Dankzij Haren de Krant korting op schouwburg

Lezers van deze website krijgen tien euro korting als zij op 24 april naar het toneelstuk Moeder Courage gaan. Locatie: Stadsschouwburg Groningen. Anne Wil Blankers speelt de hoofdrol. Bij het reserveren kunt u melden dat u het bericht van de website van Haren de Krant heeft, dan wordt de korting van kracht.OP HET TONEEL STAAN VIND IK EEN GROOT VOORRECHT

Ze gaf gestalte aan koningin Wilhelmina, aan Shirley Valentine en aan vele vele andere vrouwen. Nu repeteert actrice Anne-Wil Blankers voor Moeder Courage. Wij spraken haar vlak voor de try-outs.

Hoe beleeft u deze hectische tijd?
Eigenlijk ben ik nu voortdurend alleen maar met het materiaal bezig. Dat kan zelfs ontaarden in s nachts om drie uur opstaan en denken: Hoe was het nou ook al weer?. Dan haal ik mijn script erbij om te kijken, lig vervolgens uren wakker, almaar te malen. Dat is heel lastig.

Heeft u altijd zo veel last van stress voor een voorstelling?
Nee, niet altijd. Maar dit is een behoorlijk ingewikkelde rol, vind ik, niet alleen wat spelen maar ook wat zingen betreft. En Moeder Courage is bovendien nogal een alert mens, dus ze zit overal bovenop. Ik ben echt naar de sportschool geweest, omdat ik wist dat ik voor deze rol een goede conditie moest hebben.

Vertelt u eens wat meer over de rol.
Het is een vrouw die met de huifkar en drie kinderen door het land trekt en overal blijft waar oorlog is. Daar leeft ze van. Ze levert laarzen, kogels, pistolen, geweren en brandewijn aan soldaten. Het is een sterk en kordaat mens, gewend aan n mannenwereld. Vrede vindt ze niks. Oorlog is handel voor haar. Dat vind ik het fascinerende aan dit stuk, het gaat ook over nu. Want ook nu zijn er grote fabrieken en bedrijven die keihard en zonder scrupules verdienen aan de oorlog. En als je niet oppast zorgen ze er ook nog voor dat die oorlog langer doorgaat, op wat voor manier dan ook. Dat is ook waar Moeder Courage voor mij over gaat.

Is het een harde vrouw?
Ja, ik vind van wel. Ze heeft het zichzelf opgelegd om haar gevoel opzij te schuiven. Ze heeft heel veel ellende langs zien komen, talloze doden en gewonden. Dat doet iets met je. Maar ja, ze heeft drie kinderen waar ze voor moet zorgen. Dat doet ze als een leeuwin, niet zachtzinnig maar met harde hand. Tijdens het spelen probeer ik af en toe toch te laten zien dat ze n hart heeft, dat ze niet zomaar eendimensionaal en koel is. Dat maakt deze rol interessant. Ik vind het leuk om tegenkleuren te zoeken. Maar al met al is dit een stevige kluif, zeker voor een meisje op leeftijd.

Zo oud bent u toch ook niet?
Nou ja, ik ben 67, dat is echt iets anders dan 42. Ik heb nog wel genoeg energie, daar gaat het niet om, maar ik ben eerder moe. Ik denk dat ik hierna niet snel weer mijn tanden zet in zoiets groots. Ik groei langzaam naar de geraniums toe.

Dat zegt u nu misschien ook omdat u nu midden in de drukte zit.
Ja, dat zou kunnen, hoor. Straks bij het spelen wordt het misschien weer zo leuk, dat ik hierna toch weer geen nee kan zeggen.

Is het belangrijk dat u iets van u zelf in een rol herkent?
Niet perse. Je hoeft niet te hebben meegemaakt wat jouw personage meemaakt, maar je moet wel kunnen putten uit je eigen gevoelens of ervaringen. Denk bijvoorbeeld eens aan eenzaamheid. Dat kent iedereen en daarvoor hoef je echt niet iemand te zijn die helemaal in zijn eentje leeft en treurig is. Je kan je ook heel eenzaam voelen met een man en vijf kinderen. Omdat je denkt: bij wie hoor ik nou? En wat is nou mijn taak? En niemand is geinteresseerd in wat ik voel of denk. Dat herkent iedereen wel. En dan is het misschien de kwaliteit van een acteur dat ie weet waar hij dat gevoel vandaan moet halen, hoe hij dat naar boven krijgt.

Wat herkent u in Moeder Courage?
Overleven denk ik. Iedere keer weer. Het gevoel van: ze krijgen me niet klein.

Komt het wel eens voor dat u een rol niet helemaal in de vingers krijgt?
Jawel… Er is een stuk geweest waarvan ik de naam niet zal noemen maar dat is mislukt. Dat kwam door de vorm waarin het toen gegoten is. Het was een historisch drama dat helemaal is gemoderniseerd. Dat is vaak niet erg maar bij dat stuk kon het niet, omdat het thema tijdgebonden was. En toen liep ik daar ineens rond als een soort Sophia Loren, en dacht ik: dit klopt helemaal niet. Vreselijk, want je moet zon stuk dan nog negentig keer spelen. Toen ben ik ziek geworden. Anderhalf jaar lang heb ik niet kunnen spelen.

Het vrat aan u.
Ja. Want ik hou veel te veel van mijn vak om te denken: Joh, wat maakt het uit. Mensen zitten er toch wel, en die zoeken het maar uit. Nee, daar wordt ik niet gelukkig van.

U neemt uw werk niet bepaald licht op, he?
Nee. Op het toneel staan vind ik een groot voorrecht. Daarom wil ik er niet met de pet naar gooien.

Waar komt dat hoge arbeidsethos vandaan?
T is die Rotterdamse mentaliteit denk ik. En ik vind het leuk natuurlijk. Iets zo goed mogelijk doen geeft voldoening. Het is niet zo dat ik het alleen maar voor de mensen doe. Ik doe het ook voor mezelf.

Is er een rol die u gespeeld heeft die u het meest dierbaar is?
Ja, er zijn er een paar die nog helemaal aan me vast zitten.
Shirley Valentine bijvoorbeeld. En Wilhelmina. Die zou ik allebei zo weer kunnen doen. Ik ben er in beide gevallen zo volledig in gedoken, heb me zo in die vrouwen verdiept, ik ken ze in al hun facetten. Al hun denken en hun voorkeuren, hun dromen, hun chagrijn, hun stoutigheid. Als je dat allemaal van iemand kent, ga je van haar houden, dan wordt ze een vriendin van je.

Zou Moeder Courage ook een vriendin van u kunnen worden ondanks de moeite die de rol u kost?
Ja. Juist daardoor denk ik. Als je iets of iemand moet bevechten, als je er echt in moet investeren, wordt ze je misschien wel extra dierbaar.

Tekst: Roos Schlikker