Column Hein Bloemink (februari 2018)

Hemel

Om het leven te snappen, grijp ik soms terug naar mijn kindertijd. Voor een kind is de wereld simpel. Het zijn onze latere intellectuele gedachten die alles ingewikkeld maken. Ik ben soms jaloers op mijzelf als 7-jarig ventje in Haren (1968). Neem nu het onderwerp: dood. De eerste keer dat ik daarover nadacht, vertelden mijn ouders me dat je na de dood naar de hemel ging. Ik stelde natuurlijk vragen over die hemel en mijn moeder zei dat het een soort grote zolder was, heel hoog, waar iedereen verder leeft. Ik kreeg er direct ‘een plaatje’ bij en zag een houten, stoffige zolder, met rijen witte matrassen op de grond (geen bedden), waar alle overleden mensen gewoon weer opstonden en verder gingen waar ze gebleven waren. Ik zag hoe daar oude bekenden elkaar weer tegenkwamen, oma’s en kleinkinderen, vaders en dochters. Tijdens een vakantie in Oostenrijk (Virgen) ontdekte ik ook waar die hemel zich bevond, namelijk op de zolder van een reusachtige kerk. Ik zag daar een houten trap omhoog gaan en dat was voor mij de ‘stairway to heaven’, ook al kende ik dat nummer toen nog niet. Deze kinderlijke verbeelding van de dood is altijd bij me gebleven. Iedereen gaat vroeg of laat die trap op. Soms keert iemand halverwege doodsbang terug. Niemand wil naar boven, maar soms verheugen mensen zich juist op het Grote Weerzien met mensen die al boven zijn. Sommigen vluchten zelfs naar de zolder zonder het te zeggen. En als je onderaan de trap huilend afscheid neemt van iemand die je dierbaar is, dan kun je hem als bagage tassen vol met liefde en herinneringen meegeven naar boven. En lieve woorden. Opeens snapte ik waarom stervenden soms blijmoedig konden zeggen: ik ga terug naar papa. Ik geloof helaas niet in de hemel, maar ben jaloers op mensen die de dood nog steeds zien als die zolder uit mijn jeugd.

Hein Bloemink