Sassenhein, het hele verhaal

In Haren de Krant van 24 februari staat het verhaal over de Stichting Sassenhein die in moeilijkheden zit. In deze webversie van het verhaal wordt het verhaal iets verder uitgediept.

++++++

In 1939 meende Hein van Aalderink uit Haren er verstandig aan te doen om hengelvereniging Sassenhein een mooie erfenis na te laten. De vissers werden opeens eigenaar van het natuurgebied met alle lusten en lasten. Er moest een stichting komen om de belangen van Sassenhein te behartigen. Die stichting beheert nu nog steeds de gebouwen en visplassen. Maar groeiende schulden (486.000 euro) bedreigen nu het voortbestaan van hengelvereniging plus stichting. Oorzaak is dat de vereniging statutair niet vrij is om haar bezittingen te verkopen om de schulden te betalen.  Zo luidde ooit de het testament van Hein. De tijdbom tikt verder en de tijd dringt. Deurwaarders zetten het stichtingsbestuur onder druk namens schuldeisers en belastingdienst*. We zetten de feiten op een rij. Het is het verhaal van een hengelvereniging die grootgrondbezitter moest zijn. Tegen wil en dank!

*Voor de goede orde: het horecabedrijf Sassenhein staat los van de geschetste problemen en is gewoon geopend.

Het testament van 1939

Weldoener Hein van Aalderink uit Haren was in 1910 zozeer betrokken bij de Harener hengelvereniging, dat hij in dat jaar het ‘paviljoen en bijgebouwen’ kocht om de club een riant onderkomen te bezorgen. Bij zijn dood in 1939 was Van Aalderink nog steeds eigenaar. Om het prachtige visgebied en het paviljoen te behoeden voor onwenselijke ontwikkelingen liet Hein dit bezit in zijn geheel na aan de hengelvereniging. Het was een erfenis met plichten, die anno 2011 nog voelbaar zijn. Hij legde in zijn testament namelijk vast dat er een stichting moest worden opgericht om dit bezit als goed huisvader te beheren. Bovendien werd als harde voorwaarde vastgelegd, dat de visplassen en gebouwen nimmer mochten worden verkocht en altijd het bezit moesten blijven van de hengelvereniging. Ongewild nam Van Aalderink hiermee zijn geliefde Sassenhein in de wurggreep.

Visvereniging deed haar plicht

Zoals het testament voorschreef zorgde de hengelvereniging goed voor de erfenis. Wellicht hebben vissers reeds in het na-oorlogs Haren in stilte weleens gedacht dat er wel een erg zware verplichting rustte op de eenvoudige hengelaars. Met enkele honderden leden moest men immers het onderhoud en andere lasten ophoesten.

Achterstallig onderhoud (1990-2000)

Het kon niet uitblijven: het beheer van een natuurgebied werd de vereniging te kostbaar, het onderhoud van het houten paviljoen en dienstwoning kon amper worden bekostigd. Onder de waterspiegel bleken palen te verrotten en ook elders begon Sassenhein zichtbaar te lijden onder achterstallig onderhoud. Terwijl de fundamenten onder Sassenhein letterlijk aan het rotten waren, raakte ook de hengelvereniging in de problemen. Misschien begon zich nu te wreken dat de vereniging een té grote verantwoordelijkheden torste. Het ging niet meer alleen over viskaarten of karpers. Nee, het ging over groot geld, over investeringen en financiële planning. De sfeer in het bestuur werd grimmig en wantrouwend. Een penningmeester werd ervan verdacht geld te hebben verduisterd (ruim 40.000 euro) en de verhoudingen waren troebel. Volgens ingewijden werd de betreffende penningmeester door een nieuw bestuur gedwongen het geld terug te betalen, hetgeen geschiedde.

Voorspoed en tegenslag

Een nieuw bestuur, onder aanvoering van voorzitter H.A.H. Meijer stelde orde op zaken en haalde het verdwenen geld terug. Naar men zegt bracht men begin jaren 90 ook weer enige rust in de vereniging, die groeide van 500 naar 950 leden. Om de kosten van het onderhoud te drukken werkte men samen met de MTS (weg- en waterbouw). Om de kas te vullen werd er werk gemaakt van de horeca in het paviljoen. Toen het beheerderspaar Janssen was vertrokken nam Lammert Wedda uit Haren de pacht over. Hij bracht het paviljoen tot grote bloei, maar werd uiteindelijk door de Keuringsdienst van Waren gesommeerd om keukens en toiletten te laten moderniseren. Over de manier waarop die klus aangepakt moest worden ontstond een dispuut met Wedda, die daarop vertrok. Zijn plaats werd ingenomen door pachter Erik Blokzijl uit Haren.

