Blind, maar niet hulpeloos

‘Wilt u zeggen dat u er bent. Ik ben blind en kan u niet zien’ staat er op het bordje op de balie van Visio in Haren. Daar werkt Jaap Wortel en hij bedient de telefoonsystemen met vaardige vingers. Hij staat mensen aan de telefoon te woord en ontvangt gasten aan zijn balie. Jaap is blind en stelt zich nader voor.

 Door Jaap Wortel

“Mijn naam is Jaap Wortel. Ik ben 25 jaar en ben blind. Ik ben werkzaam bij Koninklijke Visio, Wonen en dagbesteding en Onderwijs, aan de Rijksstraatweg in Haren. Ik werk er met veel plezier als telefonist en receptionist achter de balie. Is het lastig als je een visuele beperking hebt? Nee, eigenlijk niet. Iedereen werkt met computers, ik ook. Met een paar aanpassingen, zoals met een spraak synthesizer en een braille leesregel, kan ik met de pc werken. Ik draag een draadloze headset zodat ik mijn handen op het toetsenbord kan houden, om zo snel mogelijk aantekeningen te maken als ik iemand aan de telefoon te woord sta. Vaak hebben mensen niet in de gaten dat ik blind ben. Ja, door een telefoon kun je dat inderdaad niet zien. Als ik iemand een telefoonnummer moet geven of moet doorverbinden, weet ik de nummers uit mijn hoofd, anders zoek ik het nummer heel snel op.

 

Ik heb vanaf mijn vierde tot mijn twintigste bij Visio Onderwijs Instelling Noord (VON) op school gezeten.Later heb ik daar ook als telefonist mogen werken. Dit was eerst wel vreemd, omdat mijn juffen en meesters opeens je collega’s worden. Voor hen was het ook wennen maar eigenlijk ging dit erg goed. Als telefonist ben je toch het visitekaartje van de organisatie en de school. Eén van mijn collega’s had me eens verteld, dat ik iemand zo goed te woord stond, dat ze niet in de gaten had dat ik blind was. Toen mijn collega die persoon vertelde dat ik blind was, gaf ze mij een compliment. Dit heeft mij nog meer gemotiveerd om mijn werk serieus te nemen.

 

Soms krijg ik een ouder aan de telefoon. Ze vertellen dan dat hun zoon of dochter blind geworden is, of dat er geconstateerd is dat hun kind erg slecht kan zien. Ik verwijs hen direct door naar de juiste persoon. Ze zijn dan blij dat ik hen verder kan helpen. Ik vind het hier leuk om te werken en mijn collega’s zijn ook blij met mij. Voor hen is het heel gewoon dat ik niet kan zien en dat ik toch de telefoon kan bedienen. Ik zeg weleens tegen mensen: “Ik ben de blinde ziener.”

Als je zicht niet denderend is, gebruik je hele andere zintuigen om te kunnen zien. Vaak vinden mensen het knap als ik iets goed kan. Het is niet knap, het is gewoon mijn werk. Wij zijn normale mensen net als u. We zijn niet zielig, wij willen normaal behandeld worden zoals u dat ook doet met ziende mensen. Wie weet krijg ik u nog weleens aan de telefoon.”