Column Bert Heikens (huisarts) januari 2018

Euthanasie

Sinds ik huisarts ben heb ik vele malen patiënten geholpen bij hun wens om
euthanasie toe te passen. Het is denk ik de meest intense en dankbare manier
waarop je een patiënt kan begeleiden, tot op het laatst. Het valt me iedere keer
weer op dat de patiënt in kwestie altijd uitziet naar dat allerlaatste moment.
Iedereen hangt aan het leven, maar soms kan je ook verlangen naar de dood.
Euthanasie betekent letterlijk “zachte dood”.Voor een patiënt is het uiteindelijk bevrijdend,
het voortraject gevuld met emoties, soms met pijn en onzekerheden, afscheid nemen van je dierbaren.
Voor de dokter zijn er eveneens die emoties. Het is denk ik een van de zwaarste en moeilijkste
aspecten van je vak. Weken en soms maanden, ben je er in je hoofd mee bezig.
Het moet allemaal nauwgezet gebeuren. Het dossier moet nauwkeurig worden
bijgehouden, de tweede arts moet geregeld worden, administratie moet worden
gemaakt. Overleg met de apotheker. Het reguliere spreekuur gaat ondertussen ook
gewoon door. En als het moment daar is, de spullen klaarmaken, de rit naar de patiënt
en zijn familie, de aankomst bij het huis. Aanbellen. Het moment zelf. En dan die niet te
beschrijven rust die over je heen komt als het eenmaal klaar is, dankbaarheid en
emotie bij de familie. Het went nooit, en dat is maar goed ook…