Naamloze graven in Haren hebben nu een naam

Beeldhouwster Johanna Nijlunsing uit Glimmen las in het voorjaar in deze krant een artikel over de naamloze graven op de Harenerhof te Haren. Graven met mensen die in stilte en zonder nabestaanden zijn overleden.

De eenzamen krijgen volgens protocol een sobere begrafenis en naamloos graf op kosten van de gemeente Haren. Dat verhaal in de krant raakte de Glimmense en ze besloot geheel belangeloos twee gedenktekens te maken. Onlangs zijn deze geplaatst op de graven. Bovendien hebben de hoveniers van de begraafplaats na het lezen van het artikel plantjes geplaatst om de graven respectvol aan te kleden. De anonieme doden hebben nu een naam en een volwaardige laatste rustplaats.

Uilen

In de graven liggen een man en een vrouw. Hij heette Sami al Ryan (1952) is wellicht in 2006 uit zijn land gevlucht omdat deze werd gebombardeerd door Israel. Hij stierf in 2011. De vrouw heette U.D.M. Engels (1957) en was van Duitse afkomst. Johanna Nijlunsing kent hun geschiedenissen niet en ook niet hoe zij zijn overleden, maar ze heeft sterk het gevoel dat er nog wel familie van de Libanees te vinden moet zijn. Het hout voor haar gedenktekens haalde zij uit de gebinten van een afgebrande schaapskooi in Orvelte (roet is nog te zien, het hour krijgt dus een derde leven). Ze maakte twee uilen. Op het graf van de man een uil die nog rondkijkt, omdat er nog familie zou kunnen zijn. Hij zit op een rots omdat Sami uit Tyrus kwam, en dat betekent ‘rots’. Op het graf van de vrouw een uil die de ogen heeft gesloten en de snavel in de veren steekt (rust en vrede), omdat zij volgens Johanna geen familie meer heeft in Nederland. Uilen zijn het geworden omdat dit dier staat voor wijsheid.

Johanna: “Wij mensen als individu maar ook als samenleving hebben veel wijsheid nodig om met de naar ons toekomende vluchtelingen te leren omgaan.”