Laatst sloop ik ’s nachts mijn keuken in en wilde stiekem een plakje worst uit de koelkast ‘snaaien’. Ik deed de deur stilletjes open, maar toen het lampje aanfloepte gebeurde er iets zorgwekkends. Ik deinsde achteruit, slaakte een gil, begon te transpireren en viel op de grond. Het hele huis wakker natuurlijk en ze waren geschokt toen ik riep: ‘Ik ben geflitst’. Ik besloot het voorval snel te vergeten, maar op een verjaardag pakte iemand een fotocamera en maakte een paar onschuldige sfeerplaatjes. Opnieuw begon mijn bloed te koken: ‘Ik ben geflitst!’ schreeuwde ik en voordat ik het in de gaten had vloog ik de fotograaf aan. Feest voorbij. Wederom besloot ik mijn overtrokken reactie te negeren. Vorige week was de maat vol. Donkere wolken boven Haren, een onweersbuitje trok argeloos over onze regio. Bij de eerste bliksemschicht sprong ik overeind. Ik kermde: ‘Ik ben geflitst’. Nu kon ik niet langer passief blijven. Op advies van vrouw en dochters heb ik een psycholoog bezocht om mijn angst voor lichtflitsen te verklaren. Op de divan kwam het hele verhaal eruit. De laatste tijd vallen bij mij bijna wekelijks bekeuringen op de mat, waarin blijkt dat ik 3-8 kilometer te snel heb gereden. Die stille radars staan werkelijk o-ver-al waar ik rijd. Sluipschutters zijn het. Ik durf de brievenbus niet meer te openen en toen mijn dochter laatst belde en voor de grap zei: ‘Er is er weer eentje binnen…’ werd ik panisch. Ik durf de straat nauwelijks op met de auto en zelfs als ik fiets begin ik te remmen als ik een auto in de berm zie staan, roepend dat ik geflitst ben! Zelfs toen mijn APK verlopen was kreeg ik een vette bekeuring in de bus! Ik moest denken aan het boek 1984 van Orson Welles. Big Brother! Iedereen ziet me, iedereen flitst me, justitie weet me te vinden. Ik geef me over, want er is geen ontkomen meer aan. Om nu ’s nachts nog een lekker plakje worst uit mijn koelkast te ‘snaaien’ heb ik het lampje onklaar gemaakt. Vrouwe Justitia, ik buig het hoofd, u heeft gewonnen.
Hein Bloemink, juni 2010
Recente reacties