glunderende voorzitter stijgt onmetelijk in aanzien en maakt zich bijkans onsterfelijk; over de ruggen van vrijwillige collectanten en hulpbehoevenden. Ik begrijp best dat de animo voor collectes is afgenomen door zich zelf verrijkende en graaiende bestuurders; maar niet dat men liever kijkt naar de immens populaire stompzinnige en voor randdebielen gemaakte goede doelen TV programma’s. En ik weet ook heus wel dat een bijdrage geen verplichting is, maar als er iemand bij je aan de deur komt, kan je hem toch wel fatsoenlijk behandelen en beleefd te woord staan? De lol is er voor mij in ieder geval af. Na 20 jaar collecteren laat ik me niet meer op vrijwillige basis onbeschoft behandelen. Cees Bosman, oktober 2008. Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

VLIEGENDE RATTEN

Wie in Groningen op de kruising van de Poelestraat / Oosterstraat en Grote Markt goed om zich heen kijkt ziet een aantal kenmerkende en onderscheidende eigenschappen van de stad. Het wegdek is gespikkeld van alle uitgespuugde en vervolgens platgereden kauwgom; het vertoont bijna het aanzien van die lelijke vroeger erg populaire “gewassen” grindtegels.Maar dat niet alleen: ze glibberen langs regenpijpen naar beneden, waggelen onzeker, ranzig en schurftig wat in het rond op zoek naar verloren etensresten bij de Febo. Vliegen kunnen ze nauwelijks maar schijten des te beter; vanaf een dakgoot proberen ze je te raken: stadsduiven.Kenmerkend voor de teloorgang en vraatzucht van de westerse beschaving in voornamelijk de grote steden. Behalve stadsbussen heeft niemand het op ze gemunt want lekker zijn ze absoluut niet en met het toenemende gesnack en gevreet op straat nam hun populatie schrikbarend toe. Ondanks hun functie van vuilnisopruimers van junkfood dat zelfs zwervers laten liggen, waren er mensen die meenden ze te moeten bijvoeren. Totdat het stadsbestuur ingreep en het verbood. Eén van deze duivenvoerders trok als een nieuwerwetse rattenvanger van Hamelen naar Haren met in zijn spoor een grote kolonie rafelige vliegende ratten. Hij streek neer bij de dorpskerk met in zijn fietstassen emmers met duivenvoer. Het voeren van de duiven motiveerde de stumper door te verklaren dat duiven zaden eten. Dat zal best, maar als er geen zaden zijn, komen er geen of weinig duiven, hebben ze geen bestaansrecht en verkassen ze naar elders; zo werkt dat in de natuur. Ze worden door voer gelokt naar een plek waar ze niet thuis horen en vervolgens moeten ze in leven gehouden worden door ze vanuit fietstassen bij te voeren, in plaats van dat ze gedwongen worden zelf voedsel te zoeken. Ook deed deze zogenaamde dierenliefhebber een beroep op naïeve mensen om hem bij zijn domme hobby geldelijk te ondersteunen Tijd om werk te zoeken heeft hij naar eigen zeggen niet; te druk met verboden werkzaamheden als het voeren van overtallige duiven. Ondertussen worden winkelpanden en onderliggende trottoirs besproeid met zure uitwerpselen die in dikke plakkaten de voorbijgangers teisteren en bij regen langlaufen mogelijk maken. Je zou deze meneer Verweij eens een tijdje onder zo’n kolonie druppende duiven moeten zetten en hem vragen waarom hij zo stinkt. Verlos ons van deze man en leg hem een ophok plicht op voor zichzelf. Cees Bosman, september 2008. Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

KAKKERSDORP

Met enige regelmaat hoor ik de opmerking dat Haren een dorp is waar “kakkers”wonen. Toegegeven, het dorp is niet te vergelijken met de Groningse Oosterparkwijk, maar om nou te stellen dat Haren een kakkersdorp is gaat ook mij wat te ver. In een grijs verleden was de kreet gangbaar dat je niet ten oosten van de Rijksstraatweg moest wonen en al helemaal niet over het spoor; daar woonden geen mensen maar arbeiders. Net of er verschil bestaat. Gelukkig is dat allang niet meer zo en bij mijn weten zijn er ook leden van de v.v. Haren die zich aan de Golfsport bezondigen; dus waar hebben ze het over. Laatst ook weer zoiets. De Wibra is verdwenen en nou komt er de schitterende modezaak Pauw voor in de plaats; “alleen voor kakkers” hoorde ik zeggen. Hadden maar meer mensen naar Wibra moeten gaan, waren ze heus wel gebleven denk ik dan. Het pand is schitterend opgeknapt en het bedrijf zal zeker een bijdrage leveren bij het aantrekken van kooplustige dames van ver buiten Haren, waar de overige winkels ook van profiteren. Of wordt het “kakker”zijn gemaakt door de wijze waarop de mensen zich kleden? Volgens mij heeft kleding meer te maken met smaak en het kiezen van de juiste combinatie, dan met domweg veel geld uitgeven. Bovendien is er ook nog de zaak Stijl waar je goede gedragen merkkleding kan kopen tegen uiterst betaalbare prijzen. Als ik op 7 juni over de braderie loop, dan zouden sommige mensen van mij best een straatverbod mogen krijgen als je ziet hoe die er bij lopen. Vrouwen rijkelijk voorzien van vetrollen in een super strak T-shirt, mannen in korte broek met daaronder bruine sokken in sandalen, dikke om elkaar heen draaiende damesbovenbenen in skinny jeans, mannen met vette pensen in slecht zittende spijkerbroeken met het kruis op de knieën, te korte bovenkleding waarbij een dikke vette witte buik zichtbaar naar buiten stulpt, mannen met die eeuwige stompzinnige petjes met reclame, dikkerts met polo’s in breedte strepen, flapperende hangborsten zonder b.h.., dikke konten in veel te strakke broeken, hempjes met daaronder oerwouden okselhaar , te lange korte broeken en te korte lange broeken….. en dat allemaal bij ons in Haren. Het taalgebruik misschien? Naast af en toe de “ Gooise r” hoor ik veel vaker een Groningese tongval, dus daar ligt het ook niet aan. Of zijn er misschien te weinig mensen die zich zichtbaar te buiten gaan aan de Oranje gekte en hun huis het aanzien van een snackbar geven? Echt, ik zou niet weten waarom sommigen mensen Haren een kakkerdorp noemen. Cees Bosman, juni 2008. Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

KONINGINNEDAG.

Dat de viering van Koninginnedag traditioneel behoort te zijn behoeft geen uitleg en kan ik het roerend mee eens zijn, maar in Haren is dat traditioneel oubollig. Het begint al met het uitdelen van een fantasieloze kleurplaat op de basisscholen. Kinderen krijgen al zo vaak een kleurplaat in hun handjes gedouwd; daar zitten ze echt niet meer op te wachten en al helemaal niet als je ziet wat je moet inkleuren. Dan de kermis; die lijkt wel rechtstreeks afkomstig uit een Oostblokland van de 60-er jaren. Twee zweefmolens, een verlopen botsautootjestent en wat kraampjes waar je tegen veel te veel geld knuffels kan proberen te winnen. De dag zelf begint met een rondrit per koets met daarin de burgemeester met zijn vrouw. Een fantasieloos en uiterst kil gebeuren vanaf het Mercure. Wie zit daar nou op te wachten? Nooit een koets gezien? De burgemeester is toch niet jarig? Een rondgang door het dorp, zwaaiend naar zijn onderdanen? Als je iemand voor schut wilt zetten moet je hem inderdaad op die wijze door het dorp voeren. En wie organiseert er heden ten dage nog een viswedstrijd voor de jeugd? Vissen staat maatschappelijk ter discussie en de jeugd wordt aangespoord om in een park de laatste paar vissen aan een haak op de wal te trekken, wachtend op de jury die na ruim twee uur langs komt om te kijken wie er gewonnen heeft. Dat bejaarden in hun tehuis ’s ochtend wakker getoeterd worden voor de koffie door een muziekkorps is natuurlijk prachtig, maar daar hoef je nauwelijks iets voor te organiseren; en datzelfde geldt natuurlijk voor een bridgedrive, klaverjaswedstrijd, opstellen van oldtimers of luiden van de dorpsklok. Dat de vrijmarkt ieder jaar een succes is, kan nauwelijks een verdienste van het Oranjecomité zijn. Dat regelen de mensen allemaal zelf. Wegens gebrek aan activiteiten elders komen ze ieder jaar vroeger en zoeken ze ongeorganiseerd om 11.00 uur al hun plekje in het dorp, zich niets aantrekkend van de geplande aanvangstijd van 13.00 uur. Toen het alleen om 15.00 uur dreigde te gaan regenen vertrok iedereen, ook al omdat het lang genoeg geweest was. Jammer dat toen een paar pubers in gele hesjes de mensen halsstarrig beletten hun niet verkochte spullen per auto op te halen. Het zou tot 16.30 uur duren en daar moest maar op gewacht worden. Kortom, een pover en saai programma dat misschien met wat fantasierijke dames in het Oranjecomité er veel beter uit zou kunnen zien. Cees Bosman, mei 2008. Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

HOMO BOSJES.

