Al 25 jaar bij Hans Joling in dienst!

Advertorial- Mooi om dit te zien. De 43-jarige Jan Hovinga viert deze maand dat hij een kwart-eeuw in dienst is bij schildersbedrijf Hans Joling te Haren. Als 16-jarige solliciteerde hij in 1986 ietwat nerveus bij schildersbedrijf Hans Joling aan de Sparkampen in Haren. Hans was een paar jaar eerder met zijn eenmansbedrijf gestart in de ouderlijke woning. Op zolder stond de voorraad verf en kwasten, een houten ladder lag op het dak van de Toyota. Jan Hovinga had gehoord dat Joling een vacature had en ging ‘op gesprek’ in de huiskamer van de familie Joling. Hij werd aangenomen. Nu, precies 25 jaar later, wordt hij in het zonnetje gezet door zijn werkgever. Jan Hovinga kreeg gebak. Op het pand aan Felland én op zijn bedrijfsauto stond zijn jubileum vermeld. “We hebben een geweldige en trouwe medewerker aan Jan Hovinga”, zegt Hans Joling. “Hij heeft destijds misschien veel van mij kunnen leren, maar intussen kan hij beter met de schilderskwast overweg dan ik. Hij is een vakman in hart en nieren.”

Jan Hovinga is een bescheiden man en hoort de lofzang van zijn werkgever rustig aan. Hij herinnert zich nog haarfijn hoe het destijds begon. “Ik had mijn rijbewijs nog niet en kwam dus iedere dag met de fiets uit Peize, waar ik woonde”, zegt hij. “Later bracht mijn moeder me wel eens.” Hovinga zat nog op de streekschool. Hij was dus nog een jongen, maar werd volwassen bij Hans Joling. Inmiddels is Hovinga getrouwd en heeft twee kinderen. En al die jaren is hij bij Hans Joling blijven werken en maakte de groei van dat bedrijf van jaar tot jaar mee. “Hij heeft aan dat succes bijgedragen, ik zou niet weten wat ik zonder Jan moest”, zegt Hans Joling. Dan worden er herinneringen opgehaald. Aan die keer dat Jan en enkele collega’s een grap gingen uithalen met Hans’ echtgenote Ada. Die vertelt: “Ik werd gebeld met de vraag of wij een offerte wilden uitbrengen voor het schilderen van een TV-antenne op een dak. Ik ging daar serieus op in, had niets in de gaten. Een paar dagen later vroeg Jan Hovinga of we de offerte voor de TV-antenne al klaar hadden. Toen hadden we de grootste lol natuurlijk!”

Volgens de jubilaris is het vak in de kern niet veel veranderd. Maar op het gebied van verf, ladders en steigers wél. “In het begin stond je op een trekplank die op twee ladderbankjes lag”, zegt hij. “Naar de normen van nu niet erg veilig, maar zo ging dat in die tijd. Ik ben er nooit afgevallen.”