Verborgen

In deze laatste krant van 2010 wil ik u graag mijn zwakte tonen om daarmee aandacht te vragen voor het verborgen leed bij lezers die ik niet ken en wellicht nooit zal kennen. Een paar weken geleden werd ik getroffen door een vreemdsoortige uitslag op mijn armen en handen waarbij zich ook blauwe plekken vormden. De oppervlakkige lezer zal zich afvragen of deze mededeling zo nodig in de krant moet. Ik doe het toch, omdat ik ben geschrokken van mijn eigen reactie op dit kwaaltje. Ik begon namelijk razendsnel theorieën op te zetten over de oorzaak van die vlekken en ondanks mijn positieve kijk op het leven werd ik als het ware naar de draaikolk van een fatale diagnose gezogen. Laat ik niet in details treden, maar het komt er op neer dat ik er rekening mee hield dat het ‘einde verhaal’  was. Nu ik dit opschrijf snap ik wel dat u zult lachen om dit hypochondrische gedrag, maar de gedachte aan ernstige ziekten heeft mij wel een paar dagen flink dwars gezeten. Nu denk ik: wat ben ik eigenlijk een slap ventje! Ik doe deze bekentenis om daarmee de aandacht te vestigen op al die mensen, die momenteel in stilte lijden onder werkelijke ziekte of tegenslag in het leven. Mensen die zitten te wachten op de uitslag van onderzoek en het ergste vrezen. Ik denk aan mensen die moeten aanzien hoe een naaste in de laatste fase van het leven is, misschien zelfs een kind. Mensen waar dementie binnensluipt wellicht. Achter de façade van de kerstsfeer worstelen zij met hun verborgen leed en wij hebben er geen weet van. Ik zou ze via deze krant graag een hart onder de riem willen steken. Ik wil mijn bewondering uitspreken voor mensen die het onvermijdelijke hebben te aanvaarden en op straat toch opgewekt hun hand naar mij opsteken. Doordat zo veel leed verborgen blijft voor de buitenwereld zie ik geen andere mogelijkheid dan deze woorden in gedrukte vorm via 40.000 brievenbussen bij hen binnen te werpen.  O ja, de uitslag op mijn armen is voorbij, maar wat is gebleven: het besef dat gezondheid fragiel en nooit vanzelfsprekend is.

december 2010

Hein Bloemink