Ik las in de krant dat er een meneer namens een grote groep gelijkgestemden zeer tegen de voorgenomen kap van overbodige bosjes aan de Hoornseplas is. Niet dat deze man het opnam voor vogels die zo hun nest- en schuilplaats kwijt zouden raken of dat hij zo’n natuurliefhebber is en daarom tegen kap is, neen deze meneer wil sex in de bosjes met soortgenoten. Ik heb er over nagedacht maar kan absoluut niet bedenken wat er nou leuk aan is om dat in de bosjes te doen. Mijn broer had vroeger een vriend die nota bene met de vriendin van een ander in de rododendrons van het Boeremapark dook om daar zijn lusten te botvieren, maar die jongen “spoorde”nou eenmaal niet, dat was bekend. En naar wat voor bosjes gaat de voorkeur van deze man? Veel blad zodat je onzichtbaar blijft, of weinig blad om je te laten begluren? Zonder stekels of juist met stekels zodat het verwijderen daarvan een aparte dimensie geeft aan het genot? En natuurlijk geen brandnetels of bramen als bodem bedekkers? Mag het hout kraken en mogen de takken zwiepen? En natuurlijk met een paar stevige takken om je jas en broek aan op te hangen of hou je die gedeeltelijk aan zodat je snel kan vluchten als je buren, werkgever of bekenden niets vermoedend een wandelingetje langs het Hoornsemeer maken? Of heeft het misschien te maken met het onlangs van kracht geworden aanlijn gebod van honden die vroeger de blote konten uit de bosjes joegen maar nu dat niet meer mag, de bosjes opgeruimd moeten worden? Ook was er een homo meneer die een beroep deed op “het recht van vergadering” dat volgens hem van toepassing is als er twee of meer homo’s met elkaar in de bosjes bezig zijn. Ooit een vergadering meegemaakt met allemaal je broek op de enkels? Ja, ja…., de rug van de ene homo dient als tafelblad terwijl de andere homo met zijn potlood notuleert wat er tijdens de vergadering allemaal ingebracht wordt. Ik begrijp echt niet waarom het altijd weer homo’s zijn die ophef over openbare bosjes maken. Nooit lesbo’s of hetero’s. Waarom beginnen ze zelf niet op een oude camping een eigen ontmoetingsplek. Slagboom er voor. Ballotage commissie voor een proeve van bekwaamheid bij de ingang, verschillende soorten bosjes, prullenmanden in de bosjes, parkeerplaats voor auto’s wel of juist niet verlicht, bomen met een boomhut en om je fiets tegen te zetten, grote kasten om uit te komen of juist in te gaan en een palenberg als uitkijkpost voor de bosjeswachter. Het gekoketteer met je “anders zijn” en de voortdurende roep om aandacht vind ik uiterst irritant, maar wat ik eigenlijk nog het meest triest vind is dat er waarschijnlijk geld voor vrijgemaakt wordt, terwijl de jeugd in Haren niet eens een fatsoenlijke hangplek heeft. Cees Bosman, april 2008. Reageren?

LELIJK GROEN

Haren is een mooi dorp met veel groen en dat willen wij allemaal graag zo houden. Iedereen doet zo op zijn eigen manier zijn best om dat te realiseren. De inwoners in hun tuin en de noeste werkers van de afdeling groenvoorziening in weer en wind in het openbaar groen. De beleidsmakers van achter het bureau door het schrijven van rapporten, notities en plannen. Ik probeer al die plannen een beetje te volgen, betrokken als ik ben bij mijn woonomgeving en dorp waarin ik graag woon. Een aantal plannen heb ik en ken ik: Landschapsontwikkelingsplan 2003, Integraal ontwikkelingsplan DHE 2005 en Landschapsuitvoeringsplan 2005, maar er zullen ongetwijfeld meer zijn. Daar komt nu een nieuw plan bij waar over ingesproken kan worden: Groenstructuurplan Dilgt,Hemmen en Essen. Gelokt door de gemeentelijke advertentie in het Harener Weekblad op naar de eerste bijeenkomst op 5 maart 2008 in ’t Clockhuys. Op een enkele uitzondering na leek het wel een reünie van mensen die ik ken van eerdere bijeenkomsten. Vrijwel allemaal zitten ze wel in een comité, actiegroep of forum dat op de van de hen bekende weinig plooibare manier strijdt voor ”hun” groen. Met hun deskundigheid weten zij als geen ander wat goed voor ons is. Gelukkig liep er nu niemand boos weg. Waar een reünie nog wel eens gezellig kan zijn en er grapjes gemaakt worden, is mij opgevallen dat de discussie over groen altijd een uiterst serieuze aangelegenheid is met nooit enige humor. Zelden iemand die uit zijn rol van zelf aangemeten of echte deskundigheid valt. Voor de pauze was er een door de gemeente ingehuurde landschapsarchitect die het gebied opnieuw geïnventariseerd had en wat uit het plan D.H.E. al bekend was nog eens dunnetjes over deed. Na de pauze een door de gemeente verordonneerd “participatiemoment”. Sommigen zagen de bui al hangen en verlieten schielijk ’t Clockhuys. De nog overgebleven aanwezigen mochten in groepjes een aantal vragen van de deskundigen op een kaart van het gebied inkleuren. Zonder dat precies duidelijk was wat nu precies bedoeld werd met een kreet als b.v. “lelijk groen”, werd er druk met viltstiften op kaarten getekend. Ook de in het gebied gesignaleerde bijzondere dieren vroegen om aandacht. Waar de één 16 reeën gesignaleerd had, vond een ander een kievit al bijzonder. Mijn opmerking dat ik laatst aan het Dilgtplein een merel gezien had werd niet gewaardeerd. Gelukkig rook het in de hal van ‘t Clockhuys overheerlijk naar parfum door het daar aanwezige en oefenende dansgezelschap dat uiteraard dicht tegen elkaar en al dansend bewoog. Misschien had ik daar wel bij moeten zijn. Cees Bosman, maart 2008.

TRANSFERIUM.

Na jarenlang politiek geklungel is dan eindelijk het transferium in Haren in gebruik genomen. Burgemeester Boumans zal nog wel een lintje moeten doorknippen, maar het werkt al wel. De moeizaam tot stand gekomen locatie is natuurlijk volstrekt fout. Het is bedoeld voor mensen die veelal uit oostelijke, zuidelijk of westelijk richting Haren binnen komen en dat gebeurt via de Emmalaan. Waar was dan ook een betere plek geweest dan aan de Emmalaan t.o. het Mercure? Geen peperdure ontsluiting via allerlei rare, gevaarlijke en onduidelijke wegen; hup de snelweg af en hop in de bus de snelweg weer op. Maar neen, eerst een voor de gemeente zeer onvoordelige grondruil met Van Hemmen, vervolgens een hoop woongenot verziekt en tot slot een veel te dure aanleg en rare aansluiting op de A-28. Wat is logica? Maar het politieke gepruts gaat door. Eerst maar eens vragen of er een overdekte fietsenstalling kan komen. Oh, zat al in de planning? Oeps…..! Standplaats voor campers misschien? Nooit gehoord dat op alle transferia of parkeerplaatsen in heel Europa campers juist geweerd worden? Weet je waarom? De eigenaren parkeren namelijk niet, maar kamperen, ook al is het maar voor 1 nacht. Ze spelen landverovertje en bezetten veel meer dan één parkeerplek, met alle meebrengende overlast: huisvuil, lawaai, honden, keutels, barbecue, stank, poepen, plassen, balspelletjes, hoeren, handel, pooiers, geschreeuw, dronkenschap, glasscherven, ruzie, wasgoed, voortenten, kots, tafels, stoelen, tv en misschien zelfs wel bingo. Neen, er zijn heus wel betere ideeën om ook de Harener winkeliers een graantje mee te laten pikken. Laat op vrijdagmiddag vanaf 14.00 uur en op zaterdag vanaf 10.00 uur een busje naar het centrum van Haren rijden voor winkelend publiek. Gratis. Het transferium zal ongetwijfeld een succes worden, want wat wil je nou nog meer. Voor € 2,- met maximaal 5 personen binnen 10 minuten in hartje stad. En dan straks wegens enorm succes, maar bij gebrek aan ruimte, een 2e parkeerlaag aangebracht, waar in het bestemmingsplan reeds rekening mee gehouden is. Een heuse parkeergarage aan de Nesciolaan. Benieuwd hoeveel planschadevergoeding dat de gemeente gaat kosten. Of is daar ook subsidie voor uit de Regiovisie? Cees Bosman, februari 2008. Reageren?

GEEN FRATSEN ???

