DE RIEPE.

Bij de oprichting, met subsidie van o.a. de gemeente Groningen, had de thuis-en daklozen krant De Riepe een duidelijke doelstelling. De verkoop geschiedde door geregistreerde verkopers die een deel van de opbrengst mochten houden. Door de verkoop kregen zij een extra zakcentje en werden begeleid op weg naar resocialisatie. Men kreeg greep op een groep armlastigen en kon ze zo helpen. Het gevoel voor eigenwaarde nam toe en er hoefde niet meer gebedeld te worden. Dat is vandaag de dag anders. Met name de verkoop in de provincie is overgenomen door Roemenen en Bulgaren omdat zij volgens De Riepe eigen vervoer hebben. Bovendien zijn op het platteland geen zwervers of daklozen want er is burenhulp. En het inmiddels commerciële blad moet verkocht worden; dus ook in Haren. Een schitterende VW bus heeft elke dag een vaste route en zet op gepaste afstand van het bedeladres de gastarbeider af. Het laatste stukje naar de geclaimde vaste stek, zeulend met trekzak of tijdschriften, moet om tactische redenen lopend worden afgelegd, want het zieligheidsgehalte moet voor cliënten gehandhaafd blijven door de beroepsbedelaars. Vrouwen verkopen tijdschriften, mannen trekken aan hun instrument. Behalve dan in december bij de nieuwe Action; daar stond een weldoorvoede sjofel geklede vrouw, met gedoogd hoofddoekje, te doen of ze moe was van het maken van muziek. Instrument op de grond, bakje voor geld op het krukje. Ze heeft geen seconde gespeeld, die vrouwen kunnen dat blijkbaar niet, maar alleen de nieuwe stek tegen anderen geclaimd en voor haar familie vastgelegd. Bij A.H. in Haren is de beste plek. Behalve dat er De Riepe gekocht wordt, geven mensen geld of andere zaken; een banaan, koek, broodje, enz. Een vriend van mij gaf steevast aan de trekzak martelende Roemeen in zijn woonplaats een vers gekocht pakje condooms: “ Anders zit straks het hele land vol met van die rukkers”. Een brede grijns en knipoog waren zijn dank. Bij TV programma’s moet er tegenwoordig altijd een excuus-neger en een excuus-homo in voorkomen, anders is het niet maatschappelijk verantwoord.

Bij Be Quick hadden wij in de 70-er jaren een alleraardigste homo in de selectie die laatste man speelde en zijn mede verdedigers altijd uitstekend rugdekking gaf. Je hoefde niet bang te zijn dat hij onder de douche je zeepje uit je handen sloeg, want hij had vaste verkering en gedroeg zich altijd correct. En zo heeft bijna iedere supermarkt tegenwoordig zijn excuus-dakloze en voelen de “gulle”gevers zich een enorme weldoener en leggen De Riepe thuis op de leestafel om tegen bezoekers te kunnen koketteren met humaan gedrag, dat je bij een collecte niet aan anderen kunt laten zien. Dus geven ze daar bijna niets meer aan. Weldoen als uiterlijk vertoon van sociale window dressing.  Zag de Harense A.H.-Roemeense laatst in de krant met burgerjuf Rehwinkel van Groningen, waarin hij bevroren lachend haar de sleutel overhandige van haar sociale huurwoning. Moest blijkbaar in Groningen omdat de voorraad in Haren op is. Kijkend naar de foto zag ik door het raam buiten het blinkende busje staan; volgepropt met zich  inderhaast verstoppende Roemeense kamerhuurders.

Ik begin me steeds meer te ergeren aan deze vorm van verkapte bedelarij. Ze zijn helemaal niet meer zielig, te vaak en overal aanwezig en verdienen zeker naar Roemeense maatstaven met hun vaste baan een riant inkomen. Waarschijnlijk is alles belastingvrij en ik gun ze alles; maar dan als iedere normale burger en niet meer als nepdakloze. Zielig doen als je niet zielig meer bent en zielig doen als beroep staat me tegen.

Cees Bosman, april 2011.                           Reageren? Cornelisbosman@hetnet.nl