Hoe Joris van een wisse dood werd gered in Glimmen

In deze tijd van landelijk en lokaal nieuwsgeweld is het prettig om je te laven aan klein en positief nieuws. Haren de Krant kwam op het spoor van de familie J. Scholtmeijer in Glimmen, waar sinds het voorjaar van 2010 een bijzondere kostganger woont: Joris de Kraai. Het dier werd vermoedelijk uit het nest in het Quintusbos gegooid omdat het niet volmaakt was. Lelijke vleugels en slecht ontwikkelde vleugelspieren. Het was puur toeval dat die dag Jan Scholtmeijer en zijn kleindochter wandelden met de hond. Ze vonden de vogel en de kleindochter zei: “Opa, jij moet hem beter maken”. Zo is het gegaan. De vogel kreeg eerste hulp en overleefde.

Intensive Care

Een doos werd de veilige haven, de intensive care waar de kans op overleven groter werd. “Toch dachten we dat hij het niet zou redden, zo ziek was hij. En zwak.” Desondanks ging Jan Scholtmeijer’s hart open. Hij is altijd al dierenvriend geweest en tijdens de vele reizen naar alle hoeken van de wereld observeerde hij vogels (hij werkte voor Nacap en legde pijpleidingen in alle windstreken). Noem het een instinct, hij deed alle moeite om deze kraai te redden. “Ik ben naar de dierenwinkels in Haren gegaan en heb daar universeel voer voor kraaiachtigen gekocht. Ook meelwormen en vitaminepillen schafte ik aan. Verder gaven we hem stukjes appel en water”, aldus Scholtmeijer.

Toen de kraai na een dag nog leefde begon de vriendschap. Een verbond tussen weerloos dier en vriendelijk mens. De kraai kreeg een naam, Joris, en vocht voor zijn leven. “Ik heb een oud keukenkastje omgebouwd tot hok, dat staat achter het huis. Daar kon hij op krachten komen. Maar ik moet toegeven dat hij niet opknapte. Hij bleef zielig en zwak.In juli hebben Jannie en ik serieus overwogen hem naar de dierenarts te brengen voor een spuitje. Dit was geen leven. Maar het stuitte ons tegen de borst.” Gelukkig kreeg Jan’s vrouw een inval: “Die zei: je moet hem uit dat hokje halen en in de tuin laten. Dan ontwikkelen zijn spieren zich misschien wat beter en voelt hij zich vrij. Dat heb ik dus gedaan en vanaf dat moment ging het zienderogen beter met Joris. Hij begon te scharrelen, met vallen en opstaan, en zijn veren begonnen wat beter te groeien. Dat was de ommekeer.”  Joris werd in de zomer sterker en er ontstond een vast patroon in zijn bestaan. ’s Morgens vroeg haalt Scholtmeijer hem uit zijn hok en zet hem in de tuin. Daar scharrelt hij de hele dag (vaak samen met hond Bobbie) en pas ’s avonds als het donker wordt gaat hij terug in zijn veilige hok. Scholtmeijer: “Ik moet rekening houden met katten en roofvogels. Die zie je overdag niet, maar ’s nachts zouden die wel eens kunnen toeslaan. Daarom gaat Joris iedere avond weer in zijn hok.” De kraai is nu vast onderdeel van het huiselijk leven. Als de familie op reis is, wordt door de buren voor Joris gezorgd. Van de ouders van Joris is nimmer iets vernomen.