Waar nu Action gehuisvest is, was vroeger een Spar supermarkt. Klanten kwamen op de fiets of reden met hun boodschappenwagentje naar de auto die achter het postkantoor geparkeerd stond. Supermarkten werden groter en mensen werden luier. De klandizie nam af vanwege het te kleine assortiment, gebrek aan parkeerplaatsen en concurrentie van Albert Heijn. Een toenmalig directielid van Schuitema uit Gieten, de inkoopcombinatie van Spar en nu C1000 geheten, hoorde als inwoner van Haren van plannen voor een nieuw komplan. Hij wist van zijn partij- en kerkgenoot Neutel, toenmalig CDA wethouder met Ruimtelijke Ordening in portefeuille, de toezegging te krijgen dat Spar een grote supermarkt mocht gaan bouwen in het nieuwe centrum van Haren. Deze toezegging zou verstrekkende gevolgen hebben voor opeenvolgende bestuurders en een zware erfenis blijken te zijn; het belemmerde vrije onderhandelingen over de nieuwe invulling van Komplan-West. Spar verliet de onrendabele winkel alvast, trok zich terug naar Oosterhaar, werd C1000 en wachtte af. Het vervolg is bij de meeste mensen wel bekend. Plannen werden afgekeurd, gewijzigd, procedures volgden en weer nieuwe plannen werden gemaakt. Telkens ging de discussie over laden en lossen. Het kostte de gemeente en bewoners handen vol geld. Zal de volgende discussie gaan over parkeren? Er is landelijk een af te dwingen norm voor te realiseren parkeerruimte op eigen terrein bij de bouw van een supermarkt van 2,8 parkeerplaatsen per 100 m2 winkelruimte. In dit geval zouden dat 50 parkeerplaatsen moeten zijn. Maar dat wordt in Haren achteloos genegeerd. Alweer op basis van oude toezeggingen? Eerst zou er namelijk voor de klanten van C1000 een parkeerkelder komen. Maar ja, de marges in de branche zijn afgenomen en een dure parkeerkelder zou resulteren in een onrendabele supermarkt. Resultaat is dat er in het compacte centrum van Haren aan de westkant naast de uitbreiding van Super de Boer, waar alleen maar parkeerplaatsen verdwenen zijn en laden/lossen noodgedwongen aan de Rijksstraatweg gebeurt, nu nog veel meer m2 supermarkt bijkomen. Beiden zonder uitbreiding van parkeerplaatsen, er problemen met laden/lossen bijkomen en een toenemend verkeersinfarct dreigt door vrachtauto’s voor distributie en auto’s van klanten in het centrum. De oplossing zou zijn om als gemeente zelf dan maar een parkeergarage aan te leggen. Zeker met het oog op de toekomst en het centrum voor met name publiek van buiten Haren aantrekkelijk te houden. Maar ja, te duur zal men zeggen; en zo zal het ook gaan met de bouw van een nieuw gemeentehuis. Er verdwijnen parkeerplaatsen, terwijl de activiteiten toenemen en dus de ook de behoefte aan parkeerplaatsen. En zo schep je opnieuw een probleem voor de toekomst, dat de volgende generatie bestuurders dan maar moet oplossen. Cees Bosman. Reageren?

MAANDAG.

Vooraf dient gezegd te worden dat ik bijna nooit chagrijnig ben en elke dag met heel veel plezier aan het werk ga, dus ook navolgende gebeurtenissen op één dag brengen daar geen verandering in, maar begrijpen doe ik het niet. Lopend van huis naar mijn kantoor word ik op het voetpad tussen de Kroonkampweg en de Rijksstraatweg door een hevig bellende haastige fietser bijna omver gereden. Even verderop zie ik zoals altijd de pontificaal voor de dorpskerk geparkeerde Saab van de kerkboekhouder staan. Om daar te komen moet hij wel door voetgangersgebied gereden zijn. In de Kerkstraat liggen het voetpad en de perken vanaf het bankje t.o. Jaap Glastra bezaaid met verpakkingsmateriaal van door scholieren bij AH gekochte consumpties die zij ter plaatse genoten hebben. De prullenbakken puilen altijd uit dus daar ligt het niet aan. Dan doet personeel van McDonald’s het toch beter, die ruimen de wijde omgeving op. ’s Middags zie ik op de Brinkhorst een man lopen met een kinderwagen waar op het voeteneind een blauw plastic mandje van AH staat met daarin boodschappen. Het mandje is gestolen maar ik besluit er niets van te zeggen tegen de vader, omdat er ook nog een zoontje van een jaar of 3 bij loopt. Even verderop staan t.o. Blokker een 3-tal slordig geparkeerde auto’s van mensen die even vlug een boodschapje doen. In het eerste stukje van de Kerkstraat is het al niet anders. Ook staan er een paar luid boerende jongens die zelfs het geluid van hun scooter overstemmen. Als mijn vrouw ’s avonds de hond uitlaat, betrapt zij eindelijk van dichtbij en op heterdaad de vrouw van de ex-wethouder die voor de zoveelste keer huishoudelijk afval dumpt in een openbare prullenbak. Mijn vrouw spreekt haar op haar gedrag aan en er ontstaat een discussie. Ik probeer mij dan altijd af te vragen hoe zoiets in z’n werk gaat………………….. Na het avondeten ruim je de keuken op en een lichte opwinding maakt zich al van je meester. Je weet, zo meteen gaat het gebeuren. Je doet het laatste afval in de pedaalemmer en haalt het zakje er uit. Je voelt je warm worden van binnen, je bloeddruk stijgt. Hoewel het routine is geworden is er toch elke keer weer die spanning.”Ik loop nog even een blokje om hoor” zeg je met je hoofd om de hoek van de deur naar je man,die al onderuit gezakt zit voor de tv. Nooit heeft hij de behoefte gevoeld om gezellig even mee te lopen. Zou hij iets vermoeden? Hij moet toch ook de jaarlijkse afrekening van de Diftar gezien hebben? Buiten staat de grijze container geduldig te wachten. Met een gevoel van verontwaardiging loop je die geldwolf voorbij; 28 cent per kilo, kom nou. Je gaat op pad. Elke dag een iets ander rondje omdat de bakken vol raken en er duidelijk concurrentie is van andere storters. Ha, daar staat een bak en zo te zien nog niet overvol. Je kijkt schichtig om je heen en ziet niemand. Bij de bak aangekomen prop je zorgvuldig het zakje erin. Een gevoel van opluchting maakt zich van je meester en je loopt verder. Na een paar passen komt er plotseling een vrouw met een hond om de hoek aangelopen. Ze zal toch niets gezien hebben? En ja hoor, ze haalt je in en spreekt je aan…………………… Cees Bosman. Reageren?

BORDEN BELEID.

De gemeente voert een beleid m.b.t. het plaatsen van borden, reclames en (vlaggen)masten om de openbare ruimte in onze prachtige gemeente niet te laten verloederen. In algemeenheid komt het er op neer dat je borden die niet groter zijn dan ½ m2 alleen ongestraft aan je gevel kan schroeven en voor alle andere gevallen een vergunning nodig hebt. Behalve als de borden, etc. van tijdelijke aard zijn, dan doet de gemeente niet kinderachtig. Zo zijn de borden van makelaars, bouwbedrijven, schilders, loodgieters, rietdekkers e.d. volgens de APV wel vergunning plichtig, maar de gemeente doet niet moeilijk en staat ze oogluikend toe. Ooit schreef ik al eens over de weerzinwekkende borden waarop de politieke partijen hun posters kunnen plakken in de hoop zo de kiezer over de streep te trekken op hen te stemmen. De lelijkste borden op de mooiste plekjes in het dorp. Het is voor de politiek, tijdelijk, dus niet moeilijk doen. Maar ja, oogluikend toestaan loopt uit de hand, want er zijn immers geen regels voor. Want hoe lang is tijdelijk en hoe groot mogen de uitingen dan zijn? Wat is het doel van het bord en wanneer is er sprake van reclame? Willekeur ligt op de loer. Enkele voorbeelden: De gemeente maakt reclame voor het door haar gevoerde beleid en heeft borden over “shared space “ ; voor vrijwel iedereen onbegrijpelijke borden en onderhevig aan de Engelse taalziekte, aan de plaatsnaamborden bevestigd. Dat was echter nog niet genoeg; Haren is een groene gemeente en dat moet worden uitgedragen door oogvervuilende vlaggenmasten met wapperende en dus onleesbare vlaggen bij de entree van de bebouwde kom te plaatsen. Bij de Diltgweg staat al jaren een “ tijdelijk ” bord dat verwijst naar bouwwerkzaamheden bij Avondlicht. Volgens mij gewoon een reclamebord dat oogluikend getolereerd wordt. Nog bonter wordt het gemaakt aan de Dr.Ebelsweg. Daar staat al jaren een bord van minimaal 25 m2 met daarop reclame van bedrijven die werkzaamheden in de Onnerpolder hebben verricht. Het immense bord moet de aandacht trekken van voorbij rijdende automobilisten, want een fietspad is daar niet en voetgangers kunnen er al helemaal niet komen; dus alleen zichtbaar voor automobilisten. Ooit iemand nagedacht of het misschien verkeersonveilig zou zijn als je al rijdend probeert het bord te lezen, wat toch echt de bedoeling is, anders was het er immers niet geplaatst? Het is bewuste afleiding van verkeersdeelnemers, net als de borden langs de A-28 die je de vangrail inlokken. Als ik dat soort dingen zie, dan krijg ik sterk de indruk dat de (semi)overheid, die het goede voorbeeld zou moeten geven, meer mag dan een particulier en haar eigen regels zeer bewust aan haar laars lapt. Cees Bosman. Reageren?

