De krant die je leest van A tot Z
Woensdag 20 februari, 2019

woensdag 30 januari 2019

Nieuws:

Ineke Franssen blijft zich bekommeren om vluchtelingen in Griekenland

Door: Redactie

Door Ineke Franssen

Ik ben recentelijk met mijn dochter naar Samos afgereisd om daar een week vrijwilligerswerk te doen. Dit ter ondersteuning van de vluchtelingen die daar verblijven. Momenteel zijn dat er 4728. Daarvan ‘wonen’ er ruim 4400 op de hellingen van een berg. Een groot deel van deze vluchtelingen zit in het overvolle officiële vluchtelingenkamp. Maar velen, die daar geen plek meer vonden, hebben daarbuiten, in een gebied dat ook wel de ‘Jungle’ wordt genoemd , een onderkomen moeten creëren. De sanitaire voorzieningen zijn verschrikkelijk slecht en vies. Tweehonderd mensen moeten bijvoorbeeld 1 douche delen.

Een korte impressie.
De berg van Vathy , Samos

Lopend op de berg van Vathy, waar vele vluchtelingen zijn neergestreken, glijd ik bijna uit op iets wat een pad moet voorstellen. Refugee4Refugees (R4R), een hulporganisatie die sinds kort ook op Samos werkzaam is, heeft met behulp van stenen een soort treden gemaakt. Dit werkt enigszins. Door de heftige regenval spoelt echter alles langzaam maar zeker weer weg. Door de modder is het hele pad naar beneden akelig glad geworden. Op de steile hellingen van deze berg moeten ruim 4400 mensen hun onderkomen zien te vinden. Slechts een deel daarvan kan terecht in het feitelijke kamp, dat ooit is gebouwd voor zo’n 650 inwoners. Het kamp puilt uit, elk plekje is benut.
Mensen zijn inventief. Met stenen, pallets, takken, planken, dekzeil en plastic worden tenten geconstrueerd tegen de steile helling op. Hier en daar hangen ze ook stenen aan het zeil om de constructie te verstevigen. Dit moet de families enige bescherming bieden tegen de koude nachten en de heftige regenbuien, vaak ook nog gepaard gaand met hagel. In die tenten liggen elke nacht kinderen, waaronder vele baby’tjes, geheel verkleumd in het donker, misschien zelfs heel angstig vanwege alle bliksemschichten en het gedonder om hun heen. Ouders zijn bezorgd of hun ‘tenten’ het wel houden. Het komt heel regelmatig voor dat deze gewoon wegspoelen.
R4R is een paar weken geleden begonnen met het opruimen van de gigantische vuilnisberg op de berg. Vrijwilligers van elders en de vluchtelingen zelf helpen daarbij mee. Een enorme klus, die nog lang niet klaar is. De regen werkt ook niet mee. Er zijn meer afvalcontainers nodig om al het afval in te kunnen doen en er is nog veel meer materiaal en mankracht nodig om de berg schoon te krijgen en te kunnen houden.
Halverwege het kamp hebben Afrikaners een grote tent gebouwd. Deze dient als gebedsruimte waar mensen, ongeacht wat ze geloven, mogen komen bidden of even rust zoeken. Je wordt er stil van.
Op de berg waait het hard, ik trek mijn muts nog maar eens goed over mijn oren. Maar ik zie ook heel veel mensen, die vanuit hun tentje naar mij staren. Wat doe je hier, kun je ons niet helpen? Ik lees het in de blik van hun ogen en ik voel er veel schaamte bij. Wat laten wij in Europa gebeuren, nog geen 2000 km van huis? Ik realiseer mij goed dat ook ik morgen met mijn gezin op zo’n berg terecht zou kunnen komen, op de vlucht voor oorlog en geweld. Dat maakt dat ik wil helpen want ook ik zou geholpen willen worden. Ik wil geen onmacht meer voelen maar daadkracht.

We zijn al een week bezig met het uitdelen van noodkleding aan mensen die naar de nieuwe shop van R4R komen om daar een pakket kleding en hygiëne producten in ontvangst te nemen. Sommige mensen hebben al een jas en schoenen aan maar vele lopen in hun T-shirtje op slippertjes, soms zelfs zonder sokken.

Soms zijn deze mensen zo mager, slecht gekleed of zelfs behoorlijk ziek dat we stiekem wat extra warme kleren in hun zak stoppen. Kleine kindervoetjes probeer ik warm te wrijven, zoals ik dat vroeger ook bij mijn kinderen deed, maar deze voetjes zijn zo door en door koud. Je zou deze kinderen mee naar huis willen nemen, met een heleboel kruiken in een bed willen stoppen en ze voorzien van lekkere warme voedzame soep. Het blijf bij een high five, een grote glimlach en je hoopt dat die warm gewreven voetjes het in die dikke sokken nog even warm hebben. Iedereen loopt dankbaar weg met een zak vol kleding. Kleding die misschien niet helemaal past en zeker niet altijd naar iemands smaak zal zijn, maar die hoe dan ook toch net iets meer warmte zal geven.

