Dagen van ‘Lusthorst’ geteld

In de voormalige boerenhoeve Lusthorst is nu de ruitervereniging Blauwe Ruiters gevestigd. De boerderij is bereikbaar langs een pad achter het Zernikecollege aan de Rummerinkhof. Binnen enkele jaren zal de boerderij worden gesloopt. We gingen op zoek naar herinneringen aan de gloriejaren van de boerderij en kwamen terecht bij het ‘geluk en verdriet’ van een boerendochter.Druilerig ligt boerderij Lusthorst in 2009 te wachten op haar lot. Wat eens een trotse boerenhoeve was, is sinds tientallen jaren het thuishonk van ruitervereniging De Blauwe Ruiters. De boerderij werd van binnen gestript, zodat er een kleine binnenbak in paste. Daarmee werden de laatste sporen uitgewist van het boerenleven, dat zich er al rond 1916 afspeelde. Op redelijk korte termijn zullen slopers Lusthorst opruimen, zich niet bewust van het feit dat zij de resten opruimen van wat eens de droom was van Martje Mulder (1916-1979). Dat was de boerendochter, die opgroeide op het erf van Lusthorst. Haar vader had koeien, die met de hand werden gemolken. Als een koe moest worden verkocht voor de slacht, vloeiden er tranen in Lusthorst. Martje droomde als kind van een leven als boerin op deze boerderij, droomde ervan de koeien te melken, die bijna tot aan het Winschoterdiep liepen te grazen. Maar volgens traditie was haar jongere broer Jan voorbestemd om het bedrijf voort te zetten. Zo geschiedde en Martje vertrok toen ze 24 jaar was. Daarmee verloor Lusthorst een van zijn trouwste arbeiders. Ze huwde Pieter Heikens, een man in overheidsbetrekking. In haar hart bleef ze boerin en zou dat blijven tot haar dood. Haar zoon Pieter, die nu in Eelde woont, weet nog hoe ze altijd weer verhalen vertelde over Lusthorst in Haren. Verhalen over het eenvoudige boerenbestaan. Vaak nog ging Martje helpen op de boerderij van haar broer, waarvan zij eigenlijk geen afscheid had kunnen nemen. Haar broer Jan kampte met gezondheidsproblemen en als hij de kans krijgt de boerderij in de jaren 70 aan de gemeente te verkopen, hapt hij toe. Het moet Martje pijn hebben gedaan om te zien hoe de geest van de boer verdween, de binnenmuren werden gesloopt en de hoeve werd het clubhuis van de ruitervereniging. Het erf waar de koeien met gevulde uiers loeiden, de weidse uitzichten in alle windrichtingen….allemaal herinnering. In 1979 overleed Martje. Haar zoon Pieter zegt: Als straks deze boerderij wordt gesloopt, verdwijnt de plaats waar mijn moeder geluk en verdriet kende.