Mijn huisarts heeft me op een ‘brooddieet’ gezet, hij heeft me precies voorgeschreven wat voor brood ik moet eten. Zoveel gram zout, zoveel vet, zoveel graan, noem maar op. Hij zegt zelfs dat de bakker energie moet besparen en het licht in de bakkerij moet dimmen als mijn brood wordt gebakken. Verder eist mijn huisarts dat de bakker witte sportschoenen moet dragen en dat het bakblik zwart van kleur moet zijn. En met dit alles moet mijn brood ook nog 2% goedkoper worden. “Tjonge, wat een eisen”, verzucht mijn bakker. “Hoe kan ik daar nou aan voldoen? Ik heb meer broden te bakken dan alleen van u! Zo wordt het werken mij onmogelijk gemaakt. En dan wilt u ook nog eens 2% korting? On-mo-gelijk!” Vindt u dit een bespottelijk verhaal? Tóch is dit wat er gebeurt in de ouderenzorg. Het zorgkantoor, waar namens de AWBZ de zorg wordt ingekocht voor de ouderen, eist dat in ouderencentra wordt gewerkt met Zorg Zwaarte Pakketten. Voor iedere oudere wordt eerst precies bepaald hoeveel uren welzijn, zorg, medische begeleiding, hulp bij aan- en uitkleden en dergelijk mag worden geleverd. Daarvoor wordt betaald en geen cent meer. In de praktijk wordt verwacht dat de kosten voor de zorg daarmee 2% gaan afnemen. De zorginstellingen moeten nu exact gaan registreren wat ze voor iemand doen. Ze mogen bepaalde handelingen niet aan mevrouw De Groot leveren en juist wél aan mevrouw De Bruin, een deurtje verder. Om dit allemaal bij te houden én te verantwoorden moet alles worden geregistreerd door verzorgenden, die daardoor steeds minder met hun cliënt bezig kunnen zijn en steeds meer met het kille dossier! En het resultaat zal zijn, dat de zorg uiteindelijk 2% goedkoper wordt. Ik moet weer denken aan mijn bakker. Die kon natuurlijk helemaal niet uit de voeten met mijn onmogelijke eisen en daarvoor heeft u vast begrip. Waarom accepteren wij dan wél dat een complete zorgbranche in zo’n administratief avontuur wordt gestort, die de aandacht afleidt van de echte zorg? Waarom laten wij liefdevolle zorg verworden tot een rekenmodel. Tegen de tijd dat ik in een zorginstelling woon (vermoedelijk rond 2031) ben ik Hein Bloemink niet meer, maar een optelsom van actiecodes en tijdschema’s. Ik zal krijgen waar ik recht op heb, dat wél. Maar of mijn verzorgers en ik dan gelukkig zijn?
Hein Bloemink
Recente reacties