Vele vragen naar warme jassen en schoenen. Deze worden pas uitgedeeld als er voldoende is voor iedereen.
Intussen wordt er in het warehouse met man en macht gewerkt om de vanuit de hele wereld gedoneerde kleding uit te zoeken. Alle kleding moet worden gerangschikt op soort, maat en seizoen. Er zijn kleren bij waar je heel erg blij van wordt, maar ook kleren en schoenen waarvan ik ronduit schrik . Ze zijn kapot of heel erg vies. Ik vind zelfs twee verschillende schoenen, die bij elkaar gebonden zijn alsof het een paar is, beide met kapotte zolen. Zouden de ‘gulle’ gevers van deze schoenen, als ze er even bij stilstaan, zelf ook zulke spullen willen ontvangen als ze ooit in dezelfde situatie terecht zouden komen als deze vluchtelingen? Realiseren zij zich dan niet hoeveel tijd, mankracht en geld het kost om al deze spullen te verschepen en uit te zoeken? En dan zoiets doneren? Al die kosten en al dat werk voor niets? Ik kan er met mijn pet niet bij. Juist voor een vluchteling, ver van huis en haard en zonder enige vorm van bezit, is het enorm belangrijk om er zo goed mogelijk uit te zien. Dat is het laatste beetje waardigheid dat we deze mensen nog kunnen bieden!

Het is dinsdag, 11 dagen na mijn aankomst op Samos. Jassen en schoenen voor vrouwen en kinderen kunnen worden uitgedeeld!
Hoewel de winkel pas om 9.00 uur open gaat staan er al om 6.00 uur mensen in een lange rij te wachten. Het zijn er ruim 250. Het zijn er teveel om in een dag te helpen. Er worden nummers uitgedeeld. Wie een nummer heeft mag blijven, de rest moet het een volgende dag nog een keer proberen. Dat gaat je door merg en been want je wil iedereen gelijk aan jassen en schoenen helpen, vooral omdat het weer zo erbarmelijk slecht is. Er wordt met man en macht keihard gewerkt. Ook vrijwilligers uit het kamp zelf (community volunteers) komen helpen. De sfeer is goed maar iedereen loopt op zijn tandvlees.

Op zaterdag zijn er ongeveer 1100 jassen, schoenen en hygiëne producten uitgedeeld. Dat is veel, vooral omdat inmiddels het aantal vrijwilligers van R4R is geslonken van 14 naar 3. Gelukkig is er veel hulp van community volunteers , maar vanaf morgen zijn er binnen R4R nog maar twee vrijwilligers van R4R over.

Oproep:
Binnen 13 dagen tijd zijn er al veel vrouwen en kinderen geholpen aan nieuwe kleren etc. Met een fantastisch team en heel veel hulp van de community volunteers is dat goed gelukt. Maar we zijn er nog lang niet. Alle mannen moeten nog voorzien worden van noodkleding, jassen, schoenen en hygiëne producten. R4R heeft nog veel andere plannen, die ze graag op korte termijn willen realiseren. Maar daar zijn heel veel extra helpende handen voor nodig.
Kortom, heb je de energie en de tijd om, het liefst een paar aaneengesloten weken, R4R te komen helpen meld je dan snel aan bij Refugee4refugees , Samos!
https://refugee4refugees.org/volunteer/
Heb je geen tijd of energie maar kun je wel financieel bijdragen? Er is heel veel geld nodig voor het schoonhouden van het kamp, voor de aanleg van basale (sanitaire) voorzieningen , de distributie van hygiëne producten (zeep, shampoo, tandenborstels en tandpasta’s, luiers en maandverband, ondergoed etc.) en voor de vele plannen waar we mee bezig zijn.
https://refugee4refugees.org/donate/ Account name: Refugee 4 Refugees Bank name: Piraeus Bank S.A. Routing number/Swift code: PIRBGRAA IBAN: GR30 0171 3550 0063 5514 0495 233, graag o.v.v. Samos
Voor verder informatie over Refugee4Refugees: https://refugee4refugees.org

Een warme groet Ineke Franssen


 

Geen reacties

Wilt u reageren?




Wij plaatsen alleen inhoudelijke reacties. Reacties met voornamelijk slogans en kreten worden niet gepubliceerd.