BRUIDSTAART

Aan de Verlengde Hereweg in Helpman stond tot 1988 villa Volonté.  Midden tussen soortgelijke statige villa’s maakte het deel uit van de eeuwenoude schitterende entree tot de stad Groningen. De villa deed dienst als tandheelkundige kliniek van de Rijksuniversiteit en aankomende tandartsen konden er oefenen op vrijwillige slachtoffers. Met enige regelmaat werden er in de uitgebreide kelders feestjes gehouden. Als de kroegen in de stad, destijds nog om 02.00 uur dicht gingen en ik er op weg naar huis langs fietsend muziek hoorde, ging ik er steevast even langs voor gratis bier en consult van tandheelkundige studentes. Een werkelijk schitterend monumentaal pand. De tandheelkundige kliniek verhuisde echter naar Groningen en de Rijksuniversiteit verkocht het pand aan aannemer Stoffer Koops uit Wijster.

Deze kon het pand ongestraft slopen en plempte er, niet gehinderd door enig historisch besef of smaak, een afzichtelijk appartementengebouw neer. Om herhaling te voorkomen werd daarna dit deel van de entree naar Groningen beschermd; maar voor villa Volenté helaas te laat.

Aan de Rijksstraatweg in Haren liet de hofleverancier van schouderwatten voor de Stijlgroep Groningen, de heer Folkers, een monumentaal pand verdwijnen en bouwde er een bungalow De Eik genaamd. En ja hoor, enkele bewoners later kwam De Eik wederom te koop en de overbuurman zag er als ontwikkelaar brood in om er een appartemengebouw neer te zetten. De opdracht aan de architect was in beginsel duidelijk; hoe meer volume des te hoger de opbrengst. Met dit eenvoudige uitgangspunt onstond er een enorm volumineus en wanstaltig gebouw. Probleem was echter om het college van B&W achter het plan te krijgen. Dus kwam de niet zo bekende architect op het verbluffende idee om er iemand “van naam” aan te verbinden. En toen ging het pas echt goed mis. Blijkbaar beïnvloed door een foute krant en holle geluiden vanuit het patserige en brallige Amsterdam-zuid werd de altijd in een wit muzikanten pak getooide, op de Gooise matras rond wippende parvenu Jan de Boefdrie ingeschakeld. Geïnspireerd door Neerlands bekendste kamper Frans Braller en veelvuldig woonwagenbezoek, goot hij zijn witte lievelingssaus van prullerige, protserige tierlantijnen over het ontwerp en zo ontstond het uiterlijk van de bruidstaart van broodvoetballer Weslie Slijper. Bij de presentatie van de ruim met kretologie gelardeerde plannen had de dienstdoende wethouder net moeten niezen en door zijn betraande ogen zag hij niet goed wat voor hem lag. Lam geslagen door structuurvisies, eisen van de regiovisie, angst voor bevolkingskrimp en mentale druk door die verfoeide ontwikkelaar deed hij de toezegging akkoord te gaan met het plan en te verdedigen in het college, daarbij die altijd lastige gemeenteraad passerend. Zijn opvolger zit met de gebakken peren en beroept zich volkomen terecht op de betrouwbaarheid van opvolgend bestuur, maar hij is wel voor het blok gezet. Voortschrijdend inzicht en de huidige status van beschermd dorpsgezicht voor de Rijksstraatweg kan daar helaas niets meer aan veranderen. Thans moeten omwonenden ten koste van jarenlange, peperdure procedures maar proberen het tij te keren en of het lukt, is nog maar de vraag.

De geschiedenis heeft zich herhaald.

Cees Bosman, januari 2011.                                       Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl