Met mijn broer en zusjes was besloten om mijn dement wordende moeder zo lang mogelijk in haar huis te laten wonen. Voor hen was dat een makkelijke beslissing omdat ze op ruim twee uur rijden in het oosten van het land wonen. Directe zorgen hadden ze er ook nu niet van en vaak kwamen ze er toch al niet; alleen als er wat te halen viel.
Op een herfstachtige ochtend werd ik in grote paniek door mijn moeder gebeld. Ze wilde met twee schoorsteenvegers naar de bank om geld te pinnen maar ze was haar pasje kwijt. Zo vlug als ik kon scheurde ik in de auto naar het huis van mijn moeder. Op de oprit stond een firmaloos busje met alleen een telefoonnummer waaraan ik zag dat het uit Arnhem kwam. In de auto twee mannen met matjes in hun nek. Ik parkeerde mijn auto pal achter het busje zodat het niet weg kon rijden en spoedde mij naar binnen. Met horten en stoten kreeg ik een verhaal te horen waarvan mij duidelijk werd dat er twee allervriendelijkste mannen aan de deur geweest waren, ze aangeboden hadden om de schoorsteen te vegen, ze op het dak geklommen waren, bleken de dakgoten lek en moesten vernieuwd worden, waren een heleboel dakpannen aan vervanging toe, de schoorsteen hoognodig gevoegd moest, en de vonkenvanger niet aan de brandweereisen voldeed. Ze boden aan om even met mijn moeder naar de bank te rijden om een voorschotje voor de werkzaamheden te halen.
Tijdens dit verhaal hadden de mannen hun auto verlaten; ze probeerden binnen te komen en bonkten op de ramen. Ik besloot de politie te bellen. Twee keurige agenten kwamen vlot. Ik liet ze binnen en vertelde wat ik van mijn moeder begrepen had. Na een korte discussie buiten met de politie dropen de “heren”af; terug naar het Spijkerkwartier. Later bleek helaas dat ze elders in Haren al toegeslagen hadden.
Zelf hadden wij enkele jaren twee schoorsteenvegers waarvan er één op het dak klom om van bovenaf de schoorsteen te reinigen. Pa zat beneden en bekeek het interieur. Elk jaar weer de opmerking, kijkend naar een mooi antiek kastje: dat kastje staat hier niet goed. Oh nee? Neen, dat zou bij mij moeten staan. Mijn vrouw kreeg een vervelend gevoel van het optreden van deze heren en zag er op het laatst tegenop ze te bellen. Zelf de schoorsteen met een hoog vuur schoon branden was geen optie en daarom ook maar niet gedaan. Als je dan je schoorsteenvegersverhaal aan de ander vertelt, hoor je veel van dezelfde ellende. Hele kamer onder het roet en de schoorsteenvegers overhaast vertrokken; schoorsteen geveegd, week later schoorsteenbrand; vonkenvanger moet vervangen, toevallig heb ik er nog eentje in de auto, enz, enz. Natuurlijk, iedereen kent wel de verhalen van scharenslijpers, kampers en ander ongeregeld volk aan de deur. Het zijn gelukkig uitzonderingen en met woonwagenbewoners heb ik als halve Brabander altijd goed kunnen opschieten. Ze hebben allemaal een verschillende werkwijze; op het dak of van onderen, al of niet met hoge hoed; maar daar gaat het natuurlijk niet om. De goede schoorsteenvegers krijgen na een gevolgde cursus een erkenning van de brandweer maar raken die volgens mij nooit meer kwijt; ook niet na wanprestaties.
De laatste jaren komt er bij ons een keurige vriendelijke en nette oudere man die zijn werk goed doet en even duur is als een prutser. Zonder fratsen; zijn vrouw regelt de afspraken en hij komt op de afgesproken tijd.
Cees Bosman, oktober 2009. Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl
Hoe wanhopig moet je als krant zijn om zulke mensen een pen in handen te geven. Abominabel slecht geschreven, sjagrijnig, niveauloos en onsamenhangend.
Hoe herkenbaar, zo werd mijn ouwe opa ook regelmatig opgelicht door de pianostemmer. Overigens dacht hij de een van de laatste keren dat hij mij zag, dat ik de schoorsteenveger was… Hier in de Leo Polakweg hebben bijna alle buren dezelfde brave schoorsteenveger uit Assen. Hij komt hier al jaren en als er buren niet thuis zijn geven we onderling de sleutels door, zodat hij braaf kan gaan vegen. Altijd goed. De laatste tijd heb ik wel weer een stoelenmatter (heet dat zo?) en een scharensliep aan de deur gehad. Tja, die ken ik dan weer niet en dan durf ik het toch niet aan… nu helemaal niet meer na het verhaal van Cees.