Honden graag geziene gast in verzorgingshuizen

Haren is een vergrijzende én een hondenrijke gemeente. Die combinatie zorgt nu alweer zo’n jaar of acht voor het succes van ‘Maatjeswerk’. Honden blijken een prima hulpmiddel bij eenzaamheid en dementie.

Door Gonneke Bonting

 

Het is stil in de huiskamer. Aan tafel zitten een paar dames te knikkebollen en in de hoek staart een oudere heer voor zich uit. Dan komt er een mevrouw binnen. Ze heeft een bruin hondje aan de riem, dat ze los maakt zodra ze over de drempel is. De hond rent meteen naar een dame in een rolstoel en springt op haar schoot. De vrouw schrikt wakker, gaat rechtop zitten en met een stralende glimlach aait ze het hondje. Ook de andere bewoners lijken meer energie te krijgen. Er komt opeens wat leven in de brouwerij.

Knuffelhonden

De hond is er een van de hondenbezoekgroep van ‘Maatjeswerk’. “Het initiatief om regelmatig op bezoek te gaan in verzorgingshuizen of bij mensen die dreigen te vereenzamen bestaat al sinds 2006’, vertelt Margriet Bijma, van welzijnsorganisatie Torion. “Oud-collega Didi de Best zette de groep op nadat ze een artikel las over knuffelhonden. Hondentrainer en vrijwilliger Han Görtz coördineert de groep. Hij brengt de vrijwilliger met hond in contact met ‘zijn of haar’ mevrouw of meneer of introduceert het koppel in een huiskamer van een van de Harener verzorgingshuizen.”

“Vaak hebben mensen zelf een hond gehad maar moest die weg omdat ze in een verzorgingshuis gingen wonen”, legt Margriet uit. “Maar niet altijd. Een mevrouw die niets anders meer kan dan in bed liggen, ervaart het bezoek van ‘haar’ hond en diens baas als een heel welkome afleiding. En er zijn ook mensen die graag willen wandelen. We zijn nadrukkelijk geen uitlaatservice maar samen met de hond een eind wandelen, dat kan natuurlijk wel.”

 

Lastige situaties

Vaak ontstaat er een band met de vrijwilliger en diens hond. En soms zien en horen vrijwilligers dingen waarvan ze zich afvragen of ze moeten ingrijpen of hoe ze het best kunnen reageren. Margriet geeft voorbeelden: “Een mevrouw bleek nauwelijks kleding te hebben en zag geen kans nieuwe te kopen. Er zijn ook ouderen met een doodswens en soms merkt een vrijwilliger dat iets niet goed loopt.” Voor al deze en andere lastige situaties staat Margriet Bijma de vrijwilligers bij. Vier keer per jaar komt de groep bij elkaar om ervaringen uit te wisselen of een thema te bespreken. “In eerste instantie betrof zo’n thema vaak de hond maar ik heb ook wel eens een geriater uitgenodigd”, vertelt Margriet. “De honden zijn uiteindelijk maatjes, ‘hulpmiddelen’. Het gaat om de mensen.”

 

Aanmelden

Op dit moment bestaat de groep uit elf hondenbezitters met hun huisdieren. Een paar daarvan bezoeken ouderen die nog zelfstandig wonen en verder worden alle verzorgingshuizen in de gemeente bezocht. Wie zich eenzaam voelt en denkt baat te hebben bij hondenbezoek kan telefonisch contact opnemen met Torion. Ook hondenbezitters zijn welkom. Torion koppelt beiden zorgvuldig aan elkaar, na een intake- en een kennismakingsgesprek.