Lezersbrief: reactie op Van ’t Hek (met repliek Huub van ’t Hek)

De column van Huub van ’t Hek in Haren de Krant van september leverde de navolgende reactie op van een lezer. 

 

Geachte redactie,

Graag zend ik u een reactie op de laatste column van Van ’t Hek.

In Haren de Krant van september maakt zelfbenoemd dorpsgoeroe Van ’t Hek de lezers deelgenoot van zijn afkeer van de volgelingen van Calvijn, en vooral van die volgelingen die zich op politiek vlak hebben begeven. Zo zouden ze zoveel gif hebben gedronken en verspreid dat zij zichzelf uit de politieke arena hebben verdreven. Hij brengt daar graag een dronk op uit.

Daargelaten de volstrekte irrelevantie van de politieke voorkeur van Van ’t Hek rijst toch de vraag waarom hij meent deze aan de lezers van de krant te melden. Zou hij wellicht als schuchter misdienaartje door een hitsige zwartrok ooit in zijn korte broekje zijn gegrepen? Of lijdt hij aan een ander ernstig trauma dat hem deze diepe afkeer van christelijke politiek heeft bezorgd?  Hopelijk groeit hij eindelijk eens over zijn frustraties heen en valt er lezers niet langer mee lastig.

Hoogachtend,

mr. H.A.Marquart Scholtz

 

Reactie Huub van ’t Hek 1 oktober 2012:

Met zijn reactio et argumentatio ad hominem bewijst Henk Marquart Scholtz

het gelijk van de in de aangehaalde column geponeerde stelling:

als volgeling van Calvijn verspreidt hij zoveel gif, dat hij zichzelf daarmee

buiten het publieke debat in de openbare ruimte heeft geplaatst.

Quod erat demonstrandum.

 

Reactie  mr. H.A.Marquart Scholtz op 5 oktober 2012:

Tot slot van de discussie merk ik op dat blijkbaar een Teleac-cursus Latijn Van ’t Hek zozeer naar het hoofd is gestegen dat hij, Van ’t Hek, meent te kunnen uitmaken wie zich wel en wie zich niet in de publieke discussie mag mengen.
Gelukkig heerst in dit goede land het grondwettelijk recht van vrijheid van meningsuiting, en komt mij net als ieder ander het volle recht toe vrijelijk kritiek te leveren op Van ’t Hek’s vileine gekrabbel. Als hij dat lastig vindt of mij dat recht wil ontzeggen kan hij beter verkassen naar een land als Noord-Korea, waar een dwingeland alles voor het zeggen heeft en de bevolking moet zwijgen; hij past daar perfect.  Wij hebben hier geen behoefte aan dictatortjes.