Boom Anne Frank krijgt nazaten in Glimmen

De kastanjeboom (witte paardenkastanje) die Anne Frank tijdens haar onderduik in het achterhuis zag meekleuren met de seizoenen, is stervende. In haar dagboek beschreef Anne hoe zij door een klein raam de bladeren van de boom zag verkleuren.De boom was in feite haar troostgevende oogcontact met de vrije buitenwereld. Hierdoor kreeg de boom voor de Anne Frank Stichting in Amsterdam grote symbolische waarde.
Toen de 150 jaar oude boom ziek werd en verzwakte leek het kappen de enige oplossing. Dat besluit werd teruggedraaid na grote bezwaren van mensen die de boom als symbool van tolerantie wilden laten voortleven. Door het plaatsen van een manchet wordt de zieltogende boom nu rechtop gehouden, maar volgens bomenexpert Joost Poppinga (Kwekerij De Bonte Hoek in Glimmen) is hij op termijn niet te redden. Men heeft de vegetatie aan de voet weggehaald en dan blijkt dat een boom alleen in symbiose met zijn directe omgeving kan gedijen. Nu ziet het er niet goed uit.

Nazaten

De Bonte Hoek kreeg van de Anne Frank Stichting de eervolle opdracht om te zorgen voor nazaten van de beroemde kastanjeboom. Deze zouden worden gebruikt als het (eerder aangehaalde) symbool van onderdrukking en tolerantie. We hebben enkele stekken van de boom bij het achterhuis opgehaald en naar Glimmen gebracht, zegt Joost Poppinga. Daar hebben we ze op nieuwe onderstammen van wilde kastanjes gezet. We vermeerderen op deze manier de Anne Frank-boom. Uit Amsterdam krijgen we opdrachten om de nieuwe bomen te verzenden naar scholen in Nederland en de rest van de wereld. Vaak zijn dat scholen die naar Anne Frank zijn genoemd. We hebben al bomen gestuurd naar Japan, London en volgend jaar gaat er eentje naar New York. In het totaal hebben we al bijna 150 bestellingen gehad. Joost Poppinga zegt dat het verhaal van Anne Frank opnieuw voor hem is gaan leven door het bomenproject.

Anne Frank schreef over de kastanjeboom o.a. in haar dagboek:

23 februari 1944
Wij keken alle twee naar de blauwe hemel, de kale kastanjeboom aan wiens takken kleine druppeltjes schitterden, naar de meeuwen en de andere vogels die in hun scheervlucht wel van zilver leken. Dat alles ontroerde en pakte ons alle twee zo, dat we niet meer konden spreken.
Haar vader zei:
Tijdens een speech in 1968 beschrijft Otto Frank wat hij dacht toen hij Annes dagboek voor de eerste keer las:
Hoe had ik kunnen weten, hoeveel het voor Anne betekende om een stukje blauwe lucht te zien, de meeuwen in hun vlucht te observeren en hoe belangrijk de kastanjeboom voor haar was, als ik er aan denk dat zij zich nooit voor de natuur interesseerde. Maar zij verlangde ernaar toen zij zich als een vogel in een kooi voelde. Alleen de gedachte aan de vrije natuur gaf haar troost. Maar al die gevoelens had zij voor zich gehouden.

Foto: Joost Poppinga bij een van de nazaten van de Anne Frank boom