Column Hein Bloemink (april 2023)

Watje

Ik ben een grijs watje en zal uitleggen waarom. Ik beleefde een mooie avond in de schouwburg bij Stef Bos. Die grossiert in levensfilosofieën, je zou hem wel de zingende dominee kunnen noemen. Bos is net als ik in 1961 geboren en je merkt dan direct een soort verwantschap. Over zijn liedjes en wijsheden was ik dermate enthousiast, dat ik nogal luidruchtig applaudisseerde, wat me een liefdevolle berisping van mijn dochter (naast mij) opleverde. Die dochter had mij geduldig op sleeptouw genomen voor een avondje cultuur. Jaja, de rollen worden vanzelf een keer omgedraaid en ik heb ervan genoten. Ik merkte tijdens de show dat Stef Bos opvallend vaak mijn eigen gevoelens en gedachten vertolkte en dat was een bijzondere gewaarwording. Ik heb vaak het hoogste woord, maar nu deed een artiest die ik nog nooit heb ontmoet opeens het woord voor mij, en veel beter dan ik zou kunnen. Zo zei hij dat je meer ziet als je op een weg rijdt die je nog niet kent (mee eens). En hij bracht een ode aan ‘het midden’, omdat we leven in een tijd dat alles schijnbaar zwart of wit moet zijn, terwijl de wijsheid vaak grijs is. Zoek dus het ‘grijs’ op en geef de harmonie een kans, zo interpreteer ik dat. En Bos vertelde ook nog dat hij met de jaren minder stellig is geworden. Ook dat geldt voor mij: vroeger meende ik precies te weten hoe de wereld in elkaar zit, maar hoe ouder ik word, hoe minder ik weet hoe het zit. En dat inzicht werkt kalmerend. Oordelen, veroordelen, aanvallen, bijdehand zijn (social media staan er vol mee) kost zoveel negatieve energie; ik hou ermee op en dat voelt goed. En als u nu zegt: ‘wat een grijs watje…’. Dan zeg ik: fijn, dank voor het compliment!