Dag Diak!

Niets is zo ontroerend als vergane glorie. Vorige week ben ik uit nostalgische overwegingen gaan rondscharrelen bij het oude Diakonessenhuis aan de Ketwich Verschuurlaan in Helpman. Een verlaten en haveloos gebouw, waar je als het ware de fluisterende stem van het verleden kunt horen. In de jaren 60 werd dit ziekenhuis trots in gebruik genomen, er holden zusters af en aan en hele volksstammen werden hier ooit opgenomen met kleine kwalen of ernstige ziekten. Beginnende dokters werden hier oud en ervaren. Jonge moeders kermden op de eerste verdieping terwijl zij hun kindje ter wereld brachten, maar één etage hoger werd juist gehuild om een laatste ademtocht. In een ziekenhuis komen geluk en verdriet samen in gangen, wachtkamers en ziekenzalen. In dit Diakonessenhuis in Groningen werd gelachen en gehuild, totdat het gebouw vorig jaar als een gerimpelde huid van een rups werd afgedankt. Sindsdien is het eeuwig brandende licht er gedoofd. Het ligt te wachten op het genadeschot. Ik scharrelde langs de vroegere kinderafdeling op de begane grond en zocht de kamer waar ik in 1971 als tienjarig ventje lag te staren. Zuster Riek, de hoofdzuster, ben ik nog steeds niet vergeten en ook dokter Jansonius niet, met zijn zwarte stekelhaar. Ziek zijn was niet leuk, maar aandacht krijgen was heerlijk. In gedachten zie ik mijn ouders voor het raam verschijnen en ook mijn tekenleraar. Een kaartje van oma op het prikbord. Ultieme blijdschap. De dokter die zei dat de uitslag van het bloedonderzoek ‘negatief’ was en dat hij dat juist positief bedoelde, ook al snapte ik dat niet. En nu was die kamer leeg, vies en uitgeleefd. Geen zusters, geen dokters, geen kinderen, geen kaartjes. Maar ik wilde het toch zien, omdat de herinneringen dan gemakkelijker komen bovendrijven. Scharrelend rond dit ziekenhuis wordt het verglijden van de tijd tastbaar. Je kunt het zelfs aanraken, door je hand tegen het glas van zo’n kamer te leggen. Het is vanuit die gedachte dat ik langs deze weg de eigenaar van het slooppand vraag: organiseer nog eens een Nostalgische Rondleiding voor mensen die op deze plek lief en leed kenden, voordat de slopershamer het definitief tot geschiedenis maakt. Hein Bloemink maart 2009