Dapper doorgegaan na overlijden

Mevrouw Annie Dikkema uit Noordlaren heeft na het overlijden van haar man de paardenfokkerij voortgezet. Haren de Krant ging op bezoek om eens te zien hoe het met haar gaat.Prima raspaarden uit Noordlaren
Maar koeien vind ik veel leuker

Annie Dikkema heeft een paardenfokkerij in Noordlaren. Sinds haar man overleed, runt zij het bedrijf. Ze heeft de AOW-gerechtigde leeftijd bereikt maar is nog niet van plan om te stoppen. Haren de Krant ging bij haar op bezoek.

Fokken? Dat is gokken.

Annie Dikkema (65) haalt haar schouders op. Samen met stagiaire Jolanda, die aan AOC Terra in Groningen de MBO-opleiding volgt, runt ze haar paardenfokkerij. Ik ben er ingerold maar veel verstand heb ik er ook niet van hoor. Je moet gewoon geluk hebben, dan krijg je een goed veulen. Jolanda is het niet met haar eens en zegt rustig: Volgens mij weten we er best veel van.

De boerderij waar de paarden gefokt worden, is het ouderlijk huis van Annie. Toen haar ouders op de boerderij woonden, was het een melkveebedrijf. Na hun overlijden, zon veertig jaar geleden, namen Annie en haar man Lammert de boerderij over. In het begin hadden we tien koeien, herinnert ze zich. Geld om meer te kopen, hadden we niet. Mijn man werkte in loondienst maar dat beviel hem helemaal niet. Eerst bij een loonbedrijf, dat ging nog wel. Later ging hij op de ijscofabriek werken. Ik eet liever droog brood dan dat ik nog langer in een fabriek werk, als ik maar koeien heb, zei hij op een dag. Hij molk al vanaf zijn achtste jaar de koeien, voordat hij naar school ging. Langzaam maar zeker kwam er dan toch steeds meer vee en het bedrijf draaide goed. Ze kregen drie dochters en zeven kleindochters.
Toen werd haar man ziek, nu zon vier jaar geleden. Op dat moment liepen er vijfenzeventig koeien, die gemolken moesten worden. Dat kon ik niet bolwerken, in mijn eentje. Daarom gingen we over op paarden, vertelt ze. Ze kijkt door het raam. Vlak bij de boerderij en in de verte lopen de renpaarden. Ze zucht even. Koeien vind ik veel leuker. Als ik morgen weer kon melken, deed ik dat meteen. Na een ziekbed van ruim een jaar overleed haar man. Annie zette het bedrijf in haar eentje voort. Heeft ze niet overwogen om ermee te stoppen? Ze schudt haar hoofd. Nee, toen niet meer. Wel toen hij ziek werd. Toen wilde ik het bijltje erbij neergooien en de hele boel verkopen, zo kwaad was ik, vertelt ze. Ze zwijgt even en vervolgt: We hebben hem tot het eind thuis verzorgd en al die tijd is de boerderij blijven draaien. Om dan alsnog op te geven, nee, dat wilde ik niet. Bovendien wil ik hier blijven.

Ik hoop dat hij haar niet koopt

Elke morgen meteen na het ontbijt mest ze de eerste tien hokken uit. Tegen negen uur komt Jolanda en samen pakken ze de laatste zeven hokken aan. Ze brengen de paarden naar de wei en doen de dingen die nodig zijn. Om tien uur is er koffie en tijd om even lekker te kletsen. Over een paard dat ziek is, of een paard dat zich juist heel mooi ontwikkelt en over veulens die geboren worden.
Dit jaar zijn er zeven veulens. Twee zijn al geboren, de andere vijf komen binnenkort. Met de veulens en met de driejarige paarden gaan Annie en Jolanda naar de keuring van de KWPN, Koninklijk Warmbloed Paardenstamboek Nederland, een organisatie die spring- en dressuurpaarden keurt. Dat vinden we leuk, legt Annie uit. Van tevoren gokken we over de uitslag. Dan is het best spannend om te zien of het veulen zo beoordeeld wordt als we verwachten. Jolanda valt haar bij: We kennen de paarden, weten wat ze kunnen. De ene keer laten ze dat ook zien bij zon keuring maar soms is een veulen dan te schuchter.

Terwijl Annie een tweede kopje koffie inschenkt, komt er een man het erf oplopen. Annie en Jolanda vallen even stil. De man is met Annie in onderhandeling over de koop van een paard. Ik hoop dat hij haar niet koopt, zegt Jolanda. Zo zonde als dat paard weg gaat. Annie zegt knikt. Het is een mooi dier.

De man stapt de woonkeuken binnen. Komt dit bedrijf in de krant? vraagt hij. Je weet toch wel dat het hier gaat om een van de beste fokkerijen in het Noorden he? Hij noemt verschillende stammen op: de Sina-, Vemmie-, Dermie-, Nikki- en Bottistam. Verschillende telgen van die stammen zijn in Noordlaren geboren. Waarmee hij maar wil zeggen dat Annie Dikkema een prima kijk op paardenfokken heeft. (GB)