Strijd

In dit decennium werden opnieuw tegenstellingen binnen de hengelvereniging op scherp gezet. Het ging dan o.a. over meningsverschillen tussen bestuur en karpervissers. Visserslatijn dus. Deze ruzies leidden tot een motie van wantrouwen tegen het zittende bestuur, dat gedwongen aftrad. Een nieuw bestuur trad aan onder voorzitterschap van Paul Zweverink. Deze periode bleven er spanningen binnen de visclub, verwijten over financiële wanorde over en weer, aftredende penningmeester en stroeve verhoudingen met externe relaties (zoals de MTS die het onderhoud verzorgde). Organisatorisch en economisch begon de visvereniging te kraken in al haar voegen. Letterlijk. Externe financieel deskundigen werden geraadpleegd (zoals accountant A. te Bos uit Haren) en oud-wethouder Fijke Liemburg bleek bereid zich in te spannen voor dit authentieke stuk Haren. In 2008 kreeg het bestuur een nieuwe voorzitter, Jacques Kruller, vervent visser en heel energiek. Hij zou proberen orde op zaken te stellen.

2008 nieuwe pogingen

Kritische leden zeggen dat Kruller zijn best deed, maar toch fouten maakte. Het kan niet worden ontkend dat onder zijn leiding een serieuze poging werd gedaan om grote stappen voorwaarts te maken om Sassenhein het nodige kapitaal te bezorgen om het achterstallige onderhoud aan te pakken. De slapende stichting Sassenhein werd nieuw leven ingeblazen. Kruller en enkele medebestuursleden gingen fel op jacht naar subsidies en probeerden geld te lenen van de bank.  Daadwerkelijk werd Sassenhein flink opgeknapt, hoewel de financiële basis daarvoor achteraf gezien wankel was. Men  besloot begin 2009 de samenwerking met pachter Erik Blokzijl te beëindigen en namen een horecaman (Gerben Bouma) in dienst om de horeca zélf te exploiteren. Dit liep uit op een drama en Bouma vertrok vier maanden later in een sfeer van conflicten en verwijten. Men behielp zich enige tijd met eigen mensen en heeft vervolgens in september 2009 een pachtcontract gesloten met Gert Bruns, Astoria Haren. Sindsdien is de horeca in rustiger vaarwater. Onder de vissers werd dit met gemengde gevoelens aangezien. Enerzijds snapte men dat het niet anders kon, anderzijds had men het gevoel dat men zijn ‘clubhuis’  kwijtraakte.

2009: Geldzorgen

De horeca was nu geen zorgenkind meer, maar verder bleef de hengelvereniging met grote problemen zitten. De echte vissers mopperden omdat ze hun clubsfeer zagen verdampen. Voortvarend werd onderwijl door het bestuur het onderhoud aangepakt, maar de rekeningen werden niet of te laat betaald. Hengelaars plaatsen vraagtekens bij de aanbesteding van klussen. Men denkt dat bestuursleden hun eigen belangen soms lieten meewegen in het geven van opdrachten. Zelfs binnen het bestuur zag men met lede ogen aan hoe de penningmeester van dat moment goederen aanschafte waarvan het nut niet werd ingezien. Voorzitter Kruller zag tot zijn schrik dat het financiële beleid van zijn penningmeester grillig werd. “De rekening van de hengelclub was in een jaar tijd van 29.000 geslonken naar nul. En ik kreeg er geen vinger achter waar het was gebleven. Ik weet zeker dat de penningmeester niets heeft verduisterd, maar waar het allemaal wél aan is opgegaan is mij een raadsel.” Kruller sprak naar eigen zeggen in november 2009 zijn zorgen uit aan Frits Kalmeijer, voorzitter van de Raad van Toezicht. Die heeft volgens Kruller toen geen adequate actie ondernomen, maar daarop wil Kalmeijer desgevraagd geen commentaar geven. Er werden gelden overgeboekt van de hengelvereniging naar de stichting, maar het bestuur snapte niet meer precies waarom dat nodig was. “We kregen op onze vragen geen duidelijk antwoorden”, aldus Kruller. “Ik wil wel toegeven dat ik als voorzitter er niet in ben geslaagd om dit op te lossen. Dat mag je een fout noemen.” In het bestuur ontstond ook nog eens een fel conflict en één bestuurslid trad daarom per direct terug. In 2009 ondernam men nog een wanhopige poging om een miljoen te verdienen in de SBS-uitzending ‘Het mooiste gebouw van Nederland’. Dat strandde al in de eerste uitzending.

2010: Water tot aan de lippen

In het voorjaar van 2010 is voorzitter Jacques Kruller afgetreden (‘Ik sliep niet meer’). Sassenhein dreigde stuurloos te raken. Hengelaars voelden zich niet serieus genomen en vonden dat hun bezit aan de Goden was overgeleverd. Eén van hen, Albert Meijer, vindt dat er in het verleden mensen zijn ‘afgebrand’ en dat nu Sassenhein ‘verkwanseld’ dreigt te worden. Hij ziet de toekomst somber in en daarvoor heeft hij genoeg redenen.

Stand van zaken 2011: Zijden draad!

