Hoe is het om oud en afhankelijk te zijn?

Hoe is het om oud te zijn? Afhankelijk van zorg? Mineke Reilingh was vroeger vrijwilliger in De Dilgt en stond altijd klaar voor ouderen. Langzaam werd zij zelf afhankelijk van zorg en door een val in haar badkamer kwam vorig jaar een eind aan het zelfstandig wonen. Ze woont nu in De Dilgt.

Ze is bereid een inkijkje te geven in haar denken en haar ervaringen. “Ik kan niet meer lopen. Dat vind ik erg. Onlangs op een nacht lag ik in bed en was vergeten dat ik niet meer kan lopen. Ik stond op en viel, ik heb toen eerst maar eens een poosje liggen huilen. Ik voelde me zo machteloos. Ik vind de zorg prima, maar ik vind het tegelijk niet leuk dat ik afhankelijk ben geworden van andere mensen. Stel je maar eens voor hoe het is om ’s nachts op een knopje te moeten drukken als je naar de wc moet? En dan wachten tot iemand komt. Vreselijk. Ik word ook geholpen bij opstaan, aankleden, wassen. Hoewel ik weleens denk dat ik dat zelf zou kunnen, zal dat wel niet haalbaar zijn. Ik ben al oud en ik weet heel goed dat de dood dichtbij is. Op sombere momenten denk ik: waarom moet ik morgen nog wakker worden? Ik vind het goed dat ze er in de politiek over praten dat je dat zelf mag beslissen. Ik ben daar voorstander van. Ik heb wel een beeld van de dood. Ik verwacht geen hiernamaals of hemel. Na de dood is alles afgelopen. Maar er zijn ook veel momenten dat ik het leven nog té leuk vind om ermee op te houden. Het leven is hier best goed.”

Mineke Reilingh, zomaar iemand die worstelt met de ouderdom. Met het feit dat zij een deel van de regie in haar leven uit handen heeft moeten geven. De spagaat is dat zij enerzijds de zorg zeer waardeert en ook weet dat ze niet zonder kan. Maar anderzijds: ze vindt die situatie van afhankelijkheid tegelijk zeer onprettig. Het doet denken aan de tegeltjeswijsheid: ‘oud worden is een gunst, oud zijn een hele kunst.’