Nep-TV

Televisie werd in mijn jeugd ‘het kijkglas van de wereld’ genoemd. Dankzij televisie kon je zien wat er in de wereld gebeurde. Dit werd afgewisseld door amusement. Mijn ouders keken naar Brandpunt, Panoramiek en het NTS-journaal met Frits Thors. Ik keek naar Swiebertje en Stuif es In. En op zaterdagavond mocht ik lang opblijven, want dan keken we in familieverband naar Eén van de Acht of naar de Berend Boudewijn Quiz. De televisie is veranderd en laat nog slechts mondjesmaat zien wat er werkelijk in de wereld gebeurt. Dat komt doordat men op (commerciële) televisie niet meer de wereld wil laten zien, zoals die is, maar zoals die door de programmamakers getoond wil worden. Het droevige is, dat veel van die programmamakers een platvloers karakter hebben, ze zijn bovendien zelf opgegroeid in de glorietijd van SBS en RTL. Het resultaat is, dat zij platvloerse mensen en gebeurtenissen voor hun camera’s halen. Kijk eens een uurtje naar babbel-TV van de RTL’s en naar SBS. Zie welke ranzige formules die bieden. Het is allemaal schijn, het is show-aapjes kijken, het is een dagelijkse dosis ‘nep’ die over het land wordt uitgebraakt. Anders is het met de meeste programma’s van de publieke omroepen. Daar zie ik (uitzonderingen daargelaten) de wereld zoals die is. Daar geen gebotoxte pratende poppen, maar mensen met mooie verhalen en echte emoties. Daar wordt de maatschappij niet in een cadeauverpakking aan het volk opgevoerd, maar in de vorm van journalistieke reportages waar je iets van opsteekt. Televisie moet in mijn opvatting de wereld laten zien zoals die is en niet zoals mensen zonder veel ethische normen die graag willen opdienen als een bal gehakt. Mijn betoog: de wereld om de hoek is het mooist. Wie zijn ogen en oren opent, zal om de hoek mooie mensen zien die in stilte anderen helpen. Die met hard werken een eigen zaak opbouwen. Mensen die in nood paraat zijn. Mensen die hun ziekte moedig dragen. Mensen die falen en mensen die schitteren. Die hun ouders niet laten barsten. Mensen die zich inzetten voor hun club. Kinderen met ambities, oude mensen met een rijk verleden. Wie in zijn eigen omgeving het positieve ziet, heeft de ranzigheid van de televisie niet meer nodig. En voor het grote nieuws, kijken we lekker naar Nederland 1, 2 en 3.
 
Hein Bloemink
januari 2010