Rotondes

Traditioneel en bijna uit principe zijn linkse politieke partijen niet gecharmeerd van bedrijven en hun commercie. Hoe linkser hoe groter de aversie. Liever moet de overheid als alwetende alles regelen onder het mom: Wij weten wel wat goed voor de burger is, laat het maar aan ons over en dan komt het wel goed: De maakbare samenleving. Als burger hoor je belasting te betalen en van de overheid wordt verwacht dat ze dat geld nuttig besteden. Controle is er achteraf, vooral dankzij de vrijheid van meningsuiting. Van de Harenese overheid wordt verwacht dat ze de belastinggelden o.a. besteden aan het onderhoud van wegen en openbaar groen,waaronder rotondes. De Groen Links wethouder Jeroen Niezen sprak in 2007 met een aantal Harense ondernemers over het openbaar groen en kreeg toen waarschijnlijk een in zijn ogen oneerbaar voorstel voorgeschoteld over het onderhoud daarvan. Het voorstel was waarschijnlijk moeilijk te verteren, want het duurde nog twee jaar voor hij het verwerkt had. Maar ja, wat wil je. De kritiek op het onderhoud neemt toe en volgend jaar zijn er weer verkiezingen. Dus werd het tijd iets leuks voor de mensen te doen waarmee je kan scoren en je groene imago kan oppoetsen. Maar ja, geld is er niet en dus bedacht hij een list. Hij droeg het onderhoud van enkele rotondes over aan lokale hoveniersbedrijven die als tegenprestatie op zo’n rotonde reclame voor hun bedrijf mogen maken. Hij dacht daarmee drie vliegen in één klap te slaan; bedrijfsleven gepaaid, gemeente geld bespaard en mooie groene rotondes. Belachelijk natuurlijk, want hiermee is het hek van de dam en wordt de start gegeven voor commercialisering van de openbare ruimte. Ondernemers, slim als ze zijn, zullen nu ook proberen zich via reclame te profileren in de openbare ruimte. Je neemt als prestatie een gemeentelijke taak over en als tegenprestatie mag je reclame maken. De winkelier veegt iets meer dan zij eigen stoepje en pakt het trottoir gelijk even mee. Als dank mag hij, nu gelegaliseerd, een reclamebord op het trottoir zetten. Een bandenbedrijf voorziet enkele gemeentelijke aanhangers van nieuwe banden en hup: reclame op de aanhanger. Schildersbedrijf Eimers verft de gemeentelijk bankjes en voorziet ze gelijk van een bescheiden reclamebordje. Mannenmodezaak Sooloo geeft de stadswachten een nieuw shirt en ja hoor daar lopen ze al met een reclame op hun jas. Jaap Glastra plakt de lekke banden van het college en verstrekt ze gelijktijdig een prachtige gepimpte reclamefiets. Schoonmaakbedrijf De Wit reinigt wekelijks de fontein en zijn daarop aangebrachte reclamebord. De website van de gemeente krijgt een banner van staatsbank ABN AMRO en Gerrit Zalm draagt de kosten. Ook de gemeentelijke pagina in het Harener Weekblad wordt verrijkt met bedrijfslogo’s en ook die kosten zijn bezuinigd. En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan.

Voor je het weet krijgt Haren de uitstraling van een ordinaire meubelboulevard met overal uitbundig schreeuwende reclames. Maar dat niet alleen; bedrijven hebben een reclamebudget en de lokale overheid neemt op die manier daar een flinke hap uit. Zal dat niet ten koste gaan van b.v. sponsoring van plaatselijke verenigingen? Verdwijnen nu de reclameborden lang de velden of wil de gemeente misschien ook daarvan haar deel hebben omdat ze het gras maaien? En hoe zit het eigenlijk met de belastingheffingen; gaan wij nu minder betalen? Allemaal vragen die ook weer vragen oproepen. Daarom; niet doen. Als gemeente gewoon doen wat binnen de wettelijke taken opgedragen is en niet populair gaan doen en op de commerciële tour gaan. Laat dat maar aan het bedrijfsleven over. Haren, mei 2009, Cees Bosman.