Glibberstenen

De enkele jaren geleden voltooide herinrichting van de Rijksstraatweg in het centrum van Haren is een onuitputtelijke bron voor critici en columnisten gebleken. Voetspaden zullen we het maar niet meer over hebben. Wat rest is de zwarte streep die ooit diende om fietsers er op te attenderen dat ze daar achter moesten blijven en niet met hun fiets ook nog eens een winkel in mochten rijden. Deze zwarte streep doet nu dienst als markering waarachter de middenstander zijn uitstallingen of terrassen dient te houden, waarmee echter wel de breedte van het voetpad sterk beperkt is, door de ook nog eens tegen de hekjes geparkeerde fietsen. Zelf schreef ik al eerder over de hellingbaan voor Konings waar menige rollatorgebruiker vanaf tuimelde. Recent is daar de helling voor Super de Boer bijgekomen. Mensen die na ruim 1 1/2 jaar eindelijk weer eens hun karretje bij deze grootgrutter konden vullen, voordat deze definitief en voorgoed haar deuren sluit, kieperden spontaan met boodschappen en al op straat voor de immer te hard rijdende bus van Arriva. Het is herfst en een veel groter probleem speelt de voetganger en fietser parten. De zwarte granieten stroken die tussen de straatstenen zijn aangebracht, zijn door regen altijd al spekglad maar door vallende bladeren in combinatie met de vele regen levensgevaarlijk geworden. Zelf kon ik heftig zwaaiend met armen en benen nog net overeind blijven, toen ik er in een onbewaakt ogenblik op stapte. Anderen heb ik onderuit zien gaan. Ik ken een alleraardigste mevrouw uit de Kerkstraat die door toedoen van deze nekkenbrekers haar enkel gebroken heeft. Ik begrijp echt niet welke dwaas ertoe besloten heeft deze “verfraaiingen “ in Haren te introduceren. Ze liggen ook nog eens iets lager dan de bestrating en maken het daarom extra gevaarlijk. Voordat je zoiets doet steek je toch eerst je licht elders op en vraagt naar de ervaringen; maar dat zal wel niet gelukt zijn omdat niemand zo dom was een dergelijke ingreep toe te passen. Maar ja, hoe moet het nu verder? Iedereen kent ongetwijfeld het probleem maar de gemeentelijke adviseurs, de aannemer, de projectleider en de politici die ermee akkoord gegaan zijn of er aan meegewerkt hebben, gaan echt niet toegeven dat ze met z’n allen hebben zitten slapen. Bovendien zal vervanging veel geld kosten en dat heeft de gemeente niet meer en ach, die paar mensen….. Cees Bosman. oktober 2007

Inspraak terreur

Toen ik in 1953 met mijn ouders vanuit Rotterdam naar Haren verhuisde was mijn wereldje nog erg klein. Evenals Haren overigens; Mijn kleuterschool “Ons Eibernest “met daar achter de tennisbanen stond vlak bij de dorpskerk , de Kerklaan was hoofdzakelijk een zandpad, je voetbalde op straat, burgemeester Van Ketwich Verschuur regeerde samen met de immer onder zijn bureau liggende boxer over Haren, als je kattenkwaad had uitgehaald moest je op woensdagmiddag op het politiebureau strafregels schrijven, het Boeremapark werd ‘s nachts met hekken afgesloten en beneden de 14 jaar mocht je er zonder begeleider zo wie zo niet komen. Wijken als Oosterhaar, De Molenbuurt, Maarwold en Stationsbuurt bestonden nog niet. Tuindorp was een apart dorp dat in mijn ogen vlakbij Waterhuizen lag. Ik heb van nabij talloze ontwikkelingen meegemaakt en zat de afgelopen jaren in talrijke Klankbordgroepen; een door de gemeente ingesteld systeem van inspraak voorafgaand aan de inspraak. Ik heb ervaren dat er van gemeentewege ongelooflijk veel tijd en geld geïnvesteerd wordt om de burger vooraf bij de plannen te betrekken en inderdaad, soms gaat er wel eens iets mis, maar nooit is het ernstig. In de diverse Klankbordgroepen kwam ik vaak dezelfde mensen tegen; betrokken als zij waren bij het wel en wee van Haren. Alleen in de laatste Klankbordgroep m.b.t. Dilgt, Hemmen en Essen(DHE) ging het mis. Een aantal betrokkenen wilde koste wat het kost zijn eigen mening doordrammen en een eigen stempel drukken op de inspraak, met uitsluitend het eigen belang voor ogen en geen enkele rekening houdend met het algemene belang. Ze gingen ging zelfs zo ver, dat er buiten de Klankbordgroep eigen bijeenkomsten georganiseerd werden om andere leden onder druk te zetten. Toen ze hun gelijk niet kregen werden ze boos en ontaardde de discussie in verbaal geweld, dat tenslotte eindigde met weglopen uit de georganiseerde Klankbordgroep. Ze handelen en denken onder het motto: “ Democratie en inspraak is prachtig; als ik mijn gelijk maar krijg “; ze staan niet open voor de argumenten van anderen en wensen zich niet te houden aan de spelregels die in een democratie nou eenmaal vereist zijn. Dictatoriale trekjes derhalve. Om gelijk te krijgen hanteren ze methodes waar onze geschiedenis helaas zo rijk aan is: Verbaal geweld, valse argumenten, verdraaiing van de woorden van anderen, geschiedvervalsing, anderen hun woorden in de mond leggen, intimidatie, uitlokken van beloftes en die vervolgens anders interpreteren, anderen overschreeuwen, enz,enz. Tijdens de openbare bijeenkomsten vertoont het trekjes van volksmennerij….. Waar hebben we dat vaker gezien in de geschiedenis? Ook bij recente voorlichting m.b.t. plannen in het aangenomen DHE kwamen ze weer tevoorschijn; de verbeten koppen en schreeuwende doordrammers van hun eigen zaligmakende mening. Een herhaling van zetten uit het verleden, waarbij de rillingen mij over de rug liepen. Verbijsterend is vervolgens dat er telkens wel weer een opportunistische politieke partij te vinden is, die op dat moment in de oppositie zit en achter deze mensen gaat staan. Goedkoop publiciteit scorend en meedeinend met de waan van de dag. Soms denk ik weleens: Als mijn ouders en wat anderen zich destijds zo opgesteld hadden, dan hadden deze mensen nu niet in Haren gewoond. Cees Bosman. Reageren? september 2007 .

Slappe hap

Wie met enige regelmaat het winkelhart van Haren bezoekt zal zich ergeren aan de zogenaamde “wild parkeerders”. Vooral op vrijdagmiddag en zaterdag. Zowel oostelijk als westelijk van de Rijksstraatweg zijn binnen 100 meter lopen talrijke parkeerplaatsen. Weliswaar betaald, voor weinig geld, maar ze zijn er. Het verschijnsel is dus een kwestie van mentaliteit. Je moet ergens zijn, dus je kwakt je auto daar neer. Bij de pinautomaat, voor de slager, bij Blokker, bij de sigarenboer; gewoon neerzetten en uitstappen. De kans op een bekeuring is gering, want de zich zelden vertonende Harense parkeerwachter bekeurt alleen bij een overtreding op een betaalde parkeerplaats. Het regende klachten bij de politie en men wist het al jaren, maar trad niet of zelden verbaliserend op. Toen kwam er een vrouwelijke stagiaire bij de politie en die schreef op wat iedereen al jaren met eigen ogen gezien had. Er is parkeeroverlast in de dorpskom. Na de scriptie van de agente gelezen en er over vergaderd te hebben besloot men tot keiharde maatregelen. Er zou bekeurd gaan worden. Niet onmiddellijk, neen; eerst een tijdje gele kaarten uitdelen als waarschuwing, een vriendelijk stukje in het Harener Weekblad en na enige tijd pas overgaan tot bekeuren. Wat iedere eigenaar van een bakbrommer in Nederland al lang van tevoren via internet wist, was dat er met Pinksteren bij het voormalige AZC in Haren wedstrijden gehouden zouden worden. Uiteraard had de immer alerte Politie Inlichtingendienst er ook lucht van gekregen en seinde de lokale politie in. De korpsleiding negeerde het bericht en liet het op z’n beloop. Zat men liever op de tribune bij Eurovoetbal? De geluidsoverlast verspreidde zich over Haren. Mooi weer, je zit in je tuin en wordt onafgebroken gehinderd door lawaai. Talloze klachten van omwonenden bereikten de overheid en wat zei burgemeester Pieter van der Zwaag later desgevraagd? Er waren signalen geweest, maar men wist van tevoren niet waar het gehouden zou worden en toen men het wel wist durfden ze niet op te treden; bang voor de bakbrommer brommers. En dinsdag na Pinksteren zag ik ze weer gezellig keuvelend door het dorp slenteren. De immer onafscheidelijke drie stadswachten. Cees Bosman.

