Ontmoeting met wantrouwige journalist maakte Tariq onzeker

Door Hein Bloemink

Gevlucht uit Syrië. Een veilige haven gevonden in Haren. En daar werd Tariq in mei opeens achtervolgd door mij in mijn rol als columnist van Haren de Krant, die in hem een ‘Oost-Europese inbreker’ zag. Op straat volgde een merkwaardige ontmoeting. Hij vroeg mij waarom ik hem volgde en ik vertelde waarom ik hem verdacht vond: hij zag er ‘Roemeens’ uit, keek opvallend goed om zich heen en had een schrift bij zich, dat hij telkens doorbladerde. Verdacht, vond ik dat. Onlangs ging ik bij Tariq op bezoek om deze merkwaardige ontmoeting der culturen te evalueren. Het voorval bleek hem te hebben geraakt.

Verhaal van de Syriër

Tariq werkte op een boorplatform nabij Dubai en raakte in 2015 zijn baan kwijt als gevolg van de lage olieprijzen. Hij wilde beslist niet terugkeren naar zijn geboorteland Syrië, waar inmiddels een helse oorlog woedde en waar hij vreesde verplicht te moeten vechten voor Assad.  Hij besloot met zijn vrouw te vluchten.  In rubberboten, treinen en bussen kruiste hij o.a. Turkije, Macedonië, Griekenland, Servië, Oostenrijk en Duitsland. Hij wilde naar Nederland omdat hij had gehoord dat daar een tolerant volk leefde. In Amsterdam meldde hij zich bij de politie en vroeg asiel aan. Enkele maanden werd hij ondergebracht in Ter Apel (waar zijn dochtertje werd geboren) en Bellingwolde. In Haren kwam in april 2016 een eind aan zijn reis. Hij kon hier een woning huren en zich beraden op zijn toekomst.

 

30 woordjes

Tariq en zijn vrouw wilden snel onderdeel worden van de Nederlandse samenleving en meldden zich voor de inburgeringscursus aan. Vooruitlopend daarop is hij direct gestart met het leren van de Nederlandse taal. Hij stelde zich tot doel om iedere dag 30 woorden te leren. Hij noteerde die in een schrift met Arabische vertaling erachter. Hij merkte dat hij het best zijn woordjes kon leren tijdens lange wandelingen. Daarom ging hij die dag in mei langs de Rijksstraatweg lopen, met zijn schrift in de hand. Af en toe bleef hij staan om notities te raadplegen. En toen kwam ik hem dus tegen. Ik maakte mijn eigen verhaal. Ik zag een ‘donker type’ dat in een schrift notities maakte van adressen waar het gunstig inbreken zou kunnen zijn. In die context zag ik zijn handelen en volgde hem een half uur lang. Tenslotte sprak ik hem voor zijn huis aan nadat hij oogcontact met mij zocht. Daar bleek ik niet met een inbreker te spreken, maar met Tariq die zijn helse land was ontvlucht en Nederlandse woordjes leerde. In mijn column  beschreef ik mijn ‘flater’.

 

Wederzien

Tariq was argwanend toen ik weer bij hem voor de deur stond om de valse start van mei goed te maken. Hij riep de hulp in van zijn maatschappelijk begeleider bij Torion Vluchtelingenwerk. En zo zat ik twee weken geleden aan de tafel van de man die ik had gewantrouwd. Tariq kijkt terug: “Ik zag dat je me volgde en was niet bang. Maar was wel nieuwsgierig waarom je dit deed. Toen we met elkaar spraken had ik direct begrip voor jou. Ik kom zelf uit een klein dorp in Syrië en daar vroegen we ons bij vreemdelingen ook af: bij wie horen die? Ik was dus niet kwaad. Maar ik heb wel direct Vluchtelingenwerk gebeld met de vraag of de gang van zaken normaal was. Nee, zei men. Dit was niet normaal. Ik heb tóch begrip voor de angst voor vreemdelingen. Maar het gevolg is wel dat ik nu geen wandelingen meer maak om woordjes te leren. Ik wil herhaling voorkomen en wil mensen niet angstig maken.” Ik hoor het aan en houd nog een pleidooi dat het incidentje vooral te maken had met mijn interpretatie en niet met zijn gedrag, dat volkomen normaal was. Maar Tariq is niet overtuigd en leert zijn Nederlandse woordjes voortaan thuis met behulp van zijn smartphone.

Voorlopig dus niet meer op pad met dat woordjesschrift. De les die ik hieruit trek: ik heb nog