Wandelvrouw altijd op zoek naar haar plekje onder de zon

Sinds enige tijd woont Nadine Garfield (1983) in de intrigerende bosvilla Kooikamp in Glimmen. Zelf intrigeert deze jonge vrouw ook, zoals zij bijna dagelijks is te zien met haar rugtasje en oordopjes, wandelend tussen stad en Glimmen. Verzonken in gepeins, wandelend in de kadans van haar gedachten. We spraken haar aan met nieuwsgierige vragen.

 

Het meest opvallende aan Nadine zijn haar lange wandeltochten en haar eeuwig zoeken. “Voor mij is wandelen geen recreatie maar vervoer”, zegt ze. “Ik blijf graag in beweging.” Als zij een boodschap moet doen in Groningen stapt ze niet op de bus of de fiets, maar gaat zij lopen. Zij accepteert dat reistijden oplopen. “En toch ga ik zuinig om met mijn tijd. Ik heb een hekel aan wachten. Ik loop liever dan in een bushokje zitten wachten. Ik wil altijd onderweg zijn.” Daarmee raakt Nadine Garfield het motto van haar jonge leven aan: onderweg zijn. “Ik ben altijd op zoek. Nee, ik geloof niet dat ik mijn plekje op deze aarde al heb gevonden. Ik ben niet ongelukkig, maar ook niet gelukkig. Ik ben gewoon onderweg.”

 

Pelgrimstocht

Dit zijn geen loze woorden. Nadine heeft in 2003, amper twintig, al tien weken te voet afgelegd tussen het Franse dorp Le Puy (bij Lyon) en het Spaanse pelgrimsoord Santiago de Compostella. Ze begon in haar eentje met nauwelijks geld op zak, net genoeg voor sobere overnachtingsadressen. Reeds op de tweede dag ontmoette ze twee Oostenrijkse meisjes en het groepje groeide met nog enkele lopers. Het was gezellig, maar voelde toch niet goed. “Ik ben alleen verder gegaan en liep veel sneller. Dagen eerder dan de anderen kwam ik in Santiago aan.”

 

Bäckerei

Nieuwe zoektocht: Nadine Garfield ging in Maastricht Maatschappelijk Werk studeren, maar vond dat niks. Ze merkte dat haar pelgrimstocht haar wat had vervreemd van mensen die het niet meemaakten. Ze verliet Nederland, ging in Innsbruck wonen bij een vriendin. Nadine ging in een Bäckerei werken, waar ze ’s ochtends om 4.30 uur te voet langs donkere bergwegen naar haar werk vertrok. Ze hield het in dit land zowaar vijf jaar vol en startte daar zelfs een studie Engels. Nieuwe zoektocht terwijl ze nog in Oostenrijk woonde: In 2008 werd Nadine weer ongedurig, ze wilde graag met haar hond (kruising herder/labrador) het Pieterpad lopen van zuid naar noord. Het tweetal vertrok uit Maastricht en legde dagelijks ongeveer 30 kilometer af. Op haar rug 12 kilogram: tentje, hondebrokken en kleding. Ze sliep op campings en voelde zich vrij. Maar de hevige regen en kou braken haar gemoed. In Emmen gaf zij op om anderhalf jaar later het laatste traject alsnog op haar voeten af te leggen.

Polen

De inmiddels 28-jarige Nadine kan terugkijken op enerverende reizen. Haar ogen hebben veel gezien, haar hart heeft veel gevoeld, haar hoofd heeft veel gedacht. Maar het blijft zoeken. Onrust en nieuwsgierigheid naar het groene gras aan de andere kant van de heuvels blijven haar prikkelen. Ze mag tijdelijk wonen in die intrigerende villa Kooikamp aan de Rijksstraatweg in Glimmen. En daar neemt ze nu even pauze in de reis van het leven. Ze werkt aan de afronding van haar studie en broedt op nieuwe internationale plannen. “Ik wil straks Engelse les gaan geven. Dat hoeft helemaal niet in Nederland te zijn. Integendeel, voor mij bestaan grenzen niet. Misschien zoek ik wel een baan in Azië, waar je binnen een uurtje werk kunt vinden. Saudi Arabië? Kan ook. Maar Korea of China lijken me ook cool.”

 

“Ik ben thuis waar ik ben”

We hadden het wel gedacht toen we haar zagen wandelen. ‘Dat is niet zomaar een wandelaar’. Nadine Garfield is altijd ‘on the move’. Ze zegt: “Ik wortel nergens. Ik ben thuis waar ik ben. Echt gelukkig voel ik me als ik met twaalf kilo op mijn rug door de natuur loop. Alles wat ik bezit kan ik op mijn rug dragen. Ik bezit verder niets, nog geen meubelstuk. En dat voelt goed.” Ramses Shaffy zong in “Zonder bagage” al hoe gelukkig een mens kan zijn zonder bezit (‘geen bezit dus geen bezwaar’). Daarom doet Nadine wat ze doet. Ze wandelt in haar leven van vandaag naar morgen. De wereld is haar thuis.