Column Bert Heikens, huisarts te Haren (augustus 2026)

Niemand

Ik weet niet of je wel eens op een festival of concert bent geweest en daarbij diep geraakt werd door de muziek. Dat overkwam mij dus onlangs ook, in juni tijdens dat prachtige festival Concert at Sea op de Brouwersdam in Zeeland. Het wordt jaarlijks georganiseerd door de Nederlandse band Bløf. En terwijl ik daar stond, tussen al die tienduizenden andere mensen die massaal meezongen, wilde ik gewoon dat dit moment niet meer zou stoppen. Het geluid van de band, de sfeer daar aan de Zeeuwse kust met de ondergaande zon en dan dat ene mooie liedje dat het onvergetelijk maakte. Het lied dat mij zo raakte, is van het duo Suzan & Freek en gaat over de ongeneeslijke ziekte van Freek. Hij heeft uitgezaaide longkanker. Ik moest daarbij natuurlijk denken aan Freek, maar ook aan al die vergelijkbare patiënten die ik in de afgelopen jaren voorbij heb zien komen. Iedereen met hun eigen verhaal. Oneerlijke verhalen van soms nog jonge mensen in de bloei van hun leven die dan een ernstige ziekte kregen. Het leven dat daarna dan toch weer doorgaat en vaak bestaat uit vele momenten van hoop en vrees. Vooral als je voor de zoveelste keer weer naar een ziekenhuis moet voor de bespreking van de uitslag van de controle scan. Soms krijg je dan weer te horen dat er nog behandelmogelijkheden zijn en dat je dus weer even door kunt gaan. Precies daarover gaat het lied “Niemand” van Suzan en Freek. Maar het gaat ook over het leven blijven vieren, want niemand weet immers hoe het verder zal gaan. Dat vind ik altijd ongelooflijk knap: ondanks alles, doorgaan met leven. En blijven genieten van de mooie kleine dingen. Je kinderen, familie en de liefde voor elkaar. Daar komt het eigenlijk altijd weer op neer.