ZINN wil graag uitleggen hoe het zit

ZINN ouderenzorg, waar De Dilgt in Haren bij hoort, is in het nieuws. Er zijn berichten dat men geld zou vragen voor bepaalde zorg. De directie legt in kranten en nieuwsrubrieken geduldig uit dat er pas geld wordt gevraagd als cliënten zorg wensen die niet onder de basiszorg valt. Laten we eens proberen het nieuws te duiden.

Door de redactie

Ouderencentrum De Dilgt in Haren is onderdeel van ZINN, waartoe tien zorginstellingen behoren te Groningen, Haren en Hoogezand. Directeur Wil Koopmans zetelt in Haren en kreeg het de afgelopen weken hard te verduren. ZINN heeft het namelijk aangedurfd om cliënten met extra zorgwensen een prijslijst te tonen. “Schande, tweedeling in de zorg, zakkenvullerij”. Het toont aan, dat ‘zorg en prijskaartjes’ een explosief mengsel vormen. Vreemd is dat wel, want ‘zorg en geld’ zijn bijkans als één woord in ons taalgebruik geaccepteerd. Volgens Wil Koopmans is ZINN de eerste, die echt eerlijk is over ouderenzorg en zullen anderen spoedig moeten volgen, omdat doorgaan op de oude financiële koers zal leiden tot faillissementen. 

Voorheen

Vroeger waren er minder ouderen, dus was er genoeg geld om bejaardenhuizen financieel mogelijk te maken. In de jaren 60 en 70 ontstond een kromme situatie. Wie eenmaal in een bejaardenhuis woonde, kreeg plotseling gratis allerlei faciliteiten (eten, drinken, huisvesting, activiteiten, uitstapjes). De beloning van het ouder worden, leek het. Naarmate mensen ouder worden en de bevolking toeneemt, moet de overheid dus voor steeds meer mensen zorgen. Totdat de zorg uit balans raakt. Te weinig belastingbetalers moeten de zorgkosten voor te veel ouderen ophoesten.

Maatregelen

Decennia lang is al voorspeld, dat ‘het zo niet langer kon’. Daarom hebben de zorgkantoren (die het AWBZ-geld verdelen) manieren bedacht om zuiniger om te gaan met zorggeld. Kort gezegd komt het erop neer, dat men zorginstellingen met straffe hand dwingt om niet te gul te zijn met dure zorg. Iedere cliënt wordt geïndiceerd voor een maximale hoeveelheid zorg. Als de instelling zorg morst (teveel zorg biedt) mag dat niet in rekening worden gebracht. Goedheid wordt dus bestraft.

Nieuwe tijd

ZINN (en alle andere zorginstellingen) kunnen geen kant meer op. Zij mogen als het ware precies ‘een pondje zorg’ leveren. Als ZINN vraagt: ‘Mag het een ietsje meer zijn?’ luidt het antwoord: ‘Alleen als het gratis is!’ En daar wringt de schoen. ZINN wil wél extra zorg en aandacht geven aan cliënten die daar om vragen, maar de AWBZ zal er geen cent voor betalen. Daarom beperkt ZINN zich volgens Koopmans nu tot het leveren van basiszorg (‘het pondje zorg’). Wie meer wil, die kan het krijgen, maar zal dan zelf moeten betalen. Daarover ontstond tumult. Waarom?

Spiegel

Directeur Wil Koopmans van ZINN had wel verwacht dat er tumult zou ontstaan, maar ze ziet zich toch vooral als de boodschapper van het slechte nieuws. “Wij moeten als ZINN een vangnet zijn, maar wél met grenzen. Zo is de zorg anno 2010 in Nederland georganiseerd en dat willen wij vooral eerlijk vertellen. Hier moet je je vader of moeder niet brengen met de verwachting dat wij het verder wel regelen. Nee, familie blijft zorgen en doet dat samen met ons. En als men extra zorg verlangt bovenop de basiszorg, prima, maar dan zullen we dat prijslijstje blijven tonen.” 

En zo is het tumult rond ZINN in Haren dus een afspiegeling van de hedendaagse zorg in Nederland.