Herindeling: CDA wijst op eerdere fusies over provinciegrenzen heen

René Valkema (CDA) wijst op de gemeente Loosdrecht die over provinciegrenzen heen is gefuseerd. Daarmee wil Valkema aantonen dat dergelijke herindelingen niet onmogelijk zijn. Hij reageert op de dringende wens van de provincie Groningen om binnen de provincielijntjes te kleuren.

 

Tekst CDA:

CDA Haren: Loosdrecht bewijst dat de provincie Groningen ongelijk heeft.

Wat heeft Loosdrecht met Haren van doen? Niets. Behalve dan dat Loosdrecht in 2002 na de herindeling is overgegaan van de provincie Utrecht naar de provincie Noord-Holland. He zegt u, hoe kan dat? Dat is heel simpel: de drie gemeenten besloten samen van onderop te willen herindelen op basis van steekhoudende argumenten (zoals: maatschappelijk draagvlak, groene landschappelijke gemeenten). Noord-Holland was het daarmee eens maar Utrecht wilde absoluut niet meewerken. Het Rijk kwam er aan te pas (zij gaan over de provinciegrens) en Loosdrecht ging op in de nieuwe gemeente Wijdemeren in de provincie Noord-Holland. Zoiets zou maar zo in onze regio kunnen gebeuren.

 

De provincie Groningen stuurt de gemeente Haren een soort ‘dreigbrief’. Integrale tekst vind u op de site van het Harenerweekblad. Zij wil dat Haren voor 1 december 2014 een principe besluit neemt

 

Wat schrijft de provincie Groningen?

Bij een ‘herindeling over de provinciegrens is draagvlak nodig van beide provincies’. Lees: er wordt door beide provincies een gelijkluidend besluit genomen. Dit staat in de wet Arhi art. 3.3. Maar in art. 4.3 staat dat ‘Indien de besturen van de betrokken provincies van oordeel verschillen over de wenselijkheid van een grenscorrectie die gepaard gaat met een wijziging van de provinciegrens kunnen provinciale staten van één provincie een herindelingsadvies vaststellen’. En dat betekent dat het Rijk zal moeten oordelen over het eenzijdige advies en bij wet zal moeten komen tot vaststellen van de nieuwe provincie grens. Daarbij oordeelt zij over de herindeling tussen gemeenten op basis van de criteria in de wet. Zo is het gegaan met de gemeente Loosdrecht. De provincie vertelt het halve verhaal. Daarmee vergroot zij willens en wetens de druk op locale bestuurders en probeert hen zo te overtroeven. Wat wij niet laten gebeuren. We willen zelf denken en beslissen.

 

Het rapport Grenzeloos Grunnen van de commissie Jansen

De provincie schrijft dat dit rapport het uitgangspunt is. Het advies in dat rapport is een herindeling binnen de provinciegrens. De provincie was zelf (samen met de VGG) opdrachtgever aan de commissie Jansen. De opdracht is gesteld met als kader binnen de huidige provinciegrenzen. Zo kan ik het ook. Eerst zeg je ‘ik wil een advies binnen de grenzen’. En als dat advies er is ‘wordt het advies/grens tot uitgangspunt’. Een merkwaardige gang van zaken. Het heeft niets van doen met een herindeling door gemeenten ‘van onderop’. Heeft GS soms iets te verliezen wanneer Haren iets anders zou kiezen? En bovendien heeft GS niets gedaan met de brief van Haren waarin zij vraagt de optie Tynaarlo te betrekken in de discussies.

 

Het tijdpad van de provincie

In de brief geeft de provincie een tijdpad. Het is dat en niks anders. Na het richtinggevend besluit kan er altijd nog naar draagvlak gezocht worden. Voor ons is dat onacceptabel, want de invloed van de burger daarna gereduceerd tot nul. En het zoeken van draagvlak daarna is een farce geworden. Wie de boosheid van de burger begrijpt weet dat een dergelijk proces in deze tijd misplaats is. Het gaat uit van blauwdrukdenken in plaats van de samenleving te respecteren. Als je van de burger ‘eigen kracht’ vraagt, geef hem dan ook een stem!

 

Het kader van Plasterk

Ook dat neemt de provincie als uitgangspunt. Terwijl het maar zeer de vraag is of zijn nota ‘Bestuur in samenhang’ door de eerste kamer zal worden aangenomen. In mei 2013 heeft de eerste kamer daarover gedebatteerd. Daarbij is de minister te verstaan gegeven dat hij zijn huiswerk over moet doen. Met andere woorden de provincie baseert zich op een kader waarvan de status op dit moment onduidelijk is. Ook daar trekt de provincie een te grote broek aan.

 

De provincie creëert door haar opstelling haar eigen weerstand. Geen enkele compassie met de samenleving en de inwoners om wie het werkelijk gaat. Geen oog voor het principe ‘van onderop’, geen oog voor ‘maatschappelijk draagvlak’. Zo draagt de provincie de democratie ten grave. De volgende keer wordt het hoog tijd dat de inhoud aan bod komt. Wordt vervolgt.

 

René R. Valkema MBA

Namens de fractie van het CDA.