Berichten van de Alpe d’HuZes: De day after (slot)

Op 7 juni gingen duizenden fietsers zes keer de Alpe d’Huez in Frankrijk op. Ze doen dat om geld op te halen voor de bestrijding van kanker. Haren de Krant sponsort het Team Zuidlaren, dat tot nu toe al ruim 40.000 euro heeft binnengehaald. Jacco Smit (eigenaar van Klugkist Man & Mode) zit in het team en blogte op onze website zijn bevindingen.  vandaag: The day after…

 

The day after…

Wat een feest was het gisteren daar op de Alpe d’Huez. Een dag die ik niet meer zal vergeten denk ik. Een dag die om 02.30 uur begon. Eerst een goed ontbijt en toen richting de start. In het aarde donker moesten we eerst een half uur fietsen. Vlak bij de start stond onze bus die we daar woensdag al neer hadden gezet. Vol met extra kleding en voeding. De warme kleding hadden we gelukkig niet nodig. De temperatuur was prima. Alleen een windjack en een paar dikkere handschoenen voor de afdaling volstond. Om exact half vijf klonk het startschot en werd er vuurwerk afgestoken vanaf de rotonde voor de Alp. In een lange optocht in het donker naar boven. Al die lampjes op de fietsen en de bijna volle maan maakten het sprookjesachtig. In diverse bochten stonden kaarsen voor de dierbaren. Dat maakte het nog mooier. En de toeschouwers die op dat tijdstip al langs het parcours stonden! Hulde hulde hulde. En deze mensen stonden er s’avonds nog. De eerste beklimming ging prima. In een heel rustig tempo was ik 1 uur en 39 minuten later boven. Wat een ervaring. Het laatste stuk naar de finish helemaal. Tussen al die mensen door en daar werd het ook naar mate de dag vorderde alleen maar drukker en gekker. Maar daar kreeg je toch vleugels van. Als die van een adelaar. Na een kwartiertje rust ben ik naar beneden gegaan voor mijn tweede beklimming. Weer een feest. Nog drukker en nog meer lawaai langs de weg. Alleen mijn rug wilde dit niet na bezoek aan de masseur ging het wel weer. Op naar de derde. Tijdens de derde ging het na 4 bochten mis. De pijn begon weer en werd alleen maar erger. Maar ik moest door. En in bijna dezelfde tijd kwam ik boven. Daar aangekomen ben ik gelijk door gegaan naar de fysio en die heeft een wervel weer op zijn plek gekregen. Maar hij vond het niet verstandig dat ik nog weer voor de vierde en vaker naar boven zou gaan. Ik heb toen ook gelijk de knop omgezet dat het dan ook zo zou zijn. Alleen de beklimming die we met TeamZuidlaren wilden doen heb ik om 17.00 uur gedaan. Negen mannen met dezelfde tenues uit Zuidlaren naar boven. Als in een echte tour etappe reden we in één blok naar boven. Een prachtig gezicht. En we werden na geroepen en toe gejuicht als helden. Maar dat geldt uiteraard ook voor alle andere rijders. In het dorp boven hebben we drie aan drie gereden. Door een smalle haag van mensen die zich de longen uit het lijf schreeuwden en high fives uitdeelde aan iedereen die maar langsfietste. Kippenvel!!!! Het laatste stuk weer voor de finish formeerden we ons naast elkaar en over de hele breedte van de weg reden  we gezamenlijk over de streep. Het zat erop. Alpe D’HuZes was klaar. En wat een feest was het boven. Een feest met een grote lach en vele tranen. Want wij hadden toch een missie? Een missie om met TeamZuidlaren zoveel mogelijk geld op te halen voor het KWF? En dat is gelukt. TeamZuidlaren heeft ruim €41000,- bij een gebracht en daar zijn wij erg trots op. Ik wil dan ook iedereen die zijn of haar bijdrage daar voor heeft geleverd daar erg voor bedanken mede namens mijn teamgenoten. Vandaag zal een dag zijn waarbij de verhalen en de foto’s tevoorschijn zullen komen. Fietsen doe ik maar even niet. De benen protesteren al terwijl ik nog in bed lig. Zaterdag reizen we weer naar huis en maandag vindt u mij weer in de winkel terug. Klaar met de missie die vorig jaar in oktober is begonnen en gisteren is geëindigd. Maar in mijn hart en en hoofd een plek hebben gekregen. Voor  mijn pa, tante Heleen, Lucas, Henk Kwebeman, Sikka, Jan en allen die ons en u zeer dierbaar zijn.