Column Ageeth Vanderveen (maart)

Ontzettend verdrietige dag

Ik moet van Hein mijn stukje inleveren, uiterlijk morgen. De maanden gaan zo snel voorbij, dat het me verbaast dat het alweer tijd is. Na het overlijden van mijn zus was het kerst, oud en nieuw, en vandaag voelt het opeens als ‘De Lente’ en iedereen is blij. Ik ook, want ik heb een nieuwe baan en dat terwijl ik de 50 nader. Het is echt een heel erg leuke baan. Ik had het gevoel dat ik een nieuwe start moest maken en dat lukte zomaar. En nu neem ik afscheid van het vertrouwde werk dat ik had, de lieve collega’s, de gezelligheid, maar het is heel duidelijk dat het zo moet gaan. En nu is het ook nog lente en ik vertrek met mijn hond naar de Appélbergen, om heerlijk een eind te lopen. En alles is goed. Maar niet heus. Ik tel mijn zegeningen en vraag me af waarom het niet loopt vandaag, op mijn vrije dag, zoals het zou moeten lopen. Waarschijnlijk omdat ik de hele tijd bezig ben me te realiseren dat ik blij mag zijn dat het allemaal gaat, dat sterven nu eenmaal bij het leven hoort en dat het al bijna 4 maanden geleden is, dat ik mijn hoofd erbij moet houden om voor de kinderen te blijven zorgen, dat ik door moet, dat het voor haar kinderen en mijn moeder het meest verschrikkelijk is, dat ik heb te dealen met verlies, dat iedereen iets vreselijks kan overkomen, dat iedereen zegt dat ik sterk ben en dat dus wel zal zijn. Maar het is gewoon een ontzettend verdrietige dag. Omdat mijn zus de lente niet meer mee mag maken. Omdat ik haar overal zie. Omdat ik droom dat ze bij me is. Dat ik haar stem hoor. Dat ik me realiseer dat ze as is. Dat ze in de bloei van haar leven is geplukt. Dat we nooit meer samen muziek zullen maken. Ik ben niet boos, want ik weet dat dit ook het leven is. Maar verdrietig, intens verdrietig.