Haren heeft privédetective

Af en toe komen berichten in het nieuws over meisjes die verdwijnen of vermoord worden. Politieteams werken een poos met man en macht aan zo’n zaak maar lang niet altijd vinden ze de dader. “Voor ouders is het vreselijk om met zoveel vragen te blijven zitten”, zegt detective Robert van Hoove. Hij vond de antwoorden op verscheidene vragen.

 

Nieuwsgierigheid. Dat noemt Robert van Hoove (45) uit Haren de belangrijkste drijfveer om detective te willen zijn. Jarenlang dreef hij zijn eigen recherchebureau en nu werkt hij bij recherchebureau Ganzevoort in Groningen. Wat hij onderzoekt? “Alimentatie- en voogdijonderzoeken, fraude, diefstal en cold cases bij vermissing of moord”, vertelt hij. Is hij een soort Derrick? “Rondom mijn beroep kun je een hele hoop theater maken, met grote camera’s en zo. Detectives die dat doen, vind ik patjakkers. Mijn werk bestaat eruit dat ik op een legale manier dingen onderzoek.”

Robert deed ondermeer onderzoek naar de moord op Andrea Luten en de vermissing van Willeke Dost, zaken die uitgebreid in het nieuws kwamen. Maar ook wanneer ex-echtgenoten het niet eens zijn over de hoogte van de alimentatie wordt hij vaak ingeschakeld. Het oplossen van al die zaken pakt hij op dezelfde manier aan, al is het verloop nooit gelijk.

“Als iemand me vraagt om iets te onderzoeken, voeren we eerst een intakegesprek. Over wie wil hij of zij iets weten, waarom en wat? Gaat het om een kind dat is weggelopen dan wil ik weten of het meerderjarig is en zo zijn er veel meer vragen. Op basis van alle informatie die ik krijg, maak ik een analyse. Ik bedenk scenario’s. Wat kan er gebeurd zijn waardoor een vermiste persoon niet is aangekomen? Daarna ga ik op zoek naar meer informatie en zo kom ik stap voor stap dichter bij de oplossing”, zegt hij. “Want informatie is er altijd, je moet het alleen boven tafel zien te krijgen. Ik stel vragen aan mensen van wie ik vermoed dat ze iets weten of gezien kunnen hebben. Geven ze geen antwoord, dan haal ik mijn schouders op en loop vriendelijk glimlachend weg. In negen van de tien gevallen roept zo iemand me dan terug omdat hij denkt dat ik iets weet. Wat ik ook vaak doe, is na tien minuten dezelfde vraag nog eens stellen maar dan op een andere manier. Zo kom ik stapje voor stapje verder door steeds mijn nieuwshonger te stillen.”

 

De zaak Andrea Luten

Net als zijn werkgever Sjoerd Ganzevoort vindt hij dat ieder mens recht heeft op antwoorden. “Maar natuurlijk mag niet iedereen zich zomaar mengen in andermans privé-aangelegenheden, dat is wat anders. Om als detective te mogen werken, heb je een vergunning nodig. En alleen als er onrechtmatige dingen gebeuren of mensen gedwongen worden tot iets, mag je dergelijke dingen onderzoeken”, zegt hij. “En natuurlijk wil ik de politie niet voor de voeten lopen. Daarom vraag ik ook of ik het politieonderzoek doorkruis voordat ik aan een zaak begin waarmee de politie nog bezig is.”

Veel vragen worden opgelost door burgers, aldus Robert. Mensen hebben vaak dingen gezien, al weten ze dat niet meteen. “Dat is zo schrijnend aan de zaak Andrea Luten. Het meisje is vermoord op een plek waar zóveel mensen zijn geweest en heel veel mensen kenden haar. Toch hebben haar ouders zeventien jaar lang niet geweten wie de dader is en weten ze nog steeds niet wat er met haar is gebeurd”, zegt hij. “Een dader die onbekend blijft en niet weten hoe het gegaan is, zijn vreselijke dingen voor de nabestaanden.” Hij zwijgt even en vervolgt: “Mijn werk komt voort uit nieuwsgierigheid maar ik wil mensen ook graag helpen. Zodat ze weer verder kunnen.” (GB)