Respect

Ik las laatst op een bestelwagentje van een bouwbedrijf: “ Wij bouwen met respect “, en ik wist echt niet wat ik mij daar bij voor moest stellen. Ook was er eens een lezer die reageerde op één van mijn columns, die ging over een ambtenaar die met de VUT was gegaan. Dat ik de man met respect had moeten behandelen. De man had gewoon zijn werk gedaan, was daarvoor betaald en ik had er iets over geschreven. Ik had de man of zijn werk volgens mij niet beledigd, niets aan de hand zou je daarom denken. Er doen zich met enige regelmaat situaties voor waarbij iemand boos wordt en vervolgens begint te brullen dat hij met respect behandeld wil worden. Het is een modewoord geworden. Respect( eerbied, ontzag) moet je “verdienen”en kun je alleen op natuurlijke wijze afdwingen. Vrijdag 4 mei 2007. Dodenherdenking. De gemeente had overdag alles rondom de dorpskerk een extra schoonmaakbeurt gegeven en alles zag er perfect uit. De middenstanders vergaten voor deze keer hun omzet en de winkels waren ’s avonds om 6 uur dicht gegaan. Een grote groep mensen verzamelde zich voor de dorpskerk. Ouders met kinderen, pubers, bejaarden al of niet met rollator, geüniformeerden, gereformeerden, politici, dikke mensen, een enkel hoofddoekje, mensen van middelbare leeftijd, notabelen, kortom een prachtige afspiegeling van de Harense bevolking. Er klonk treurige muziek en geen enkel mobieltje doorbrak de daarop volgende stilte. Er werden kransen gelegd, het Wilhelmus werd ( te traag) gespeeld en uit volle borst meegezongen. Je kon de dorpskerk ingaan voor het bijwonen van een herdenkingsbijeenkomst. Het was een sobere, indrukwekkende en plechtige gebeurtenis van mensen die bijna allemaal de oorlog niet meegemaakt hebben. De mensen die hun leven gaven voor onze vrijheid werden met respect herdacht. Cees Bosman. Reageren? mei 2007

Belazerd

De overheid en politiek proberen telkens weer met grote krampachtigheid “de kloof met de burger “ te verkleinen. Allerlei onderzoeken tonen namelijk aan dat gewone mensen er niets meer van begrijpen en zich afkeren van politiek en overheid. De dames en heren volgen peperdure cursussen en media trainingen in de hoop dat het ooit nog goed komt. Het kan echter simpeler; gewoon je boerenverstand gebruiken, je beloftes nakomen en laten zien wat je doet en waarom. In ons democratische bestel is de politiek de baas van de ambtenaren die bij de overheid werken; gemeentelijk, provinciaal en landelijk. Maar de start is natuurlijk al slecht; je stemt op een politicus en partij op basis van verleden en toekomst. Inderdaad beloftes voor de toekomst die algemeen “verkiezingsbeloftes” heten. Geen gewone beloftes, neen beloftes die je doet en vervolgens niet nakomt. Nederland kent geen afrekencultuur en de meeste mensen(kiezers) hebben een slecht geheugen en zijn te goed gelovig. Het heeft dus voor politici nauwelijks consequenties. Dat wetende gaat men ook zo met elkáár om; als er iets mis gaat, komen er vragen, vervolgens een commissie met een onderzoek en je hoort er nooit meer iets van; laat staan dat het consequenties heeft voor degenen die gefaald hebben in beleid of bij de uitvoering daarvan. Een paar locale voorbeelden. Rijkswaterstaat kapt bij de afrit Haren van de A-28 vele tientallen bomen die meer dan 25 jaar oud zijn. Dat is nodig omdat er een geluidswal aangelegd wordt zegt men. Later blijkt dat het gelogen is, want het is een opslag van overtollig zand. Er is wel een herplant plicht voor de gekapte bomen. Nou was het werk voor de winter klaar, dus een prachtige kans om in de winter nieuwe bomen te planten… Niets; alleen wat gras gezaaid. Er worden vragen gesteld in de gemeenteraad en daar blijft het bij. U denkt toch zeker niet dat er ook maar één ambtenaar door zijn baas op het matje geroepen is omdat hij de gemeente Haren belazerd heeft? Het Waterbedrijf Groningen wil in een groot deel van Haren-west waterleidingen vervangen. Trottoirs en wegen moeten open gebroken en er is uiteraard overleg met de gemeente Haren. Niemand bij de gemeente Haren komt op het idee om het Waterbedrijf een verplichting op te leggen de trottoirs en de wegen binnen 2 weken na de werkzaamheden te herstellen, met een boete bij niet nakomen. Grote delen van Haren liggen vanaf september 2006 open en uiteindelijk komt in het Harener Weekblad een klein berichtje dan vanaf half maart 2007 de zaak hersteld zal worden. Kon niet eerder wegens onderhoud van asfalt molens. Wat heeft de burger daar nou mee te maken? Hadden ze maar een andere periode moeten uitkiezen en bovendien, de klinkertjes aan de Meerweg dan? Die hadden toch best eerder gelegd kunnen worden? Half april en met het werk is nog eens begonnen… Geen brief aan omwonenden van Waterleidingbedrijf of gemeente Haren, laat staan enige vorm van excuses.. Dacht u nou echt dat zoiets voor iemand die verantwoordelijk was voor de gemaakte afspraken consequenties heeft? Kom nou toch….. Verkiezingen voor Provinciale Staten op 6 maart 2007. Ruim voor die tijd overal in het dorp lelijke aanplakborden waarop in het wilde weg geplakt wordt. Eén grote rotzooi door gescheurde en over elkaar geplakte posters. Het zal de kiezers bij hun keuze echt niet beïnvloeden wat er op die borden staat. Vlak onder het raam van de burgemeester, dagelijks gezien door honderden ambtenaren. Op 5 april 2007 werden die enorme afzichtelijke obstakels eindelijk verwijderd. Niemand bij de gemeente die er ook maar aan denkt ze de dag na de verkiezingen weg te (laten) halen. De burger wordt de dupe of ergert zich. De overheid gaat op cursus en begrijpt niet wat er mis is……… Cees Bosman. Reageren? april 2007

OPGRAVINGEN & LOOPGRAVEN

Op een donkere namiddag in januari liep ik in de nabijheid van mijn huis en hoorde onverwacht een zacht gekreun. Eerst dacht ik dat ik mij vergiste maar bleef toch voor de zekerheid even staan en spitste mijn oren. Inderdaad….. een zacht gekreun en vaag gerochel….Mijn zintuigen kwamen in alarmfase en in de vallende duisternis ontwaarde ik voor mij omgewoelde grond met daarachter een enorme droge sloot, maar dan met steile wanden. Voorzichtig boog ik mij voorover en speurde in de afgrond; ik zag de contouren van wat leek op een supermarktkarretje en een deken waaruit het zachte geluid klonk. Ik pakte het karretje vast en trok het voorzichtig omhoog……een rollator met in het bakje een tas….Mijn behoedzame actie maakte zonder na te denken plaats voor snel en handelend optreden. Voorzichtig stapte ik in de afgrond en greep op wat een deken leek vast en trok eraan. Het was een jas….met daarin een oud dametje. Totaal door modder besmeurd en de ogen gesloten. Met enorme kracht die zo kenmerkend is voor een echte Bosman tilde ik haar boven mijn macht en legde haar voorzichtig boven aan de rand van de afgrond. Na enig geklauter was ik uit de kuil en ontfermde ik mij over het slachtoffer. Ze ademde moeizaam omdat haar prothese dwars in haar mond zat temidden van kluiten aarde. Dat was snel opgelost; ze slaakte een diepe zucht, hoestte waarbij meer aarde naar buiten kwam en deed vervolgens haar ogen open. Ze keek mij enigszins verdwaasd aan, mompelde iets onverstaanbaars en sloot haar ogen weer. Het leek wel of ze in slaap gevallen was, ze ademde diep en rustig en had een duidelijk voelbare pols. Ik pakte haar tas uit de rollator, liep naar de overkant van de straat en bekeek de inhoud bij het schaarse licht van een op spaarlampstand brandende lantaarn. Ik voelde mij een junk die net een oudje beroofd had. Gelukkig, een adres, het vlakbij gelegen bejaardentehuis. Ik tilde het vrouwtje op, hing haar tas om mijn nek en ging op weg. Als een soort drenkeling die net uit zee gered was, lag ze rustig op mijn armen te slapen. Na een korte wandeling kwam ik bij het bejaardentehuis. Nauwelijks binnen volgde alles in record tempo elkaar op. Ze werd van mij overgenomen en afgevoerd, ineens overal bejaarden, ik werd in een stoel geduwd, vragen vlogen op mij af, antwoorden werden zelf bedacht, iemand met een borstel begon aan mij te vegen, drie koppen koffie, een groot glas whisky, lachende mensen, boze mannetjes en een zorgzame verpleegster. Langzaam drong tot mij door wat er gebeurd was; ik had een mens gered. De volgende dag op kantoor werd ik gebeld door het bejaardentehuis. Men wilde mij bedanken, nog even spreken en nodigde mij uit voor een kopje thee. ’s Middags dan maar. De ontvangst was schitterend, temidden van dolenthousiaste bejaarden zat een monter oud vrouwtje met naast haar een lege stoel waarop ik plaats moest nemen. Slachtoffer en redder naast elkaar. Veel thee, gebak, schouderklopjes en bewonderend kijkende mensen. Ik vertelde mijn verhaal en tientallen mensen luisterden ademloos toe. Nadat ik uitgesproken was een korte stilte… en vervolgens brak een waar pandemonium uit. Het Waterbedrijf, al vanaf september 2006, overal gleuven en gaten, bulten zand, open gebroken trottoirs, maanden lang, de gemeente doet niets, overal rotzooi, woningen zijn nauwelijks bereikbaar, met gevaar over de straat lopen, meerdere slachtoffers, bezuinigingen, de gemeente moet verplichten de sleuven te dichten, nu al meer dan een half jaar, het lijkt wel een ontwikkelingsland, voetgangers weer de dupe, boomwortels worden doorgezaagd, trottoirs zijn onbegaanbaar, één grote modder prut, kinderen komen vies thuis, enz.enz.. ZOU HET ECHT ALLEMAAL ZO ZIJN? Je gelooft het niet, maar het is echt zo, ga kijken aan de westkant van Haren. Cees Bosman. Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl april 2007

