Column Bert Heikens (huisarts) februari 2018

Code rood

Het is maandagochtend en de telefoon staat roodgloeiend. Een vaststaand gegeven in de huisartsenpraktijk. Logischerwijs bellen veel mensen de praktijk als er in het weekend iets gebeurd is. Dan wil je zo snel mogelijk een dokter zien, bijvoorbeeld als de griep hard heeft toegeslagen in het weekend. Gelukkig zijn we dan met een goede bezetting om deze stroom op te vangen, een kwestie van goed organiseren. Ondanks dit is het altijd wel hard werken, vanaf 8 uur is het aanpoten geblazen, elke minuut is gevuld. Gelukkig maken de vele leuke contacten met patiënten veel goed. De stroom patiënten is altijd goed te verwerken. Hoe anders kan het zijn op de spoedeisende hulp van het Martiniziekenhuis. Daar wordt de laatste tijd ‘ code rood ‘ gehanteerd voor als het te vol stroomt. Er is dan tijdelijk een opnamestop en huisartsen wordt gevraagd patiënten bijvoorbeeld even wat later te sturen als het kan. De laatste tijd hoor ik steeds vaker dat het te vol loopt, een zorgelijke ontwikkeling vind ik. Een gevolg van de vergrijzing en het sluiten van de verzorgingshuizen waardoor mensen steeds langer thuis blijven wonen. Als het dan fout gaat, komt het ziekenhuis vaak als eerste in beeld. Verpleeghuizen zijn meestal vol. Het ziekenhuis kan het niet altijd meer aan, begrijpelijk. De huisarts kan het nog wel aan en kent voorlopig nog geen ‘ code rood’ , hopelijk blijft dat zo.