Met een knipoog naar de huidige coalitievorming in de gemeente Haren, heeft Herman Heijtmeijer uit Haren een gastencolumn geschreven en aangeboden aan onze webredactie.
Door Herman Heijtmeijer
De supporters van de lokale voetbalclub FC Haren hadden deze keer democratisch gestemd voor de nieuwe selectie van het eerste team. Bij FC Haren waren er niet zo veel spelers meer die in de selectie wilden spelen. Veel teams waren er overigens niet meer. De club was leeggebloed de afgelopen jaren. Het oude bestuur had de ontwikkeling van de club ook sterk verwaarloosd. De verhuizing naar de andere kant van het dorp was duidelijk geen succes. De gekozen selectie van het eerste team was een mix van jong talent en oude glorie, een samenraapsel van voorstoppers, te oude backs, linker en rechtse spitsen, jong dartel springtalent met meerdere onderlinge ons-kent-ons groepjes. Kortom een selectie van individuele talenten die elkaar in het spel maar moeilijk de bal gunnen.
FC Haren kon geen eigen trainer meer betalen. De succesvolle dorpsgenoot en hockey-bobo Hein was daarom pro-Deo benaderd of hij van deze nieuwe selectie van FC Haren een team wou smeden. Hij had de klus aanvaard met enige schroom. “Voetbal is oorlog” dacht hij nog. Van hockey had hij wel wat verstand, van creatief boetseren ook nog wel maar om hier een team van te maken? Het bestuur en de supporters waren duidelijk, Hein moest het toch maar doen. Hein keek nog eens goed naar de namen op het lijstje en peinsde verder. Het leek wel FC Knudde mompelde hij.
Ook het nieuwe bestuur van FC Haren had zo zijn eigen problemen. De ambities van de club waren véél te hoog gegrepen in de afgelopen jaren. De club vocht tegen degradatie tegen beter weten in. De clubkas was al jaren leeg. De voormalige penningmeester had een gat in zijn hand gehad. Het oude bestuur was er met de resterende kas van door gegaan. Het nieuwe bestuur sprak zelfs voorzichtig al over het faillissement en het opheffen van de club. Ter vergelijking, bij Chelsea hadden ze een rijke Russische miljardair als sponsor. Die stortte zomaar ineens zevenhonderd miljoen euro in de clubkas. Allemaal fiscaal aftrekbaar natuurlijk. Het Spaanse Real Madrid had een schuldenlast van bijna een miljard euro. Maar deze Spaanse club had over de hele wereld supporters die elk jaar een fors bedrag doneerde. FC Haren had een schuld van toch al gauw honderd miljoen euro. Het Harense publiek liet het ook afweten. De leden hadden het bestuur aangegeven dat ze de contributie en de toegangsprijzen veel te hoog vonden. De lokale suikeroom, een huisschilder in ruste, had ook al aangegeven geen belangstelling te hebben voor sponsoring. De lokale middenstand klaagde uitgebreid over de wekelijkse supportersoverlast tijdens de wedstrijden. Tot overmaat van ramp had de aannemer van het in aanbouw zijnde nieuwe stadion zich ook al gemeld. Deze had gedreigd om de bouw stil te leggen. Slechts als hij de maandelijkse spelerssalarissen als betaling mocht ontvangen – toch al gauw zo’n tienduizend euro per maand – wilde hij het stadion afbouwen.. Het nieuwe bestuur had dit nog maar even niet verteld aan de nieuwe selectie.
Hein was nog lang niet uitgedacht en de scheidsrechter Mark belde al weer; “kom op Hein waar blijft je opstelling?” Hein was er nog steeds niet uit. De vlijmscherpe spits René kon makkelijk scoren maar was de laatste tijd niet in vorm. Jong aanstormend talent Gerben barstte van de motivatie en was goed in vorm, als middenvelder dan maar? Tja en dan had je Jeroen, zojuist gedegradeerd van een andere club, paste hij wel in het team? Wou deze wel spelen en opgesteld worden voor FC Haren? Hein besliste, oudgediende Ton en Jeroen dan toch maar eerst even op de bank. Jong dartel vrouwelijk springtalent Mariska moest maar in de goal. Een vrouw in het veld geeft toch alleen maar vervelend gefluit vanaf de publieke tribune. “Elk voordeel heb zijn nadeel” dacht Hein, en zo kreeg de opstelling op basis van de namen al gauw vorm. Hein had nog iets onthouden over een spelconcept. Die moest er ook zijn had het bestuur gezegd. Maar wat was dat ook al weer? En ook een programma voor de trainingen. Dat moest je als trainer ook nog hebben. Hein bromde; “zweten, goed zweten moesten ze van hem”, dan kwam het vast wel goed. Hein zuchtte nog maar eens, ja zo moest het maar. Toch de volgende keer maar eens zijn oude vriendje Guus H. bellen. Die had zo’n succes in het buitenland.
Recente reacties