Column Ageeth (januari 2018)

Fiets

Om het normale leven weer op te kunnen pakken besluit ik om bij mezelf na te gaan waar ik blij van word en een uur later sta ik tot mijn verbazing in de fietsenwinkel. Ik denk dat het komt omdat fietsen met een versleten handrem links en een soort van witte tornado rechts die maar 1 ding wil: ‘naar het park en zo snel mogelijk’, in toenemende mate door mij wordt ervaren als een zeer risicovolle onderneming in plaats van als een hobby. Hobbies moeten niet alleen voor de hond leuk blijven dus ik informeer bij de verkoper of er nog fietsen bestaan met een terugtraprem. Die bestaan nog en die heeft hij, of ik mee wil lopen. Alleen in het zwart, ja. Op mijn opmerking dat ik dan het gevoel krijg een fiets uit een rouwstoet te jatten, verdwijnt hij naar de werkplaats en komt terug met een zwarte fiets met een knalrode bel, knalrood zadel en knalrode bagagedragers. Opgetogen fiets ik de winkel uit, zwaaiend naar de verkoper: bedankt! Super blij mee! Daaaaaag! En dan. Dan ontdek ik bijna thuis dat er geen versnellingen op zitten en dat ik licht hoef te trappen. Thuis smeek ik mijn hond of ze zich voortaan wil aanpassen aan het tempo dat ik bepaal en ik zeg dat we direct de proef op de som zullen nemen, waarna de bespottelijke situatie zich voordoet dat ik mijn eigen trapbewegingen niet bij kan houden, de hond blaffend gek wordt door het getrek in haar nek en ik me de dorpsgek voel van de hele stad. En als ik rem ga ik bijna over de kop. De volgende dag word ik door de verkoper met meer respect behandeld dan nodig is. Hij herinnert zich nog dat ik graag een knalblauwe fiets wilde, dus dat hoef ik niet te herhalen. Ik verlaat het pand in de wetenschap nog 1 onvermijdelijke vernedering te moeten ondergaan: ‘mama, waarom heb je nu wéér een nieuwe fiets?’ En daarna fiets ik naar mijn werk en lijkt alles verder weer normaal.