Opinie: Gemeente mist een goede communicatie-strategie

Door Hein Bloemink, redactie

Het dossier Intermezzo loopt uit de hand. Niet doordat het zo’n lastige kwestie is, maar doordat de gemeente Haren geen leiding neemt in de communicatie hierover. Je kunt beter zeggen: het dossier Intermezzo loopt inhoudelijk helemaal niet uit de hand, maar de wijze waarop de gemeente hierover praat met raad en burgers wél. Het is in mijn ogen al het derde onderwerp binnen een jaar waarbij dit gebeurt. De gemeente moet zich realiseren dat de media tegenwoordig erg snel zijn en burgers zich niet snel laten afschepen. Met die verandering heeft het lokale bestuur in Haren het nu nog een beetje moeilijk. Aan de positieve inzet en betrokkenheid van de individuele collegeleden en ambtenaren twijfelen we niet. Benijden doen we  ze ook niet, want ze zitten letterlijk in een glazen huisje waar 18.500 mensen iedere stap die zij  zetten van commentaar voorzien. We hebben er evenwel geen medelijden mee, dat is nu eenmaal onderdeel van het werken voor het openbaar bestuur. Enfin, met de communicatie gaat het dus niet goed.

De eerste keer dat het huidige college struikelde over de communicatie is de bonnenaffaire. Het was Haren de Krant die op 23 december 2011 een tip natrok en daarna online onthulde dat er parkeerbonnen van ambtenaren waren verscheurd. Doordat het niet de gemeente zelf was die deze zaak aan het publiek onthulde maar dat die het ‘liet doen’ door een lokale krant, getuigt van een misrekening. Nu kon het college niet anders doen dan achter de feiten aanhollen en toezien hoe de bonnenaffaire een ongeleid projectiel werd. Verdenking die bleef hangen was dat men de zaak ‘binnenskamers had willen houden’. Smet op het blazoen der transparantie. Dan is er het dossier Scharlakenhof. Vanaf de dag in mei 2011 toen aan de gemeente per e-mail werd gemeld dat er asbest was aangetroffen in het zwemcomplex, heeft men de leiding over dit naderende drama niet in handen genomen. Integendeel, men heeft anderen het scenario van deze soap laten schrijven. Ware het een judowedstrijd, dan was wethouder Theo Sieling de onderliggende partij die manmoedige pogingen deed om duidelijk te maken dat het asbest niet het hoofdthema was, maar de legitieme vraag of de gemeente zich een zwembad kan permitteren. Niemand hoorde hem door het gejoel van het publiek.

En dan is daar dus dat vermaledijde dossier Intermezzo. Het is niets meer en niets minder dan weer zo’n dossier waarin het vorige college de fouten maakte, maar waarbij de opruimers van de scherven zich ernstig in eigen vingers snijden. Om onduidelijke redenen wilde het college de vuile was (onzuivere procedure bij vergunningverlening Intermezzo) van het vorige college niet buiten hangen. Door krampachtig te doen en vooral door geheimzinnig te doen tegenover een kritische raad laadt het college de verdenking op zich dat men zelf ook iets te verbergen heeft. Alleen in de afgelopen twaalf maanden dus al drie kwesties waarin het college zich van alles laat ‘overkomen’ en zich daarna ook nog eens hoon en minachting van burgers laat aanleunen. Politiek massochisme of (en dat lijkt me meer voor de hand liggen) niet genoeg aandacht voor communicatie-strategie. Dat is jammer, want door al het stof dat telkens opwaait is niet meer te zien waar de weg naar oplossingen van de werkelijke problemen  eigenlijk ligt.

 

Wilt u reageren? Dat kan met de reactiefunctie onderaan dit bericht.