Laatste burgemeester van Haren?

Arjen Gerritsen was de laatste burgemeester van Haren. Hij kreeg van zijn partijgenoot minister Johan Remkes de tip en het advies om naar De Bilt te gaan, wilde hij binnenkort niet werkeloos worden en dat zou jammer zijn voor zo’n jonge talentvolle bestuurder. Volgens al jaren in Den Haag klaar liggende plannen valt Haren in een gemeentelijke en provinciale herindeling. Noordlaren, meer een Drents dorp dan een Gronings dorp, komt bij de provincie Drenthe en hoort straks bij de gemeente Tynaarlo. Daarvoor in de plaats krijgt de provincie Groningen en daarmee de Stad het dorp Eelderwolde, waar nu toch al voor Groningen gebouwd wordt. Er was al jaren geen eigen Harens politiekorps meer. De laatste Harener brandweer-commandant is onlangs vervangen door een stad Groninger zetbaas. Bij de dienst Woonomgeving (milieu, groenvoorziening, reiniging, etc.) wordt al jaren geen vast personeel meer aangetrokken, taken worden uitbesteed of ingevuld door uitzendkrachten en het huisvuil gaat al jaren naar Groningen. Bedenk eens wat een financieel voordeel er uit een herindeling te halen valt: Op het gebied van salarissen: 3 wethouders, 1 burgemeester, talloze ambtenaren. Afschaffen van de Harense gemeenteraad bespaart een hoop kosten. Geen nieuw, groot en duur gemeentehuis, maar een klein in Haren gevestigd gemeentelijk servicekantoor. Het Meerschap Paterswolde geen samenwerkingsverband meer van 3 gemeentes maar slechts vallend onder één gemeente namelijk Groningen. Andere voordelen: de gemeente Groningen kan de zo lang gewenste woningbouw ten zuiden van de stad nu makkelijker realiseren op haar eigen grondgebied. Het samenwerkingsverband in de Regiovisie wordt een stuk eenvoudiger. Geen langdurig overleg meer over wegverbindingen met de Stad; b.v. de Kerklaan in Haren aansluiten op de Helperzoom in Groningen voor de zo gewenste woningbouw in Haren-noord. Groningse sportvoorzieningen, gelegen in Haren en nu al in eigendom bij de gemeente Groningen ( Be Quick 1887 en Helpman) gebruiken voor nu nog Harense problemen. Groninger scholen die in Haren gevestigd zijn kunnen makkelijker uitbreiden en bestuurd worden. E zo zou ik nog wel even door kunnen gaan……… Arjen Gerritsen bespaarde in een laatste daad de Rijksoverheid een fors bedrag door een foute voorstelling van zaken te geven m.b.t. de kosten van een burgemeestersreferendum. De supersnel benoemde waarnemend burgemeester werd nog benoemd vóór Arjen Gerritsen was afgetreden en Haren had kortstondig twee burgemeesters; vanwaar die haast? Het is een partijgenoot van de nieuwe minister-president Balkenende en een bestuurlijke zwaargewicht die de herindeling in goede banen moet leiden. Een complot van J.P Balkenende(CDA), W.Bos(PvdA), H.Alders(PvdA) R. ter Beek (PvdA),J.Wallage(PvdA) en P. van der Zaag(CDA)?????? Cees Bosman. Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl februari 2007 ===

Burgemeester

Burgemeester Gerritsen gaat na 4 jaar al weer weg uit Haren ondanks zijn belofte dat hij “minstens 6 jaar “zou blijven. Verbaasd? Neen, natuurlijk niet. Dat krijg je als je een ambitieuze man, van amper 32 jaar aantrekt en hem vervolgens geen inhoudelijk belangrijke portefeuille geeft. Dachten de Harense politici nou echt dat die man zich tot zijn pensioen zou gaan bezig houden met bezoek aan bejaarden, uitreiken van medailles en onderscheidingen, bedrijfsopeningen en het aanhoren van allerlei geleuter? Kom nou toch, dat wil je toch niet op die leeftijd. Maar geleerd hebbend uit het verleden is de nieuwe profielschets al weer klaar. De nieuwe burgemeester moet jong en ambitieus zijn, goede contacten in het “Haagse “hebben, bestuurlijk ervaren zijn, bruggen kunnen slaan tussen partijen, etc,etc……inderdaad precies als de vorige profielschets. Waarom voegen de Harense politici er niet aan toe: Goed open deuren kunnen intrappen, de kool en de geit kunnen sparen, minimaal één luisterend oor hebben, oog voor de toekomst, handen uit de mouwen kunnen steken ( louter en alleen om te schudden?), zitvlees voor de raadsvergaderingen en boven de partijen kunnen staan. Ik zou het wel weten. Trek een burgemeester aan van het type zoals Klaas Weide was. Iemand die bij aanvang van zijn ambtstermijn begin 50 is; die nog lekker 2 ambtstermijnen tot zijn pensioen wil blijven zitten. Door zijn leeftijd ervaring heeft en gezag uitstraalt. Gepokt en gemazeld is in bestuurlijk Nederland en daardoor een groot netwerk met voldoende contacten heeft. Niet een uitgerangeerde politicus die nog even een baantje moet hebben en vanuit dat baantje allerhande klusjes elders in het land doet, neen een man die met zijn gezin graag in Haren woont omdat hij dat in zijn hart altijd al gewild had. Iemand die het klappen van de zweep kent en zich niet laat opjutten. Graag een keertje met de Harenaars in de kroeg zit. Met zijn jonge kleinkinderen aan de hand door het dorp loopt. Een goed uitziende ietsje te dikke vrouw heeft, zoals alle bijna vrouwen van die leeftijd zijn. Iemand met een vrouw die zich zichtbaar bij het werk van haar man betrokken voelt dat ook uitstraalt en altijd achter haar man staat. Een goedlachse man en niet zo’n zuinig kijkende boekhouder. Iemand die bij ziekte Sinterklaas zou kunnen vervangen en niet zonodig moet netwerken om elders carrière te maken. Kortom een laagdrempelige en makkelijk aanspreekbare man. Dat wil ik graag: een echte BURGERVADER. Cees Bosman. Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl Januari 2007

Hinderlijk gedrag & natuurvernielers

Op een voor mij ongebruikelijk tijdstip wandelde ik onlangs op het zandweg gedeelte van de Lutsborgsweg. In gedachten verzonken werd ik plotseling opgeschrikt door 2 loslopende honden die mij voorbij renden. Nauwelijks van de schrik bekomen merkte en zag ik tot mijn stomme verbazing dat zij gevolgd werden door een Harense mevrouw in haar Volvo Stationcar. Zij liet haar honden uit….. Navraag bij een aantal aldaar frequent wandelende mensen bracht aan het licht dat die mevrouw al jaren lang op die wijze daar haar honden uitlaat. Iets verder is de westkant van het Quintusbos. Grote stukken van de bosgrond zijn totaal aan gort gereden door ruiters. Er groeit geen sprietje gras meer en het is één grote modderpoel. Let wel; ik spreek niet over de uitgezette ruiterpaden maar gewoon over het bos. En ik maar denken dat ruiters ook natuurliefhebbers zijn. Een andere wandeling voerde mij door De Appèlbergen. Waar het eens prachtige natuurbad begraven ligt is nu een parkeerplaats van waaruit men het bos kan verkennen. Enkele jaren geleden is met veel subsidie het bos aangepakt en zijn mooie wandelpaden aangelegd. Daar is helaas niets meer van over; de wandelpaden zijn verworden tot blubberige greppels waar je zonder een paar rubber laarzen niet fatsoenlijk kan wandelen. En als je er op een vroege zondagochtend al loopt, word je omver gereden door mountainbikes. Hele hordes trekken met hun sterk geprofileerde banden diepe sporen in de wandelpaden en vernielen deze onherstelbaar. Ze ploegen grote delen van het bos en de zandverstuivingen om en als je niet snel genoeg opzij stapt krijg je een grote mond. Deze zelf benoemde moderne sportieve natuurliefhebbers in hun afzichtelijke reclameshirts terroriseren en verwoesten op die manier hele natuurgebieden zonder dat er ook maar enige instantie is die er iets van zegt; laat staan tegen optreedt. Ieder weldenkend mens weet dat je niet in een bos mag fietsen, maar deze blijkbaar leeghoofdige asociale fietsers treken er zich niets van aan. Maar los van de vraag of het nu wel of niet mag, zoiets doe je gewoon niet; fietsen in het bos. Waarschijnlijk vertellen ze ook nog in hun omgeving vol trots hoe lekker sportief ze in de buitenlucht bezig zijn. Ga dan op een zandweg fietsen en hinder die Harense kakmadam. Cees Bosman. 1 december 2006

DE HARENER MOLEN.

