Olympisch roeister: Topsporter blijf je, ook als je 80 jaar bent

Hoe ervaart een voormalig topsporter het veroudering van het lichaam? Wat doet het met je, wanneer je niet meer kunt wat je toen kon? Olympisch roeister Ingrid Dusseldorp-Munneke (1946) accepteert het, maar ziet zich op een bepaalde manier nog steeds als topsporter. “Als de spirit is dat je alles uit je lichaam wilt halen wat erin zit, dan ben ik nu nog steeds een topsporter”.

Eigen kracht
Tussen de twee foto’s zit 50 jaar. Een wereld van verschil, maar toch minder dan je verwacht. Dezelfde vrouw, dezelfde spirit. Begin jaren 70 behoorde Ingrid Munneke-Dusseldorp uit Haren tot de wereldtop in haar tak van sport: roeien. Een lobby waarbij zij was betrokken leidde ertoe dat vanaf 1976 (Montreal) het roeien voor vrouwen een Olympische sport werd. Ze won grote prijzen, nationaal en internationaal en werd op de Spelen van 1976 in de skiff slechts 5e omdat zij ziek was. “We werden in die tijd niet professioneel begeleid, zoals nu”, zegt ze. “We moesten op eigen kracht de top bereiken. Gelukkig had ik de spirit van mijn moeder geërfd. Die was zwemster en ik was zelf ook op weg om verder te komen in het zwemmen. Maar toen ik als student eenmaal ging roeien richtte ik me helemaal op die sport.”

Rollator
Hoe ervaart de oud-topsporter de veroudering? Ingrid: “Ik accepteer het. Het is een normaal proces, maar ik doe mijn best om dat te vertragen. Waar ik mij vroeger inzette om bij de top te horen of om medailles te winnen, doe ik dat nu om uit de buurt te blijven van afhankelijkheid en rollator. Die drive is nog zoals vroeger, maar het doel is anders. Ik zie in verpleeghuizen oude mensen met de gordijnen dicht. Ik las dat ouderen gemiddeld 10,5 uur per dag liggen en veel slapen. Ik moet er niet aan denken. Ik wil naar buiten, bewegen. Regen en zon ervaren. Daar geniet ik van. Daarom zit ik nog op de racefiets en roei ik nog twee keer per week. Ik coach jonge roeiers en houd mijn hersenen zo actief mogelijk. Door sportief te blijven leven voel ik me beter en blijf ik fitter.”

Ouderenzorg
Aangenomen dat beweging bijdraagt aan gezond oud worden, dan is de vraag wie deze leefstijl zou moeten stimuleren. Ingrid: “De overheid niet, maar de zorgmedewerkers in verpleeghuizen. Die hebben de meeste invloed wanneer ze mensen niet teveel uit handen nemen. Daarover wordt nagedacht in de zorg, hoorde ik van een oud-bestuurder van ZINN en dat is goed. Veel ouderen komen er niet toe om in beweging te komen, terwijl het aanbod in Haren en omgeving groot is. Ouderengym, tai-chi in het Boeremapark en dat soort dingen.”

Ingrid zit nog op de racefiets, maar merkte dat ze niet altijd meer kon meekomen met haar jonge sportvriendinnen. “Toen heb ik een racefiets met trapondersteuning aangeschaft en nu kan ik ze (met 27 km/u) weer bijhouden.” Dat zij op haar 80e nog kan sporten heeft zij naar eigen zeggen te danken aan het plezier in maximaal bewegen, spierkracht en doorzettingsvermogen. En natuurlijk aan de goede mentaliteit: alles eruit halen wat erin zit.

Roeien voor vrouwen
In de historische overzichten van het vrouwenroeien kom je geen berichten tegen over de rol die Ingrid Munneke-Dusseldorp begin jaren 70 speelde om van het vrouwenroeien een Olympische sport te maken. Ze zegt. “Samen met Nellie Gambon heb ik me in die jaren ingespannen om het damesroeien op de Olympische Spelen te krijgen. Met Thomas Keller – president van roeifederatie van FISA, het tegenwoordige World Rowing – ben ik toen naar het IOC congres in München geweest. Daar is in de vergadering onder luid applaus beslist dat damesroeien vanaf 1976 Olympisch zou worden.”