Nieuwe column Huub van ’t Hek (mei 2016)

Zorba leeft !

Huub van ’t Hek

Zorba heeft het mij opnieuw laten zien. In 1964 in de gelijknamige film Zorba de Griek. Een magistrale hoofdrol van Anthony Quinn en de klassieke Griekse muziek van Mikis Theodorakis. Zorba ontmoet, Zorba fantaseert, Zorba belooft, Zorba geniet. Maar de Cretenzische zon schijnt niet eeuwig. Zorba vergeet, Zorba maakt schuld, Zorba komt niet na, Zorba verliest. Zorba glijdt af naar de diepste diepten van waaruit niemand zijn stem meer hoort. Als de wereld hem helemaal alleen aan zichzelf heeft overgelaten, weet Zorba dat er maar één weg is om de onbedwingbare zelfstandigheid weer terug te vinden: de weg van de dans. Hij hoort de snaren van de bouzoukia en kan zijn voeten niet meer bedwingen. Zorba danst zijn syrtaki. Daarmee heeft hij dat eeuwige gevoel van onbedwingbare zelfstandigheid vastgelegd.

In Mirtos heb ik het vorige week opnieuw beleefd. Op het centrale plein van het dorp. Het orkest bestaat uit twee Bouzoukia’s, één Lyra (knieviool) en één grote trom. Alle vier de muzikanten zijn goede zangers. Zij beginnen te spelen om 12.00 uur en houden tegen 20.00 uur pas op. Omdat er soep is en brood, salades en kaas, witte en rode wijn. En omdat er gedanst wordt. Het hele dorp danst, van acht tot tachtig, in slingers en in kringen. Wat een voorbeeld voor Europa: de Griekse dans als de metafoor van de onbedwingbare onafhankelijkheid.

Nu terug in Haren weet ik niet wat ik meemaak. De Griek Alexis heeft perfect begrepen waar wij behoefte aan hebben. Wij zoeken een levensstijl die de metafoor kan zijn van onze onbedwingbare onafhankelijkheid. Daarom heeft Alexis een restaurant geopend bij de rotonde en de Vondellaan. Daar eten wij de tzatziki en de Griekse yoghurt met honing, daar drinken wij de lokale Griekse en Cretenzische wijn. In het weekend trekken wij naar het Haderaplein. Om er de syrtaki te dansen als bewijs van onze onbedwingbare onafhankelijkheid. Van kalliméra tot kallinichta.