Handen uit de mouwen aan de Jagershof

Aan de noordkant van de Jagershof loopt een bospad, wat voor veel bewoners een door in het oog was. Er was een patstelling ontstaan tussen  klagende bewoners en de gemeente.  Bewoners vonden het een rommeltje. De gemeente deed niets,  want het beleid is  de natuur zijn gang te laten gaan.

 

Een klein jaar geleden hebben enkele bewoners het initiatief genomen tot een oplossing. Ze zijn zelf aan de slag gegaan met respect voor de natuurwaarde. Met de gemeente zijn beheersafspraken gemaakt. De bewoners doen zelf het kleinschalig onderhoud, en krijgen daarbij voor zover nodig hulp van de gemeente.

Op woendag 19 januari waren om half twee maar liefst 10 mensen aanwezig om aan de slag te gaan. Veel blad moest worden weggeharkt.   Daarbij flink geholpen door Henk Ottens van de gemeente, die af en aan reed met zijn bestelwagentje om het blad af te voeren.

Een paar dagen eerder zijn 60 kastanjehouten palen de grond ingegaan om een “takkenril” te maken, een vorm van ecologisch groenbeheer. Afgewaaide takken hoeven niet meer te worden afgevoerd, maar komen in de ril. Deze is gunstig voor flora en fauna.  Egels en ringslangen vinden er een schuilplaats, en zangvogeltjes kunnen er broeden en fourageren. De takkenril ligt nu al aardig vol.

 

Een bewoonster die slecht ter been is, leverde haar bijdrage door voor koffie en thee te zorgen. Een andere bewoonster had cake gebakken. Na een geanimeerde pauze in een aangenaam zonnetje zijn we verder gegaan met het poten van bollen. Van de gemeente hebben we een partij overgebleven bollen gekregen, zo’n 3000, voornamelijk narcissen en crocussen. Net voor 5 uur zaten ze allemaal in de grond, en konden we voldaan naar huis.

 

Het bospad is bijzonder vanwege de mooie bodemflora met stinzenplanten.Enig speurwerk heeft ophedering gebracht hoe deze hier zijn gekomen. In de jaren ’80 is de gemeente begonnen om op enkele plekken kleinschalig de natuurwaarde te verhogen. Zo ook op dit bospad.  Er is toen als experiment een rijk assortiment stinzenplanten gepoot. Helaas was er een bewoner van de Jagershof die “dit onkruid”  niet waardeerde, en het wegschoffelde. Toch hebben een aantal soorten zich kunnen handhaven en zijn verwilderd. Dit geld in het bijzonder voor “knikkende vogelmelk”, een zeer zeldzame soort. In april zijn de witte stervormige bloemen een lust voor het oog. Het is een rode lijstsoort, die in de provincie Groningen nog maar op enkele plaatsen voor komt.

 

Stinzenplanten zijn vooral bol- en knolgewassen, die vanaf de middeleeuwen door edelen (kruisridders) en geestelijken mee zijn genomen uit het midden oosten. Wie interesse heeft in stinzenplanten, kan in het voorjaar zij hart ophalen in Domies Toen in Pieterburen.