Dilemma

Momenteel is er een merkwaardige wedstrijd gaande tussen inwoners van het centrum van Haren en de redactie van het Harener Weekblad. Het spel heet: ‘Wie heeft gelijk?’. Het weekblad heeft in dit spel onlangs twee ‘jokers’ ingezet om te laten zien dat het centrum van Haren wordt geterroriseerd door vernielzuchtige jongeren. Ze werden Jan en Piet genoemd, het waren bewoners van de Brinkhorst, die anoniem hun hart luchtten over hun getto. Sex in de parkeerkelder, bedreigingen, lawaai, vernielingen. De reactie van veel buurtgenoten was verrassend. Geenszins instemmend, maar juist boos. Zij herkenden hun buurt niet in het verhaal. Ook de wethouder zei dat het allemaal een beetje zwaar was aangezet. Prompt voelde het Harener Weekblad zich geroepen om te bewijzen dat het allemaal wel degelijk waar is. Men publiceerde als bewijs foto’s van vernielingen in een weekend na het artikel. En één van die foto’s trok mijn aandacht: het was de vlag van Schoenenreus aan de Brinkhorst, die was vernield. En was die vlag ook niet genoemd in het relaas van ‘Jan en Piet’? En had Schoenenreus in een reactie niet laten weten dat hun vlag ‘nog nooit’ was vernield? Als ik nu zie dat juist die vlag kapot is gemaakt, bewijst dit dat jongeren het artikel hebben gelezen en dat wilden tonen door het ding daadwerkelijk een kopje kleiner te maken. Dat brengt mij op de gedachte dat de kleine vernielzuchtige gorilla’s in Haren zich nu ook in de wedstrijd hebben gemengd. Zij voelen zich door alle commotie een factor van belang. Wereldnieuws op lokale schaal! En dan doe je er natuurlijk een schepje bovenop! Het klinkt gek, maar door de aandacht van de lokale media wordt vernielzucht misschien wel legitiem gemaakt. Misschien krijgen vernielers door de aandacht wel het gevoel dat van hen actie wordt verwacht. En daar raken we dan de kern van een gewichtig probleem van media in het algemeen. Door verslag te doen van misdragingen lok je misschien nieuwe misdragingen uit. Omgekeerd zou je evenwel kunnen betogen dat het negeren van misdragingen de indruk kan wekken dat het wordt geaccepteerd als ‘gewoon’. Persoonlijk kies ik voor de openbaarheid. Niet stilhouden. Want er is een kans dat vernielers hierdoor tot het besef komen dat zij ‘losers’ zijn en dat hun aanzien onder leeftijdgenoten tot het laagste niveau zakt. Ik heb goede hoop, want ze zijn dan wel gek, maar niet dom! Hein Bloemink juni 2009