Een buitensporig royale Harener wethouder van o.a. cultuur, mevrouw Anja Toxopeus, schonk onlangs namens de gemeente als tweede aanzet voor het herstel van de molen, haar ex collega Hoekstra was haar immers al voor gegaan, het fabelachtige bedrag van € 18.000,- Euro. Naar zij daarbij toelichtte één Euro namens elke inwoner. Dat moet natuurlijk een grapje zijn geweest van de immer goedlachse wethouder. Waarschijnlijk bedoelde zij dat de gemeente voor het jarenlange gebruik van de molen in haar gemeentelijke logo, zichtbaar van briefpapier en gemeentegids tot stropdas, de nog niet betaalde achterstallige rechten heeft afgekocht. Daarbij komt dan later nog betaling van een forse toekomstige gemeentelijke besparing. Immers stel dat de molen in elkaar zakt, dan moet de gemeente een nieuw logo verzinnen en laten ontwerpen; de gemeenteraad buigt zich er over, er wordt een wedstrijd uitgeschreven, een jury benoemd en een prijs uitgereikt. Vervolgens gaat een ontwerpbureau aan het werk, overal moet het nieuwe logo ingevoerd worden; van gemeentevoertuig tot brochure, oud drukwerk wordt weg gekieperd en nieuw drukwerk besteld. Opgeteld zeker € 100.000,- aan toekomstige besparingen. De overige gelden voor restauratie kunnen komen uit een TIJDELIJKE verhoging van het locale parkeertarief met b.v. € 0,20 per uur. Wel even op alle meters een sympathiek bordje bevestigen met daarop aangegeven waar de parkeerder aan mee betaalt. Bij het raadhuis een grote thermometer met daarop de stand van binnen gekomen gelden. Daar kan niemand tegen zijn en geeft de wethouder vast en zeker landelijke publiciteit. Voor basis voor onderhoud van de molen na restauratie kan er uitstekend de VVV in gevestigd worden. Betaal het budget voor de huidige huisvesting aan de stichting. Dat geeft extra ruimte in het gemeentehuis voor andere, wellicht commerciële huisvesting en geeft de molen een meer publieke functie. Tevens spoorde mevrouw Toxopeus alle inwoners aan om voor elk jaar dat zij woonachtig zijn in Haren één Euro te storten in het restauratiefond. Onder het motto: ”Goed voorbeeld doet goed volgen “ heeft zij waarschijnlijk haar deel en dat van haar partner inmiddels overgemaakt, of blijft het slechts bij het aan de Stichting Molen De Hoop geven van een zgn. “sigaar uit eigen doos”? Cees Bosman Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

Vertrokken Uit Teleurstelling

De hondstrouwe ambtenaar hield het na vele jaren op het gemeentehuis voor gezien. Moegestreden als hij was door de ondeskundigheid van vele opeenvolgende politieke bazen. Hij maakte na vele jaren solidaire aanwezigheid gebruik van de hem geboden VUT regeling en gaat nu leuke dingen voor zichzelf doen. Met de alleraardigste man had ik enkele jaren geleden een conflict over een door mij ingediend plan. Ik voelde mij onheus behandeld en deed mijn beklag bij de wethouder. Hij werd door zijn politieke baas gedwongen zijn excuses aan te bieden, hetgeen hij ruimhartig deed. Met later door mij ingediende plannen werd het nooit meer iets, evenals trouwens met de wethouder. Ik las in het Harener Weekblad via de officiële mededelingen van de gemeente dat er voor hem geen opvolger komt, zijn taken worden verdeeld onder het huidige personeel….. Dat heeft hij uiteraard geweten. Je gaat weg en je hoeft geen opvolger in te werken. Je ondergeschikten hebben je taken al overgenomen en je hoeft slechts je bureau op te ruimen. Wat moet die man zich de laatste jaren overbodig gevoeld hebben. Als het in de gemeenteraad spannend dreigde te worden zat hij nog wel eens met zichtbare tegenzin een paar meter achter de wethouder om die eventueel van wat parate kennis te voorzien. Vaak gebeurde dat gelukkig niet, politici doen toch wat hen zelf het beste lijkt en hadden zijn adviezen blijkbaar niet nodig. Wellicht was er wel eens leedvermaak als achteraf bleek dat de politicus niet naar hem geluisterd had en zijn neus stootte. Zijn ex-collega’s zullen hem waarschijnlijk nauwelijks missen. Hij had een prachtige kamer, veel mooier dan zijn wethouder, en velen die in een door de brandweer en ARBO als onveilig bestempeld hok zaten, aasden al geruime tijd op zijn plekje. De snelle jongens van het grote geld wisten al langer dat je via hem je zaakjes niet meer kon regelen en de jaarlijkse relatiegeschenken werden alras minder in aantal en grootte.Daar ga je dan, overbodig geworden of overbodig gemaakt. Ik hoop dat hij opleeft met zijn nieuwe bezigheden. Cees Bosman september 2006

Bouwvakkersmuziek

Toen dit jaar de zomer in het begin van de maand mei viel, spoedde iedereen zich naar buiten. Smachtend naar de zon had iedereen zich tot dat moment beperkt tot de meest noodzakelijke dingen in regen, wind en koud. Het leven begon zich wat meer buiten af te spelen. Zo ook voor allerhande bouwvakkers: schilders, stratenmakers, klussers, aannemers, dakdekkers. Het eerste dat deze mensen doen als ze op hun werkplek zijn aangekomen, is een reclamebord van het betreffende bedrijf zichtbaar voor passanten plaatsen. Soms gewoon los tegen de heg gezet, vaak aan een paal de grond ingeramd. Iedereen moet duidelijk kunnen zien wie er aan het werk zijn. Vervolgens moet muziek het werk verlichten en de werksfeer verhogen. Zelf geknutselde kasten met zware accu’s en megaluidsprekers worden zo geplaatst dat de vaak Nederlandstalige meezingers in ieder geval de werkplek, maar meestal ook de wijde omgeving bestrijken. Er wordt een volume gekozen opdat het muzieklawaai de werkgeluiden kan overstemmen en dan nog een paar streepjes harder. Het zich vaak herhalende refrein, gevormd door eenvoudige teksten, laat zich makkelijk meebrullen. Bij ons in de buurt terroriseerde het lawaai de wijde omgeving gedurende enkele weken. Je moest in je eigen tuin bijna naar elkaar schreeuwen om je verstaanbaar te maken. Genietend van de zon even buiten iets doen, werd een ergernisvolle gebeurtenis. Zelfs gedurende de middagpauze, toen de dakdekkers het dak hadden verlaten om elders hun middagpauze te nemen, bleef de muziek uit volle kracht de omgeving beheersen. Zo ook in het centrum van Haren. Schilders aan een pand knalden hun muzikale herrie over de Rijksstraatweg en omgeving uit. Ook daar geen enkel besef van hun geluidsterreur en hun asociale gedrag. Op mijn vraag of dat nou nodig was en of het misschien een ietsje zachter kon, werd lachend en afwijzend gereageerd. Als je nou graag muziek wilt horen tijdens je werk, dan kan je toch ook wel een MP-3 speler gebruiken, dan heeft een ander er in ieder geval geen last van. Maar neen, men blijft volharden in stompzinnige muziek die voor iedereen hoorbaar moet zijn. Na afloop van het werk in de GTI met brulpijp, raampje open, arm er uit, petje op, onnozel kijken, filtersigaretje of sjekkie in de mondhoek en knallen maar. Ze horen niets van hun omgeving en zijn een gevaar op de weg. Eén voordeel heeft dit alles echter wel, je weet door het geplaatste reclamebord in ieder geval welk bedrijf je in voorkomend geval NIET moet bellen voor een opdracht. Cees Bosman (juli 2006)

KINDERDUMPING.

