Coachen

Gaat een scheidsrechter beter fluiten als hij vanaf de zijlijn voortdurend wordt bestookt met kritiek en scheldpartijen? Onlangs heb ik daarover eens een gesprekje gehad met een scheidsrechter in het amateurvoetbal. Hij zei: “Als je vanaf de zijlijn harde kritiek hoort op je beslissingen, dan zet je dat wel aan het denken. Het maakt je extra scherp en ik denk dat je er beter door gaat fluiten. Behalve als de kritiek grof of beledigend is, dan werkt dat averechts.” Laat ik dit nu eens vertalen naar de politiek. Wordt de kwaliteit van besturen van bijvoorbeeld de gemeente Haren beter of slechter door luidkeelse (en soms onbeleefde) kritiek? Werkt de massale bemoeienis van burgers averechts? Moeten burgers niet wat zorgvuldiger omgaan met hun podia op internet? Onderbouwde kritiek leidt tot betere beslissingen van de scheidsrechter, schelden niet. We leven in een transparante wereld. Niets blijft geheim. Bestuurders en politici weten dat zij nauwgezet worden gevolgd in hun handel en wandel en soms moeten zij welhaast bang zijn dat het grote publiek zelfs hun gedachten kan lezen. Leve de nieuwe media. Maar ik zou er, ware ik bestuurder of politicus, paranoia van worden. Ik zou slecht functioneren als iedereen over mijn schouder zou meekijken als ik de krant aan het maken ben. Ik zou kribbig worden als iedereen een mening heeft over de manier waarop ik de redactie samenstel en luidkeels commentaar zou geven. Ik zou iedere beslissing, hoe klein ook, eerst tien keer gaan afwegen. Proberen te voorspellen hoe anderen over mijn keuzes zouden denken en al die afwegingen zouden mij veel minder slagvaardig maken. Ik zou waarschijnlijk steeds meer tijd besteden aan die publieke opinie en minder aan mijn werkelijke taak. Net zolang tot mijn keuzes een smakeloze mix worden waarin je vooral probeert zoveel mogelijk mensen ‘een beetje’  tevreden te stellen. Het is voor ons als burgers dus de kunst om langs de zijlijn niet te schelden, maar positief te coachen. Denk maar weer aan de scheidsrechter. Gegronde kritiek helpt, schelden werkt averechts.

Hein Bloemink

april 2011