Gastencolumn: Pieter

Deze website wil graag het podium zijn voor schrijftalent. Tim Daalderop schreef de column ‘Pieter’. Veel leesplzeier gewenst. Heeft u ook verhalen geschreven of columns? Of zelfs een boek? Stuur de tekst aan: redactie@harendekrant.nl

 

PIETER

Hij had zich er al weken op verheugd. Nachten niet geslapen. Elke dag een extra dosis vitamine A-Z geslikt om zeker te weten dat hij niet ziek zou zijn op de grote dag. Vroeg naar bed en extra groente en fruit. Elke dag de ramen extra lang open om verzekerd te zijn van genoeg frisse lucht in huis. Al die weken had Pieter beneden op de bank geslapen. Want wie weet val je van de trap af op weg naar bed. Pieter moest en zou in blakende gezondheid verkeren op het moment supreme.

De wekker. Pieter was natuurlijk al lang wakker, want slapen kon hij niet meer die nacht. De zenuwen gierden door zijn lijf. Eindelijk was het moment daar. De grote dag was aangebroken. Met een kofferbak vol breinaalden vertrok hij richting Zwitserland voor het wereldkampioenschap punniken voor dertigers met een visuele handicap.

Daar ging Pieter. Van de kleine slingerweggetjes rond Schubbekutteveen tot de gevaarlijke bundesbahnen in Duitsland. Het prachtige landschap zoefde langs zijn Volkswagen kever en de uren vlogen voorbij. Man, wat een reis. Maar wat een genot ook. Met een glimlach van oor tot oor dacht Pieter aan zijn oma. Van haar had hij geleerd dat het verheugen nog leuker is dan het doen. En gelijk had ze. Pieter was zo blij als een kind in een snoepwinkel. Hij trok nog een blikje kindercola open en genoot van de prachtige punnikliederen die uit de speakers klonken.

Het schoot allemaal lekker op en als klap op de vuurpijl zag hij eindelijk de borden richting Zurich. Het Mekka voor punnikers. Pieter plaste van opwinding bijna in zijn afritsbroek. Joelend en zingend voelde hij zich als Leonardo Dicaprio op de titanic. Alleen al deelname aan dit kampioenschap maakte Pieter de gelukkigste punniker ter wereld.

Plots klonk de tetris-beltoon van zijn mobieltje. Mama, stond er er in het scherm. Meestal betekende dat niet veel goeds. Hij besefte dat hij de laatste tijd weer in een rare periode zat. Dat hij zich misschien weer dingen had ingebeeld. Dat de realiteit toch weer anders blijkt te zijn. Dat wist mama meestal wel. Snel maar even opnemen.