Opinie redactie: Dossier zwembad schreeuwt om mediator

Door Hein Bloemink, redactie.

De tijd is gekomen om vast te stellen dat het dossier zwembad Haren ziek is. Verziekte verhoudingen, wantrouwen, komplottheorieën, warrige informatie, emoties. Hoe zou je op deze manier een miljoenendossier nog zakelijk kunnen behandelen? En juist dat is hard nodig, want er staan grote belangen op het spel. 

Dronken van emotie

De verhoudingen tussen sporters, zwemmers, burgers, gemeenteraad, gemeente en exploitant Optisport zijn zo ernstig verstoord, dat zij bij wijze van spreken ‘dronken van emoties’  zijn. Dat is geen gesteldheid waarin je helder kunt analyseren. Overreacties, steken onder (zwem)water, vechten om het vechten, ego’s.

Anders gezegd: niemand kan in de ogen van de ander nog iets goed doen. Als in een huwelijk zich deze situatie voordoet roep je de hulp in van een mediator. Als in een café een vergelijkbare ruzie zich ontwikkelt probeert eerst de kastelein het te sussen en als dat niet lukt belt hij de politie om te bemiddelen. Zover is het nu ook gekomen in het verhaal Scharlakenhof. Bel de politie en noem die maar even  ‘mediator’.

Mediator

Een mediator zou volgens de beginselen van conflictbeheersing en crisis-management goed werk kunnen doen. Hij zou snel de hoofd- en bijzaken kunnen scheiden. Vervolgens verhoudingen kunnen herstellen. Tenslotte het probleem oplossen waar het in de kern om gaat: de vraag of Haren zich een zwembad kan permitteren.

Dossier is simpel

Het dossier Scharlakenhof is (ontdaan van franje en emoties) heel simpel:

1. Een gemeentebestuur vraagt zich af of deze gemeente zich een zwembad wel kan veroorloven.

2. Men zet zoals dat hoort de kosten op een rij en men peilt het financiële draagvlak voor zwemmen onder de bevolking.

3. Men vormt zich een visie en legt deze voor aan de gemeenteraad: zwembad sluiten of juist niet.

4. De gemeenteraad volgt de visie of juist niet. Debat als volwassen mensen.

5. Het zwembad sluit met instemming van de raad of blijft open in opdracht van de raad. Einde.

 

Dit simpele verhaal werd in Haren hinderlijk onderbroken door de factor: asbest. Een tweede stoorzender bleek een exploitant waar de gemeente bedenkingen bij had. En laten het nu uitgerekend deze twee bijzaken zijn die de aandacht helemaal afleidden van de kern van de zaak.

Bijzaken die de discussies domineerden en ruzies veroorzaakten. Bijzaken die wantrouwen opriepen. Bijzaken die het onmogelijk maken om nog zakelijk en nuchter te kijken naar die allesomvattende simpele vraag: Kan Haren zich een zwembad veroorloven?

Leiderschap, vuist op tafel!

De gemeente Haren is niet in staat gebleken het verhaal zakelijk te houden. Liet zich afleiden. Als men de gemeente iets mag verwijten is het een gebrek aan leiderschap. Een gebrek aan stemverheffing en een stampende vuist op tafel. De gemeente heeft zich, met de beste bedoelingen en zonder komplotten, laten meeslepen naar het midden van een moeras, in plaats van de weg wijzen om het moeras heen. Feitelijk heeft men op dit punt de slag verloren.

En nu…ego’s aan de kant

Voor een goede, ervaren mediator is het niet moeilijk om de bovenstaande analyse te maken en het dossier te redden. Het vraagt van de gemeente Haren én de gemeenteraad wel om even de ego’s aan de kant te schuiven en aan de mediator hun volledige medewerking te geven. Of hierdoor Haren uiteindelijk zijn zwembad zal behouden is allerminst zeker, maar dat het proces hierdoor weer volwassen en waardig zou verlopen maakt veel goed.