Het is niet alles goud dat blinkt: huisuitzetting in Haren

Hoe het mis kan gaan… Dit is het dossier: Uit huis gezet in Haren. De ogenschijnlijke welvaart van Haren verhult soms stille tragedies. Wilma en Gerrit zagen in de vroege ochtend van 8 december een ontruimingsploeg van acht man met een grote afvalcontainer arriveren. Aan het eind van de dag stonden ze op straat. “Ons is onrecht aangedaan”, zegt Gerrit. “Voor de kinderen was dit een traumatische ervaring”, zegt Wilma. Haren de Krant registreert een verhaal van ogenschijnlijk kille zakelijkheid en gevoelloosheid van een vastgoedondernemer uit Gelderland die geen pardon kende. “Ik vind het triest dat het zo moest lopen”, zegt deze over de gang van zaken. “Het had anders gekund als we het met elkaar eens waren geworden.”

Wat gebeurde er?

In 2007 waagde Gerrit de sprong in het diepe, hij nam een technisch bedrijf in de provincie over en het stel werkte hard. In crisisjaar 2008 dreigde zijn bedrijf het toch niet te redden door het uitblijven van opdrachten. Faillissement dreigde, personeel ontslagen. In 2009 ging het niet langer. Gerrit ging ten onder aan schulden. Hij vroeg de gemeente Haren om een geldlening van 120.000 euro in het kader van de wet Bijzondere Bijstand Zelfstandigen. Het bedrijf kreeg daardoor weer respijt. Gerrit zag af van inkomen en er ontstond thuis achterstand in zijn hypotheek. Huis in de verkoop, geen succes.  In het najaar van 2011 was voor de bank de maat vol: het huis zou worden geveild. Toen de veiling in november eenmaal op de rol stond was het stel ten einde raad. Hun thuis, ooit veilige plek, kwam onder de hamer. Er was één pluspunt: het perceel bestond feitelijk uit twee kleine, losse woningen. Zelf woonden ze in A, Wilma’s ouders huurden B. Contractueel was ooit vastgelegd dat zij levenslang huurrecht hadden in B, ook al zou de woning verkocht worden. De ouders zouden dus buiten schot blijven, dachten ze.

De veiling was een vernedering. Met één hamerslag werd het perceel in Haren verkocht, twee ton onder de taxatiewaarde van de makelaar. De kopers bleek een vastgoedman te zijn uit Gelderland. Over hem is al veel gepubliceerd in alle regio’s van het land en soms hangt rond hun projecten een luchtje. Daar bleek in Haren niets van. De koper leek correct. Hij zegde heel menselijk  toe dat Wilma en Gerrit tot 15 januari konden blijven wonen, zodat ze rustig nieuwe woonruimte konden zoeken. Hij bood de bejaarde ouders 75.000 om te vertrekken, maar die weigerden. Verder probeerde hij een deel van de tuin, die volgens Gerrit bij het gehuurde deel hoort, vrij te spelen om te verkopen aan buren. Toen dat niet lukte zat de koper dus met een perceel waarvan de helft niet beschikbaar was om door te verkopen. Wellicht heeft die situatie hem gefrustreerd. “Ik kon met de familie geen overeenstemming bereiken”, zegt de koper. “Anders was het allemaal heel anders gelopen.”

Dramatische dag

De stemming slaat om en op 6 december ligt er bij Wilma en Gerrit een ontruimingsbevel op de mat. Op 8 december moeten ze hun huis leeg opleveren. Tegen de afspraak in. Ze hadden volgens hen tot 15 januari de tijd. “Daar is inderdaad over gesproken”, zegt de koper. “Maar onder de voorwaarde dat we het eens zouden worden over de schuur en de moestuin.” In allerijl ging het stel (onder het oog van hun kinderen) hun huisraad verslepen, o.a. naar de schuur die volgens hen bij het gehuurde deel hoort en dus veilig zou moeten zijn. Redden wat er te redden was. Smeekbedes om enig respijt werden door de koper van de hand gewezen. Opkrassen. “Het is niet anders”, zegt de koper. “Zo werkt dit systeem nu eenmaal. Ik was eigenaar en wilde over mijn huis kunnen beschikken. Dan volgt dus een ontruiming. Dat hoort bij mijn vak.”

Ontruiming

Op 8 december om 8.00 uur, tumult in de straat. Acht ontruimers onder leiding van de vastgoedman komen de boel leeghalen en afvoeren. De gemeente plaatst de container op verzoek van de deurwaarder. Tranen, strijd. Kinderen in paniek. De leeghalers willen de schuur in om de huisraad te dumpen. Gerrit is ten einde raad, zegt dat de schuur bij het gehuurde deel behoort en dus ongemoeid moet blijven. Niks mee te maken. “De deurwaarder heeft mondeling aangeboden dat de spullen op mijn kosten in opslag zouden kunnen. Daar gingen ze niet op in”, zegt de koper. De deurwaarder laat volgens Gerrit geen overtuigend bewijs zien dat de schuur mag worden ontruimd, toch belt hij de politie.

Politie

De politie komt. Gerrit staat als een waakhond voor zijn schuur met zijn bezittingen. Hij wil niet opzij. Agenten geloven dat de deurwaarder wel gelijk zal hebben en arresteren Gerrit. Die zit de rest van de middag op het politiebureau in Haren en legt zijn verklaring af. Hem wordt onrecht aangedaan, zegt hij, omdat de schuur met de inboedel niet ontruimd mag worden. Later zou de politie afzien van vervolging. Maar terwijl Gerrit in een cel zit, wordt onder de ogen van Wilma en haar kinderen de schuur opengebroken en de inboedel in de berm van de straat gedumpt. Later afgevoerd door de gemeentereiniging. Ze hebben bijna niets meer. “De deurwaarder heeft het in de berm gezet om de mensen tijd te geven er nog goede spullen uit te halen”, zegt de koper. “Als hij het in de container had gedaan was het direct al afgevoerd.” Zo kan het dus gaan met mensen die hard willen knokken voor hun bestaan, maar die in handen vallen van een onverbiddelijk systeem. De vastgoedhandelaar vertegenwoordigt dat systeem. Die staat formeel waarschijnlijk in zijn recht maar had zich menselijker kunnen opstellen. Hij neemt de trauma’s binnen dit huisgezin kennelijk op de koop toe. De woning staat inmiddels alweer te koop.

En nu?

Met het bedrijf van Wilma en Gerrit gaat het nu beter. Er zijn sinds eind 2011 weer opdrachten en zij hebben goede hoop dat ze er zakelijk bovenop komen. Maar de wond is nog lang niet genezen. Er loopt een kort geding tegen de ontruiming van de schuur en Gerrit gaat schadevergoedingen eisen wegens vernieling, diefstal en vanwege het feit dat hij wekenlang zijn bedrijf in de steek moest laten. Ze zijn op zoek naar een huurwoning. Ze hebben de gemeente gevraagd of die kon helpen bij het vinden van een nieuwe woning, maar daartoe ziet de gemeente geen mogelijkheid.

(De namen Wilma en Gerrit zijn op hun verzoek gefingeerd, de naam van de koper is op diens verzoek weggelaten).