Zelfstandig

“Ik wil zelfstandig blijven wonen”, die zin lijkt op ieders lippen bestorven. Vrijwel niemand zegt: “Als ik oud ben? Dan wil ik niet meer zelfstandig wonen.” Waarom eigenlijk niet? Wie ouder wordt leeft immers in een kleiner wordende wereld. Sociaal gezien, want vrienden en familie sterven langzaam uit. Praktisch gezien ook, want men wordt minder mobiel en kan dus minder ver ‘op pad’. In die wereld die dus steeds wat kleiner wordt, kan zelfstandigheid een blok aan het been worden. Wie doet de tuin? Wie helpt je de trap op? Hoor ik gestommel om het huis? Thuiszorg regelen? Waarom krijg ik opeens een hogere rekening voor gas en licht? De verwarming doet het niet, wat nu? Ik durf de stelling aan, dat zelfstandig wonen geen Heilig Doel is. Ik kom vaak in De Dilgt in Haren, een prachtig nieuw gebouw met een gezellig drukke ‘Grote Markt’ met restaurant. Daar gonst het van de activiteit, daar is het nooit stil. Daar hoef je de deur niet uit om mensen te zien. Ik zie er mensen op hun gemak plaatsnemen met een krantje en ’s avonds zitten ze bij een film of concert. Dat is toch heel wat anders dan alleen zitten in je té grote huis, waar je maar weinig mensen ziet. Als je wereld kleiner wordt, is een zorginstelling een zegen. Laten we nu eens positief zijn over woonzorgcentra. In Haren kun je riant en veilig wonen in Erasmusheem, Westerholm, Zonnehof en De Dilgt. Keus genoeg. Hein Bloemink april 2009