Column Hein Bloemink (januari 2018)

Rotkerels

Begin november begon het me op te vallen: ‘s avonds in het donker hoorde ik steeds vaker knallen, soms diep in de nacht. De gedachte kwam in mij op dat het jagers konden zijn. Ik hoorde van kenners dat jagers in het donker stropers zijn. Ik ging me erin verdiepen. Er zijn altijd poeliers die het niet zo nauw nemen met de regels en flink betalen voor een verse ree of haas, op weg naar kerst. Moderne stropers hebben een nachtkijker en kunnen reeën en hazen makkelijk opsporen. Met een felle zaklamp zetten ze hun prooien ‘stil’: pang. Ik zette een netwerkje van tipgevers op in de omgeving, die mij trouw begonnen te melden wanneer ook zij knallen (vaak twee achter elkaar) hoorden. Op een kaartje tekende ik in waar het was en zo ontstonden drie ‘verdachte’ locaties: Onnerpolder en de twee polders bij de Boerlaan en Lutsborgweg (nabij A28). Hoewel ik oost-Indisch doof ben, hoorde ik thuis iedere knal boven het geluid van de TV uit. Menigmaal stapte ik in de auto en ging op zoek in het donker en daarbij kreeg ik hulp van de politie en handhavers van de Provincie. Als ik stond te posten op troosteloze avonden vroeg ik me wel eens af: waarom doe ik dit eigenlijk? Het antwoord is dat ik het niet kan hebben, dat mannetjes met geweren in de buurt rondzwerven, die zich aan God noch gebod houden. Cowboys van deze tijd. Het leek me heerlijk om ze te betrappen. Maar helaas. Niet gelukt. Sinds 1 januari is het weer stil en ik word gekweld door de vraag: heb ik op afstekers van vuurwerk gejaagd of écht op rotkerels met geweren? Nu maar wachten tot november voor de tweede ronde.

Hein Bloemink