De krant die je leest van A tot Z
Maandag 18 december, 2017

woensdag 04 oktober 2017

Column:

Column Ageeth Vanderveen (september 2017)

Door: Redactie

Angst

Ik moet de Raad voor de Kinderbescherming inschakelen. ‘Ik kan niet anders’, zeg ik tegen moeder. Ze is alleenstaand, heeft twee kinderen van drie en vijf jaar oud. Sinds twee jaar komen voortdurend zorgen binnen die gaan over alcoholmisbruik van moeder. Dan weer staat ze dronken op het schoolplein, dan weer zwalkt ze met de buggy door de supermarkt. Twee jaar geleden kwam ik voor het eerst met haar in contact, we hadden een mooi gesprek. Ze is geboren in 1986, haar vader was alcoholist en haar moeder zwakbegaafd. Ze heeft zich altijd voorgenomen het anders te doen, maar het lot haalt haar in. Er is iets in haar beschadigd dat niet meer kan worden hersteld. Iedere vorm van hulp grijpt ze aan, maar nooit laat ze haar kwetsbare kant meer zien: bang dat ze wordt veroordeeld, bang dat er iets met haar kinderen gebeurt. Vaak ben ik tussendoor even langs gegaan, om te kijken hoe het gaat. Ze is zo boos op de mensen die zich zorgen maken, ze voelt zich verraden. Dat begrijp ik wel. Ook zij heeft in een wiegje gelegen, ook zij heeft als kind gehuild zonder te worden gehoord. Ook zij heeft zich eenzaam en verloren gevoeld, moeten overleven. Dat zijn diepe wonden, zo ver weggestopt dat ze niet meer kunnen worden geheeld. Niet zo lang er zoveel argwaan is. Vanwege de angst voor gek te worden verklaard, waarmee haar kinderen bij haar weg zullen worden gehaald in haar beleving, steekt ze haar hoofd in het zand en verdooft ze haar pijn met alcohol. Het leven is niet draaglijk zonder alcohol, het gewonde kind in haar moet worden verdoofd. En tegelijkertijd moet ze haar kinderen verzorgen. Het lukt haar niet en het spijt me zo dat deze moeder wordt ingehaald door haar eigen jeugd.

Geen reacties

Wilt u reageren?




Wij plaatsen alleen inhoudelijke reacties. Reacties met voornamelijk slogans en kreten worden niet gepubliceerd.