De voorgeschiedenis was dus tumultueus. Vele bestuursleden hebben inmiddels wakker gelegen van Sassenhein. Dat geldt in ieder geval ook voor de huidige voorzitter Jasper Louwes, die het liefst zo snel mogelijk aftreedt. Wat is er aan de hand?

*Sassenhein heeft van de Rabobank in Zuidlaren in 2008 een hypothecaire lening ontvangen van 247.000. Onderpand: Viswater en gebouwen Sassenhein. De lasten daarvan kan Sassenhein al een tijdje niet meer ophoesten. De Rabobank zou kunnen overgaan tot executieverkoop van Sassenhein, maar bewaart zijn geduld.

*Sassenhein heeft in 2008 van de Rabobank ook nog 103.000 geleend. Dat was een overbruggingskrediet, omdat er van overheidswege een subsidie onderweg was, waarna de bank haar geld kon terugkrijgen. De subsidie is ontvangen, maar de bank heeft  volgens de huidige voorzitter de 103.000 nog steeds niet terug.

*Sassenhein heeft een belastingschuld van ruim 100.000. Volgens de huidige voorzitter staat de hoogte van dat bedrag ter discussie, daarom is er nog volgens hem steeds geen beslag gelegd op Sassenhein.

Opgeteld is de actuele schuld van Sassenhein 486.000 euro. Voorzitter Jasper Louwes ziet er zo langzamerhand geen gat meer in. Hij heeft uit liefde voor het hengelen bij Sassenhein in 2010 de taak op zich genomen om te redden wat er te redden valt. “Ik heb nu bijna een jaar de schuldeisers een beetje op mijn hand gekregen, daarom is onze stichting nog niet failliet gegaan. Maar als ik nu zie wat ik feitelijk heb bereikt? We zijn nog niet veel opgeschoten en leden zijn ontevreden. Ik lig er wakker van, ik wil hiermee stoppen.”

Oplossing in zicht?

Terug naar het begin. Hein van Aalderink bedoelde het goed, toen hij zijn bezit naliet aan de hengelvereniging, maar 71 jaar na zijn dood blijkt het testament een waar wurgcontract. In de statuten van de hengelvereniging staat dat de bezittingen nimmer verkocht mogen worden. Men is op papier dus schatrijk, maar heeft geen geld om gas en licht te betalen. Er is feitelijk maar één manier om Sassenhein van de ondergang te redden: statuten wijzigen en het paviljoen en andere bezittingen verkopen. Daartoe heeft Jasper Louwes een poging gedaan. Met hulp van een notaris en een advocaat zijn de statuten gewijzigd en daarvoor heeft de rechtbank toestemming geven onder voorwaarde dat de Raad van Toezicht akkoord gaat met verkoop. “Als dat is gebeurd kunnen we een deel van ons bezit eindelijk verkopen, we hebben al contact met een potentiële koper”, zegt Louwes. “Ik noem nog geen namen.” Als deze strategie niet lukt, zou het kunnen uitdraaien op een faillisementsverkoop.

De vissers treuren

Als het zover komt zal dat door de echte vissers zeer worden betreurd. Albert Meijer denkt namens vele vissers te spreken als hij zegt dat het ‘vreselijk zou zijn als het tot verkoop zou moeten komen’. Men zou daar een stokje voor willen steken. “Maar we horen niets meer van het bestuur, we weten niets, ontvangen geen clubblad meer, men verstopt zich voor ons”, zegt Meijer. En voorzitter Jasper Louwes wil in maart een algemene ledenvergadering uitschrijven. Hij wil tegenover de leden verdedigen waarom verkoop de beste optie is. Daarna stelt hij zijn functie beschikbaar, net als zijn medebestuursleden. En zo dreigt Sassenhein kopje onder te gaan, armlastig en in grote verwarring. Of niet?

Paviljoen staat hier los van!

Om misverstanden te voorkomen moet duidelijk worden gesteld dat de ondergang dreigt voor de Stichting Sassenhein en mogelijk de hengelvereniging Sassenhein. De horeca in het paviljoen wordt geëxploiteerd door Astoria in Haren en staat geheel los van alle genoemde perikelen. Het paviljoen is dan ook normaal geopend. Waarvan akte.

Bronnen

Voetnoot: Voor zit artikel sprak de redactie met oud-voorzitter Jacques Kruller, de huidige voorzitter Jasper Louwes, voorzitter Frits Kalmeijer van de RvT die geen commentaar wilde geven, bevlogen vislid Albert Meijer en voorts werd informatie verkregen van oud-bestuursleden.

WILT U REAGEREN?

We hebben reacties gelezen die online zijn gepubliceerd. Daarmee is ons duidelijk dat er veel valt te vertellen over Sassenhein en de ontstane situatie. Om te voorkomen dat mensen publiekelijk beschuldigingen gaan uiten of tips over eventuele onregelmatigheden in het openbare domein posten, verzoeken wij u vanaf heden (28 februari) uw reacties of tips te mailen aan redactie@harendekrant.nl