Iedere ochtend kom ik tijdens de wandeling naar mijn postbus langs een kinderdagverblijf. Met enorme snelheid komen auto’s aangereden en gierend komen ze tot stilstand. Kinderen worden naar buiten getrokken alsof de auto in brand staat. Vaak zie ik rennende ouders die kleine kinderen aan hun armpje meesleuren. Zelflopende kinderen wordt gemaand vooral op te schieten. Kinderen die rennend gedragen worden of in een Maxi-Cosy liggen worden door de snelle woeste loop hevig door elkaar geschud. Aandacht is er niet meer voor ze, ze worden gedropt. Niet de kinderen hebben haast, neen, dat kennen ze nog niet. De ouders zijn gestresst: toch weer te laat opgestaan, make-up komt in de auto wel, kindje was niet op tijd wakker, kleertjes lagen niet klaar, kindje huilde, dan maar geen ontbijt, partner had nog wat te vragen, jasje wou niet dicht, boterham in de ene….. flesje in de andere hand, rugzakje om hup de auto in, bijna de luiers vergeten, ach toch in de broek gepoept, schone luier doen ze daar wel, enz. enz. Snel nog even de onvermijdelijk speen, de ideale geluiddemper in het mondje geduwd en daar gaan we. Afleveren en wel zo snel mogelijk. Het werk aan de eigen carrière wacht. Rennend worden de kinderen weggebracht en snel bij het dagverblijf naar binnen geduwd. Zou een loket voor afgifte misschien iets zijn, net als bij McDonald’s via een driving-lane? Aan het eind van een vermoeiende werkdag worden de peuters dan weer opgehaald en ploffen de ouders uitgeblust op de bank. Kinderen neem je gewoon, net als een hondje, konijn of een goudvis. Moet kunnen. Kinderen worden niet meer opgevoed en kunnen daardoor later zelf ook niet meer opvoeden. En als er problemen komen, dan zijn daar toch instanties voor met hulpverleners, al dan niet ingeschakeld door de school, want de drukke ouders merken de signalen dat er iets mis gaat niet of te laat op. Vandaar al die gedragsstoornissen op jonge leeftijd? Zouden ze nou later echt verbaasd zijn als de kinderen het uit huis zijn en zelfstandig wonen, ze nauwelijks meer een band met hun ouders hebben? Cees Bosman april 2006

DUWERS zijn geen TREKKERS.

Toen ik voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen het gemeentehuis binnen stapte om het door Hein Bloemink geleide lijsttrekkers debat bij te wonen, dacht ik even dat ik beland was in de jaarvergadering van een ouderenbond. De op de tafels uitgestalde snuisterijen als ballonnen, rolletjes pepermunt, stickers, sleutelhangers, pennen, etc. hielpen mij echter snel uit mijn droom, dit kon niet anders dan een Harense verkiezingsbijeenkomst zijn, waarop lokale politici proberen zieltjes te winnen door allerlei voor kinderen bedoelde prullaria aan volwassenen weg te geven. Zelden heb ik op één avond in zo’n korte tijd zoveel open deuren horen intrappen. Een bloemlezing van de slogans: Houdt Haren financieel gezond en betaalbaar, veilig, groen, schoon, sportief en cultureel, attractief voor jong en oud, leefbaar, aantrekkelijk, Harens. Zorg voor: betaalbare woningen voor jong en oud dichtbij de voorzieningen, goed openbaar vervoer, een samenleving met respect, etc. etc. Wie kan daar nu tegen zijn, alle partijen waren het met elkaar eens en de eensgezinde uitvoering zal ongetwijfeld leiden tot een paradijselijk Haren. Alleen moeten er nog even een paar baantjes met de daarbij horende macht en invloed verdeeld worden. Gelukkig waren ook alle partijen eensgezind in hun opvatting over deeltijd wethouders, hetgeen aanzienlijke bezuinigingen kan opleveren en in de toekomst uitbetaling van minder wachtgeld. Gelukkig krijgt de burgemeester dan ook weer een zwaardere portefeuille. Maak gebruik van zijn opgebouwde expertise voordat hij burgemeester van Haren werd en geef hem de portefeuille financiën. Ook voor de christelijke partijen moet dat een ideale en geruststellende gedachte zijn, de burgervader als hoeksteen van de Harense samenleving passend op ons aller geld. En de lijstduwers? Ja hoor, ze hadden al afscheid genomen van de raad, maar oh wee, als de kiezer het wil en zij genoeg stemmen krijgen dan komen zij zeker terug……..Ja, ja. Voor u de eindstand van de stemmen trekkende lijstduwers: 1) mevr. Bronkhorst VVD 77 stemmen 2) mevr. Sinnema. PvdA 60 ,, 3) dhr. Copinga CDA 41 ,, 4) dhr.Steenbergen CU 25 ,, 5) dhr. Heikema v.d. Kloet CDA 16 ,, Opgelucht zullen zij ademhalen dat ze niet opnieuw 4 jaar in de raad komen, teleurgesteld zullen zij zijn vanwege hun geringe populariteit buiten hun eigen familiekring. Cees Bosman maart 2006 TREKKERS en DUWERS. Nu de verkiezingen met rasse schreden naderen heb ik er de laatste tijd een grote schare vrienden bij gekregen. Gemeenteraadsleden lachen vriendelijk naar je, knikken je bemoedigend toe of vragen belangstellend hoe het met je gaat. Ik onderscheid ze in drie categorieën: *Als eerste de lijsttrekker. Die moet het gezicht van de partij zijn en met verve het partijprogramma uitdragen en verdedigen. Je mag er van uitgaan dat zijn partij hem of haar als de meest bekwame politicus naar voren schuift. Om als kiezer op een dergelijke persoon te stemmen loop je een groot risico. Stel dat je het al met het partijprogramma eens bent; de lijsttrekker wil niets anders dan tegen een vorstelijk salaris wethouder worden en is bereid tijdens de college-onderhandelingen een groot deel van het partijstandpunt los te laten en zijn fractie om te praten omwille van het mooie baantje. Zijn fractie zal hem steunen, al is het alleen al omdat, indien hij of zij wethouder wordt, er weer iemand anders in de fractie kan komen. Bovendien, iemand die wethouder in Haren wil worden en een bepaalde portefeuille krijgt, wat voor opleiding en ervaring heeft hij of zij dan voor een dergelijke verantwoordelijke baan waarin een enorme hoeveelheid geld van de burger omgaat? In het bedrijfsleven wordt er in ieder geval naar die bekwaamheden gekeken bij een sollicitatie. - Advies: Stem dus niet op een lijsttrekker van een partij als niet vooraf duidelijk is of deze lijsttrekker eventueel wethouder wil worden. * Als tweede categorie de middenmoot. Deze raadsleden zijn over het algemeen trouwe volgers. Zij hobbelen achter de lijstrekker aan en durven de vooraf opgelegde partijdiscipline niet te verlaten voor een eigen standpunt. Zeker niet als de partij een wethouder levert; dan wordt het gedrag voor de komende vier jaar bepaald door het volgen van het standpunt van het college van B&W. De wethouder woont de fractievergaderingen bij, de standpunten worden bekend gemaakt en vooraf bepaald en de gemeenteraadsvergaderingen worden daarmee voor de “regeringspartijen” routine klusjes. - Advies: Stem niet op een tweede categorie raadslid als je hem/haar niet goed kent en niet zeker weet of hij/zij je stem, het gekregen vertrouwen, niet routinematig verkwanselt. *Als laatste de lijstduwers. Rudimentaire overblijfsels bij hun partij of zelfbenoemde sympathisanten. De meest sneue mensen die er bij de lokale partijen zijn. Meestal een ex-lijsttrekker, ex-wethouder of iets dergelijks, in ieder geval een ex(it)politicus. Ze denken dat ze zo mateloos populair zijn dat ze extra kiezers trekken op basis van hun naam. Genereus als ze zijn “geven“ ze vervolgens hun stemmen aan anderen die dankzij hen dan het begeerde baantje krijgen. Zij weten in ieder geval zeker dat ze niet in de gemeenteraad willen en doen dus aan kiezersbedrog in de overtreffende trap, wellicht is er op basis van de Kieswet zelfs sprake van frauduleus handelen, omdat ze onder valse voorwendselen op de kandidatenlijst staan. Zij lijden in ieder geval aan zelfoverschatte populariteit. - Advies: Stem nooit op een lijstduwer want hij misleidt je en misbruikt je stem voor een ander. Maar wat moet je dan? Stem in ieder geval, bedenk op welke partij u de vorige keer gestemd heeft en vraag u af hoe hun beleid was, wat hebben ze voor je gedaan? Als het een partij was die deel uitmaakte van het college van B&W, vraag u dan af of de door uw partij geleverde wethouder(s) aan uw verwachtingen voldaan hebben en u het door hen gevoerde beleid achteraf als goed beoordeelt. Kortom, was u tevreden en mogen ze wat u betreft opnieuw “regeren “? In de U.S.A. zei men destijds: Vraag u af “Zou u van hem/haar een 2e hands auto kopen?” Cees Bosman